indahnesia.com - Discover Indonesia Online

    
You are currently in > Forum > Algemene Indonesiëpraat > View topic

17-01-2015 18:16 · [news] Three more bodies of AirAsia victims to Surabaya hospital  (1 reaction)
17-01-2015 01:23 · [news] Fuel prices lowered, again  (0 reactions)
17-01-2015 00:14 · [news] President dismisses Sutarman as national police chief  (0 reactions)
16-01-2015 12:44 · [news] Alleged terrorists shot dead three villagers in Poso  (2 reactions)
16-01-2015 02:15 · [news] Indonesia to execute six drug convicts  (0 reactions)

merapi
User
User icon of merapi
spacer line
 

Loh, ik houd mn hart vast als ik dit lees, nou ja we wachten af met ons reisplan.



Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 


On 14-08-2009 21:05 VanHeutsz wrote:
Klinkt als een strafexercitie, een zelfverkozen strafexercitie wel te verstaan. Je had beter in kunnen checken in het Swiss Belhotel, een tamelijk luxe tent, althans gezien die negorij daar, en altijd stroom zodat je kunt afkoelen en nadenken over wat vervolgens te doen, je komt tenslotte niet dagelijks in Papoea.
Ik ben zelf een aantal jaren geleden met een goede vriend en m'n dochter in Papoea geweest en dat verliep eerlijk gezegd ook niet geheel vlekkeloos.
Het Aries hotel was niks mis mee. Het Swiss Bell hotel is niet mijn ding veel te groot en te luxe, ben ik allergisch voor. Maar dan nog zou ik er geen goed gevoel bij hebben. Yep zelf verkozen strafexercitie maar als ik het niet probeer dan weet ik het niet.
Eenieders reactie is altijd anders.
In Ambon gaat het vele malen beter........


Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 


On 14-08-2009 21:55 merapi wrote:
Loh, ik houd mn hart vast als ik dit lees, nou ja we wachten af met ons reisplan.


Hoef niet hoor Wilma. Papua is echt een ander verhaal maar meer nog (voorlopig) niet mijn ding Op Java en Sumstera zul je dit soort dingen niet zo snel meemaken. Ben nu op Ambon en hier gaat her goed hoor.


Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

BintangJan
User
User icon of BintangJan
spacer line
 

Hallo Anne Mieke,
Het moet een openbaring zijn om vanuit Papua op Ambon aan te komen. Je hebt al eens in eerdere posts gemeld dat de Molukken anders zijn als de rest van Indonesie. Wij hebben dat onlangs ervaren. Vriendelijke openhartige mensen, die proberen het je naar je zin te maken. We werden als een soort familie beschouwd en dat gevoel kregen we ook. We waren overal welkom en hebben al een uitnodiging om bij een familie in Suli de komende jaarwisseling mee te maken. Het enige dat ze van ons willen is dat we rode boerenzakdoeken mee moeten nemen. Ik heb gevraagd waarom, maar daar krijg ik (nog) geen antwoord op. Het heeft iets met de adat te maken. Wellicht weet jij hier meer over.


Als je goed naar het verleden luistert, kun je de toekomst beter verstaan. Jika Anda mendengarkan dengan cermat ke masa lalu bisa masa depan lebih mudah dimengerti

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 


On 15-08-2009 08:13 BintangJan wrote:

Het moet een openbaring zijn om vanuit Papua op Ambon aan te komen. Je hebt al eens in eerdere posts gemeld dat de Molukken anders zijn als de rest van Indonesie. Wij hebben dat onlangs ervaren.............................

......................... Het enige dat ze van ons willen is dat we rode boerenzakdoeken mee moeten nemen. Ik heb gevraagd waarom, maar daar krijg ik (nog) geen antwoord op. Het heeft iets met de adat te maken. Wellicht weet jij hier meer over.


Iya beta sanang sakali di Ambon sio.....

Ik zal vanavond weer wat updates schrijven. Mijn humeur is 180 graden gedraaid. Echt, op Ambon heb ik het meeste contact met mensen, meer nog dan in NTT, meer dan op Sumatera

Van die boerenzakdoeken weet ik niet maar daar ben ik zo achter. Contacten zat. Ff wachten tot vanavond.....


Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

kejoh
User
spacer line
 

Anne Mieke,
Mijn compliment voor de prachtige en levendige reisverhalen die je tot nu toe hebt gemaakt. Ik ben niet zo'n actief forumlid maar lees de berichten en verhalen wel altijd.
Ik kan me ook zo goed voorstellen dat je je zo senang voelt in Maluku...want dat heb ik zelf ook altijd als ik daar ben. De volgende maand ga ik daar ook weer heen met o.m. vishaken en rode boeren zakdoeken om onderweg uit te delen.

M.b.t. de vraag waarom die rode zakdoeken zo gewild zijn heb ik van kennissen en vrienden uit Maluku begrepen dat rood het symbool is van de voorouders, de zgn oerkleur van het land. Het symboliseert volgens hun bloed en vuur om zich te verdedigen tegen vreemde indringers.
Het Rijksmuseum van Volkenkunde heeft hierover ook het e.e.a. geschreven op haar site:
De rode kleur refereert aan vruchtbaarheid en nieuw leven en anderzijds aam de dodelijke macht van krijgers. Van oudsher droeger krijgers een rode lap om het hoofd van geimporteerde stof (zie: www.rvm.nl).

Ik zou zeggen, blijf lekker schrijven over je belevenissen...Wens je verder een heel fijn verblijf toe in Maluku (en Indonesia)!
Kees










Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

nog een restje Papua-Makassar......

Manokwari-Makassar 13/14 aug 2009

Ik dacht dat ik voorlopig niks meer te melden had over Papua, todat ik twee dagen geleden op het vliegveld kwam. Het is ook letterlijk een vliegveld, een beetje vergelijken met Ende op Flores of Waingapu op Sumba. Tenminste qua grootte met de chaos van Maumere in veelvoud….Ik werd die ochtend netjes gewekt door de receptie en ze reconfirmeerden of er inderdaad een auto moest komen om 7 uur. Sarapan, nasi goreng met kip beiden druipend in het vet werd afgekeurd dus alleen een kopje thee. Op het vliegveld alles in rep en roer. Blijkbaar vertrokken cq landden er meerdere vliegtuigen zo ongeveer op een en dezelfde tijd. Het navigatiesysteem en weersomstandigheden zullen wellicht de reden zijn dat alles in de ochtend wordt afhandeld. Een porter griste mijn bagage uit mijn handen, vond ik niet zo heel erg want vooral mijn handbagage vol met electronica is onderhand zwaarder dan de in te checken bagage. De incheckhal was veel en veel te klein voor drie vertrekkende vliegtuigen en de mensen die er in moesten.
Behalve klein ontzettend smerig maarja de luchthaventax was dan ook maar Rp 10.000. Op de desk lagen tientallen tickets en ktp´s. Niks geen volgorde of op je beurt wachten gewoon wringen en dringen. `Ktp miss` Oh als ze me dat vragen dan glim ik helemaal en kan ik niet wachten dat ik ooit zo´n ding heb als in straks hier woon. Maar helaas nu nog even met paspoort. Na een minuut of 15 was dan eindelijk mrs. Anna aan de beurt. Mijn paarse koffer ging onder een luik door op de verroeste en mogelijk niet meer zo accurate weegschaal van honderd jaar oud en werd op een kar met ijzeren hekken gedumpt.Heb zelf wel meegekeken of er inderdaad UPG, dus Makassar op de sticker stond. Van veiligheid nog nooit gehoord. We stonden buiten lekker in de vroege ochtendzon maar een paar stappen verwijderd van de grommende vliegtuigen die nog aan het nasudderen waren. Hoewel de luchthaventax navenand de koffie met kue pandan zeker niet. Ik mocht Rp 22.000 betalen. Voor de niet kenners een kop koffie kost normaal Rp 3000 tot 4000 en kue pandan waarschijnlijk hetzelfde.
Wat ik nog niet wist dat de vlucht via Sorong ging dus ik dacht even dat ik niet goed werd. Had ik net zo goed tot Sorong kunnen gaan en dan een rechtstreekse vlucht naar Ambon….. Onder mij werd Manokwari steeds kleiner en wondermooi. Wat is dit een immens groot en groen land met haast geen bebouwing. Ook de stop in Sorong was van het model provinciaals en er rondom groen van het tropisch regenwoud. Ik ga echt een keer terug als de tijd daar is. Dat weet ik zeker. Op de kaart gekeken zouden we nu tussen Halmahera en Seram de duik naar beneden maken. Toch wel raar om eerst over Maluku heen te vliegen. Eigenlijk is Maluku helemaal niet zo goed bediend door haar buureilanden. Wat heel zuur was dat ik zo´n beetje een kwartier te laat was om de vlucht met Lion Air naar Ambon nog te halen. Er vliegen nl. maar twee maatschappijen het traject Makassar/Ambon, Sriwijaya en Lion. Ik vind Sriwijaya beter en deze was ook nog eens veel goedkoper dus zou vrijdags om 9.30 naar Ambon vliegen. Had nog gedacht om eerst Ternate te doen maar 17 augustus in Ambon lijkt me ook wel wat.
Het was helemaal niet druk in Makassar en heb de middag doorgebracht met Sentral pasar, een aftandse indoor markt waar vanalles te koop is. Helaas komen hier weinig toeristen en was een beetje het mikpunt. Niet fijn zeker niet als je ook nog verstaat wat er allemaal gezegd wordt. Heb eens goed rondgekeken in de supermarkten. Ik vind supermarkten zo leuk. Het zegt zoveel over de mensen. Het valt me de laatste jaren op dat dingen toch langzamerhand relatief duur worden of zijn. Relatief voor de inkomsten hier bedoel ik. Verzorgingsmiddelen zoals zeepjes, shampoo en crčmepjes, bumbus en snoep, ja helaas snoep zijn van een relatieve prijs maar frisdrank en huishoudelijke gebruiksartikelen zoals glazen vind ik best duur. Bij Blokker en Xenos zijn ze goedkoper dan hier. Sommigen dingen zijn onderhand dezelfde prijs als in Nederland zoe niet meer maar het salaris hier is niet navenand. Toch zijn er blijkbaar genoeg mensen die zich dit kunnen veroorloven. Maar de meeste van haar inwoners ontgaat het begrip supermarkt helemaal. Straks weer een gezin met heel dik kind gezien waar je zelfs in Nederland voor om zou kijken, die vanalles aan snoep en fris stond uit te zoeken. Arghhhhh ik zou me er het liefst mee bemoeien. Ouders snappen vaak niet wat ze hun kind aandoen, of willen het niet snappen dat kan ook nog.

Het hotel Pondok Suada Indah waar ik regelmatig verblijf heb ik onderhand een knipkaart. Werkt goed al verschillende keren gebeld vanaf de luchthaven-Toraja dat ik eraan kwam. Goeie prijs, mooi koloniaal huis, centraal, makkelijk naast de supermarkt en een supergrote kamer. Nog maar een keer, KAMER 15! Of 16.

Lees verder in Salam manis dari Maluku.

gr
AM




Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

...en na ruim twee jaar gaat Papua hier verder. Op zaterdag 1 5oktober vertrek ik naar Papua.

Zaterdag 15 oktober

Pulang ke Indonesia. Nog een klein staartje van de Murphyweken. Mijn spiksplinternieuwe laptoptrolley laat het afweten met de rits dus moet ik snel alles overpakken in mijn ouwe reporterstas die ik al minstens 15 jaar heb. Het is een fijn ding waar altijd alles in past maar het zou wel handig zijn als er wieltjes onder zaten.....Maar tijd genoeg, ik vlieg met zeer luxe vertrektijd vanmiddag. Op weg naar de bushalte altijd het zelfde ritueel: heb ik mijn paspoort, mijn pinpas, en zijn de deuren wel goed gesloten, had ik toch niet liever dat andere shirt meegenomen en daarna nog veel meer dingen die er niet toe doen. Zo doorgwinterd ben ik dan dus blijkbaar niet. Geen stress maar gewoon al denkend. Ik weet ook dat dat al over is voordat ik in het bushokje zit.

Het is prachtig herfstweer met een blauwe lucht maar wel koud. Rond 11.00 uur zit ik heel even alleen in de brede zonnestralen die onder de kap van het station infietsen.
Op Schiphol is het druk, zoals al voorspeld. Ik heb niet via internet ingecheckt, gewoon geen tijd gehad en dat scheelt nu wel veel. In de Galaxy verkopen ze Murphy's bier. Ik wist daar ze daar ook al bier van hebben....... Alweer een veel te warm vliegtuig. Niet fijn als je weet het de komende dagen zonder moet doen. Ik herb de eerste stoel na businessclass en zit naast twee um´s, twee dametjes die het personeel goed bezig houden. We vertrekken wat te laat maar het zalmvoorafje, d Indiase lamscurry en dit keer zelfs een Australische shiraz doen dat snel vergeten. De purser roept de gesproken talen om van het cabinepersoneel. Mijn steward komt uit Servie en komt af en toe een praatje maken. Zijn collega´s komen o.a. uit Japan, Portugal en Maleisie. De gangpaden hebben mooi zacht oranje licht en gaan later op de "avond" over in paars en een sterrenhemel. Dat is nou eens leuk bedacht. Ik weet niet waar de piloot het vliegtuig neer heeft gezet maar de terminal is een kwartier verder met de bus. Bagagecheck in Dubai is altijd intensief waar je nog net niet je onderbroek moet uittrekken. Oh wat heb ik hier een hekel aan. Het is ook druk op het vliegveld. Deze tijd is spitstijd met veel lange afstandsaankomsten en -vertrekken. En dat betekent oin de toiletten dat er nog tien wachtenden voor u zijn en er eerst een behoorlijk eind met de bagage gesleept moet worden voordat er een trolley in zicht is. Het is inmiddels zondag geworden....

Zondag 16 oktober

Tijd zat voor de vlucht naar Jakarta om alvast mijn boodschappenlijstje voor de terugreis samen te stellen. Ik vind hier eindelijk weer een slidemobiel (in glanzend lila), een vergeten parfum en mooie koperen bakjes. Dat laatste moet dan het souvenir worden dat ik 21 jaar geleden mee had moeten nemen. De vlucht naar Jakarta zit vol met TKI's die inmiddels vloeiend Arabisch spreken maar grote moeite hebben met Engels waardoor de bediening hier en daar hapert. Mijn buurman voor vannacht uit Duitsland woont in Jakarta en komt net terug van een paar weken met zijn kinderen. Na de scheiding wilde zijn Indonesische exvrouw liever in Duitsland wonen, en hij liever in Jakarta...

Het is klam op Soekarno Hatta. Ben ook pas laat bij de VOA desk waar nog zo´n 200 anderen wachten. Eerst betalen en dan naar de volgende rij. Ik mag vandaag na bijna 25 jaar voor het eerst mijn retourticket laten zien. 20 euro en verder geen functie meer bij de echte immigratie. het zou wel handig....Ze weten hier toch echt niet wat ze willen. Ik heb nou in een paar jaar onderhand al de hele trucendoos gezien.
Ik kan lekker naar de volgende hal lopen, geen gedoe met airportbus of "taxi's" tegen de hoofdprijs. Soto ayam en een ijsje. Bij de vertrekhal staat op het bord dat vlucht 774 niet om 21.30 maar om 21.55 vertrekt. Leve Merpati. Als ik er een half uur later nog eens langsloop is het al 22.40 geworden en komt er dus zomaar ruim een uur bij. Maar dat is nog niks vergeleken met een Merpati die om 18.30 uur naar Makasar zou moeten. Daarvan flippert het bord voortdurend en komt er uiteindelijk 22.30 op te staan. Wel jammer want dat uur gaan we vast niet meer kwijtraken. De vlucht gaat via Makassar, Biak, Jayapura en door naar Merauke. Ik heb ook even aan Merauke gecacht als startpunt maar volgens de (geleerde) kun je het best in Jayapura een surat jalan halen voor alle bestemmingen. Of dat waar is weet ik morgen. Ik ontmoet DJ uit Bandung met een vriendin uit Tokio die hij net heeft weggebracht. DJ komt er wel. Hij is na 7 jaar verloofd en kontraktor. Hij moet nog erg veel doen voor de bruiloft vooral veel geld verdienen. De toekomst van het stel is nog LAT, daarna zien ze wel. Maarja, ook nog erg jong...

Om 22.10 door de bagagescan. Er zitten niet veel mensen in de wachtkamer. Vijf minuten later komt DJ ook. Ik ruik eten..... da´s niet goed. Er wordt omgeroepen dat de Merpativlucht nog uit Makassar moet komen en dat iedereen op vertoon van de instapkaart, zo´n kassabon, eten krijgt.....Geen commentaar en even later zit iedereen aan de plakrijst met gebakken vis en een zoetzure saus, en een worteltje voor de vorm. Ik vraag hoe laat de vlucht dan wel vertrekt. Ik word aangekeken waarom ik in godsnaam zo'n vraag stel maar ze vinden het wel een goede vraag hoewel met een weinigzeggend antwoord. Ik voorspel dat er nu nog een uur bij komt. Ik ben al blij als we inderdaad om half 12 kunnen vertrekken maar het kan net zo goed 12.00 uur worden. Jammer van de vroege aankomsttijd waarvan nu weinig meer over blijft. Ik denk niet dat ze deze tijd gaan inhalen. (zoals bij het spoor). Tja, dit is Merpati ten voeten uit maar meer als het dubbele aan prijs voor Garuda dat vond ik toch ook wel gortig. Jammer ook dat Batavia op zondag niet vliegt.

Maandag 17 oktober

Merpati is een synoniem voor een slecht produkt maar ze hebben ook een crew zonder ballen. Bij de transit in Makasar is de verwarring groot, de vlucht gaat dan weer wel dan weer niet naar Merauke. Passagiers voor Merauke moeten hier naar een andere vlucht overstappen die rechtstreeks via Jayapura zal gaan. De 774, die van mij dus heeft-had eindbestemming Merauke via Biak en Jayapura maar gaat nu ineens maar tot Jayapura. Of toch niet. En moeten de transitpassagiers nu wel of niet uit het vliegtuig. Ik snap er niks van, dit doen ze toch elke dag. Omdat onze vlucht veel te laat is (tijd inhalen? ik denk dat er nog bij moet....) en twee vluchten van dezelfde maatschappij vlak na elkaar vertrekken zou het zomaar kunnen zijn dat..... nee hoor, ik zit in het goede vliegtuig, en op tijd. Efficiency en discpline staan niet in Indonesische woordenboeken. Er wordt veel te veel bagage mee genomen die helemaal niet in de rekken past dus drie kwartier lang wordt het duwen, trekken, nog eens proberen en uiteindelijk staat de pantry vol, waar je toch al je kont niet kan keren. Als nou eens een dag alle maatschappijen hun eigen regels gaan hanteren dan doen ze het nooit meer. Volgens mij is een groot deel van de (sneeuwbal)vertragingen te wijten aan de mensen zelf die zelf ook vaker wel dan niet on time zijn, instaptijden aan hun laars lappen en de handbagage minimaal met het drievoudige overschrijden. Daar zit ik dan van de andere kant van de wereld met mijn ingecheckte koffer van 11,9 kilo (een groene die je al van ver ziet aankomen, da's ook efficiency) en 1 stuks handbagage. Ik weet niet meer hoeveel de vertraging is opgelopen maar het is veel.

Na een uur vliegen begint de echte nieuwe dag met roze schijnsels op de vleugels. Ik slaap zelfs, van pure vermoeidheid waarschijnlijk. We landen in Biak en ik ben nu even blij dat we vertraging hebben anders had ik nog niet een groene glimp van dat mooie eiland gezien. Het is hier vredig in Papua al zeggen nieuwsberichten soms anders. Zelfde ritueel, de terminal in, transitkaartophalen, door securitypoortjes, even in de vertrekhal (yes, daar spot ik de eerste peniskokers, maar het valt wat tegen want deze passen in mijn koffer(tje)....Als we aan het laatste stuk beginnen zijn we de buurman kwijt en als ik niets zeg had ie ook nog zijn stoel kwijtgeraakt. Passagierslijsten? Nog nooit van gehoord. Er zal maar iets gebeuren, zoals zo vaak...... Ik ben de enige afwijkende kleur in de plane al vanaf Jakarta. De landing is prachtig met de bergen en het meer van Sentani onder ons. Ik heb mijn koffer snel en sta ook zo buiten. Geen "overvallers" die me tegen hoofdprijzen ergens naar toe willen brengen. Maar, het is maar hoe je het bekijkt. Papua is duur. Ik betaal voor de 36 kilometer naar Jayapura Rp 200.000, officiele vliegveldprijs die ook staat gepubliceerd. De chauffeur uit Jawa Tengah woont hier al 40 jaar en wil nooit meer terug. Hij zal voor een deel via de bergweg rijden van er is een demonstratie aan de gang en je weet maar nooit wqaar dat naar toegaat, zegt ie. Ik vind alles goed, en ook mooi. Wat is het hier lekker rustig, op z'n NTT's en z'n Moluks met nog ruimte op de weg. Het meer heeft vele baaien en kronkels dat moet ik van de week ook maar eens gaan bekijken. We rijden Sentani uit, dat groter is dan ik dacht, op weg naar de grootste stad in Papua. Het Permatahotel is een "our pick" van Lonely Planet. Ik moet eerlijk zeggen dat het in andere niet Papuase omstandigheden zeker niet my pick zou zijn maar hotels in het oosten van Indonesie zijn nou eenmaal niet te vergelijken met die van Java en Bali. Het is goed voor een nacht of 2, 3. Het personeel is gemeend vriendelijk en zorgzaam. Het is inmiddels half 12 geweest en dat betekent half 4 in de ochtend van zondag op maandag. Even twee dagen van me afspoelen en een half uurtje mijn oogjes dicht. Ik ben total loss na een reis van ruim 40 uur door to door.

Het Polresta, het politiebureau waar ik mijn surat jalan moet regelen zou tot 15.00 uur open zijn en het zou ongeveer een duur duren (waarschijnlijk te wijten aan "iets minder dan 300 aanslagen per nminuut" Emoticon: Wink dus daar wil ik voor half 2 zijn. En boodschappen doen en tickets gaan zoeken. Ik loop langs een reisagent en schrik ervan dat vluchten vol zitten. Naar Merauke alleen Merpati en Batavia, helaas geen Express Air of iets ander. Gezien de ervaring van afgelopen avond/nacht heb ik eigenlijk geen zin meer in Merpati maar Batavia vliegt niet elke dag. Misschien maar mijn schema omzetten en dan eerst naar Wamena, maarja dan moet ik zolang met die peniskokers sjouwen... :-). De dames zijn niet echt (alleen) met mij bezig en ik kom straks wel terug, of zoek een echt(er) reisbureau. Ze zien er ook niet zo vindingrijk uit. Door de brandende zon naar de Jalan Ahmad Yani. Volgens het hotel moest ik maar een ojek nemen maar het was helemaal niet zo ver. Ik wordt door de mannen die allemaal in het prieeltje hangen naar een afdeling boven gestuurd. Wachten, want de persoon die dit doet is er niet maar komt zo. De mannen zitten buiten en ik kan rustig foto's nemen wat anders toch niet mag. Fotograferen in een politiebureaus ligt nogal gevoelig. Na een kwartier wordt ik persoonlijk meegenomen naar een andere afdeling. De beambte geeft mij een hand en stelt zich voor en vraagt wat hij voor me kan doen. Ik ben verrast dat dit hier zo goed geregeld is. Ik had al een doos met fotokopieen van mijn paspoort gemaakt thuis, maar ze hebben ook het visum nodig dus dat doe ik eerst in de copyshop om de hoek. Intussen is het typen (volgens mij met zo'n bolletje) begonnen. De beambte laat dit over aan zijn assistent en helpt af en toe het goed interpreteren van mijn paspoort en het spellen van mijn vier voornamen. Door de "kartonnen" muur hoor ik af en toe de verbeteringen. Drie kwartier later krijg ik het document in handen waarmee ik vanaf morgen de komende drie weken kan reizen in en om de plaatsen die ik heb aangegeven. Er staat ook nog bij dat het een individuele aanvraag is. Een pasfoto zit erop geplakt, de andere in het archief. Ik vraag naar het doel van deze surat jalan. De beambte vertelt dat je voor Papau en Aceh een surat jalan nodig hebt. Dat was de vraag niet en bov endien is voor Aceh geen sj nodig. Vroeger nog wel, maar destijds ook in Maluku. Na enige doorvragen vertelt hij dat op deze manier geen problemen kunnen onstaan omdat beambten mijn paspoort niet kunnen lezen en er nu formeel is vastgesteld (?) wat ik Papua kom doen (ik heb natuurlijk mijn grote Canon en mijn visitekaartjes met photography "thuis"gelaten....). Ik vraag wat de onkosten zijn en hij zegt "tersera", dat is aan u..... Ik vind deze behandeling en de onzelfzuchtigheid die je op veel andere plaatsen in Indonesie komt wel Rp 50.000 waard. Ze hadden gemakkelijk een leuke bedrag kunnen verzinnen. Om de hoek ook hiervaan kopieen laten maken. Het volgend, wat meer professionele reisbureau meldt ook dat de vluchten vol zitten maar de dame vraagt om vanavond rond 19.00 uur even terug te komen. Wellicht zijn er reserveringen die alsnog niet betaald worden en dus weer vrijkomen. Al nadenkend ga ik denk toch maar eerst naar Wamena en dan naar Merauke en dan straks van Merauke rechtstreeks naar Biak, eigenlijk ok wel efficienter, ik had alleen het hoogtepunt, Wamena wat meer in het midden willen hebben. Maar zo kan het ook. Ik ben ervoor gewaarschuwd dat Papua verrassend kan zijn met vervoer.
Het hotel heeft Wifi, of.................... toch niet. Het hotel kan voor mij een auto met chauffeur regelen tegen de alleszins redelijke prijs van Rp 600.000, dat is goedkoop voor Papuase begrippen. En dan komt het leuke, zonder chauffeur kan ook, dan is het Rp 100.000 goedkoper. Ik snap er niks meer van. De chauffeur komt even langs om eea afspreken. Het wordt morgen 8.00 uur en ik heb gezegd dat ik niet dol ben op jam karet. Hij komt uit Surabaya. Ben nog geen Papua tegengekomen vandaag, altghans niet mee gesproken. Iedereen lijkt hier uit Java te komen

Een eindje naar het oosten lopen. Jayapura ligt aan het einde van de derde tijdzone (WIT=waktu Indonesia Timor) en dan is het hier vast vroeg donker, waarschijnlijk net zo als op oost Java. Jayapura ligt mooi aan een halfronde baai. Rechtvooruit kijkend moet PNG liggen Papua Nieuw Guinea, en ergens Port Moresby. De grens is maar 60 kilometer verder weg maar daarmee wel 3 of 4 uur rijden wordt mij verteld. Nieuwsgierige kinderen krioelen om mij heen. Micheal (allemaal westerse namen hier) vertelt dat dit vroeger Hollandia heette. Dat wist ik natuurlijk al (het zou er anders uitzien). Hij vertelt dat hun taal (een van de 300 of 400, de aantallen varieren nogal in Papua) hier en daar verwant is aan het Ambonees. Ik vraag me af waarom ik er dan zo weinig van versta. Ik ken nog maar een woord en dat is "ko", voor jij, maar dat lijkt toch wel veel op (eng)kau. In de Gramedia erg veel politiek getinte boeken over Papua. De Galael supermarkt is niet zoals die in Makasar. Geen idee wat ik wil eten en dan wordt het meestal een nasi goreng (op zijn Jembers....). De mensen die ik tot heb gesproken zijn allemaal senang hier. Het is hier gemakkelijker de kost te verdienen dan op Java waar het overvol is en de concurrentie dus groot. Dat en de onhergbergzaamheid van dit gigantische eiland maakt dat het hier veel duurder is. Op de pasar malam hebben ze muziek. Ze proberen me wijs te maken dat Trio Ambisi uit papua is. Ne hoor, dat is helemaal van de andere kant, nl. van de Bataks rond het Tobameer op Sumatera. Oeps foutje. Ik hoop er eentje. Heb nog niks origineels gezien dus het wordt een wegwerp vcd. Maar even terug naar het reisbureau maar de professionele dame heeft geen dienst meer en is vervangende door een etende en iedereen tegelijke en door elkaar "helpende" Chinese. Op zo'n manier dat ik niet eens meer weet tegen wie ze het heeft. Ze kunnen hier geen vluchten naar Wamena boeken, dat kan alleen op de luchthaven. Intussen weet ik dat dit niet waar is. Alle info moet ik er ook uittrekken dus ik zit mijn tijd te verdoen. Misschien dat het reisbureau van daarstraks ook door andere werknemers vervangen is. Ik kom erachter dat je hier snel moet boeken in Papua, alles zit dagen achter elkaar vol. Ik snap nu ook waarom er zoveel vluchten zijn naar Wamena. Plan inmiddels omgegooid en eerst naar Wamena aanstaande vrijdag. Naar Merauke valt nog mee maar ik heb de keuze tussen Batavia en Merpati en laatste wil ik niet weer. De 6 uur (op een vlucht die 50 minuten duurt). Batavia vliegt maar 4 keer per week. En voor naar Biak en daarna naar Makassar wordt het Garuda. Vooral de vlucht naar Biak is heel erg duur met ruim 1 miljoen. Ik ga er een nachtje over slapen, nu. Het is bijna half 10 en ik val echt bijna om. Ik heb nog niet geklaagd over de airco :-). Zelfs een hele stille maar moet wel op de minimale temperatuur van 17 graden om het 21 graden te krijgen. Inderdaad stil maar nu maakt het afzuigsysteem in de badkamer herrie (al weet ik niet precies wat er afgezogen wordt; het ruikt een beetje op zijn Indonesisch badkamers....). Systeem is verbonden met het licht en dat licht wil ik graag aanhouden want ik heb een kamer zonder raam en schemerlampen is een gat in de markt in Indonesie. en vraag me af wat die kast in mijn kamer doet. Ik word af en toe wakker de eerste nacht. Dat zijn van die "ik-reis-veel-wake ups". Heb ik altijd na een lange vlucht. Dan weet ik weer eens niet waar ik ben. Duurt meestal een paar nachten. Wekker maar gezet om half 7, anders gaat het niet goed morgenochtend.

Dinsdag 18 oktober

De telefoonwekker schreeuwt een Moluks liedje in mijn oren en ik weet weer waarom er een kast in de kamer staat. Ik heb een uur tijd om te badderen. Om 7 uur wordt er op de deur geklopt. Ik roep dat ze straks maar terug moeten komen (weet niet zo snel waar mijn sarung is). Na een kwartier nog een keer maar dan ben ik aangekleed en wel een beetje orde aan het scheppen in de chaos die ik altijd heel snel kan maken. De chauffeur staat aan de deur. Ik schrik, want ik denk even dat ik een uur tijdsverschil heb gemist, maar dat is nergens voor nodig. Hij komt alleen even zeggen dat hij er al is, nog even thuis te voet iets gaat halen maar dat de auto al spic en span voor de deur staat. Dat is nog eens de andere versie van jam karet. Er is een ontbijtbuffet en driehoekjes witbrood met hagelslag en jam. Maar gewoon rijst met foe yong hay en een miemix. En koffie met Completa Ik had beter gewoon zwart kunnen drinken, ik was even vergeten hoe erg dat is. Voor de deur is het markt en een gezellige bedrijvigheid. Als ik naar buiten stap verstoor ik ongewild onmiddellijk de alldeaagse gang van zaken. Een Papuadame lacht haar tanden bloot als ze me laat weten dat ik mooie ogen heb. Heb wel een beetje gesmokkeld vandaag, ze zijn net iets groener dan anders. lang leve de business in gekleurde contactlenzen met dank aan Medan, Jakarta, Semarang, Denpasar en Mataram.

Om 8 uur zitten we in de auto. Ik vertel de chauffeur dat ik vandaag graag een stukje noord en zuidoost van Jayapura wil gaan. Inmiddels heb ik bedacht dat ik morgenavond in Sentani wil overnachten. Er zijn niet zoveel wegen rond Jayapura. De stad is ook veel kleiner dan ik dacht en een dag langer is niet nodig. Kunnen we morgen richting Sentani, kan ik op mijn gemak een hotel zoeken MET Wifi (hoop ik) en nog wat van de omgeving zien. Ik wil naar Depapre, dat is ver volgens de locals maar dit is ook bijna altijd overdreven. Ik wil graag zo efficient mogelijk mijn tijd gebruiken. We rijden de stad uit en ineens komt Agus met het beste idee van vandaag. Zullen we naar PNG rijden? PNG is Papua Nieuw Guinea, dat grenst aan de provincie Papua van Indonesie. Ik zit meteen op het puntje van mijn stoel. Er was mij verteld dat het jauh sekali zou zijn, heel erg ver waarmee eigenlijk gezegd wordt dat het eigenlijk te ver is. Ik ken de wegen hier (nog) niet maar die naar PNG is weliswaar smal maar smooth. Okay, naar PNG dus. Agus vertelt hoe het daar aan toegaat maar zelf zien is beter dan alle informatie. We rijden eerst naar het zuiden waar de weg aftakt naar Sentani, waarvoor we gisteren dus een korter alternatief hebben genomen (dat wil zeggen ALS de weg helemaal klaar geweest was). We rijden langs het een na andere stadje, allemaal voor"steden" van Jayapura. Agus vertelt dat er inderdaad vaak demo's zijn voor een vrij Papua. Intussen bedenk ik me dat dat niet eens zo gek is. De Papua zien landgenoten van andere eilanden hier komen die allemaal succes hebben in zaken, ze moeten natuurlijk ook wel want hier is geen familie in de buurt die je een bord rijst geeft (en nog veel meer) als de zaken even niet zo goed gaan. Je moet gewoon je best doen "in den vreemde". Volgens Agus zijn Papua lui en maken ze hun geld op aan drank en drugs. Drank? Waar dan, want ik heb nog niks gezien (ook nog niet "nodig" want ik heb mijn voorraadje mee uit Dubai). Ja gisteren is er een demo geweest en dan zijn ze voor een paar dagen rustig. Tegelijk met een demo is er dan een sweeping en is er even geen drank te kopen. Ach so. Ook veel winkels en bedrijven zijn na zo'n demo een paar dagen dicht. Ze zijn bang (voor de Papua). Ik ben nog niet zover dat ik ook maar enig oordeel of mening kan geven. Daarvoor weet ik er nog niet genoeg van. Dat zal over een paar weken misschien anders zijn. We slingeren langs bergen en vergezichten en smalle maar lege weggetjes naar de grens.

In Skouw melden we ons bij de politie die vertelt dat we 100 meter verderop moeten rijden met ramen open en ons daar weer moeten melden. De politie neemt de KTP in van Agus. Ik heb mijn tas al open maar van mij hoeven ze niks. Raar. Bij de volgende post wordt ik door een beambte meegetroond naar boven naar een klein kamertje. Ik word gemaand te gaan zitten. Wat de bedoeling is. Nou gewoon we willen even naar de grens, kijken hoe het daar is, verder niks. Dari Belanda en bisa bahasa Indonesia en het gesprek is teneinde. Kopie papsoort? Surat jalan? Ze geloven me zo wel. Twee minuten? Als het dat al waren... Weer terug naar beneden. Of ik een camera bij me heb. Jawel, twee zelfs. De digitale Canon moet straks worden afgegeven maar de kleine Lumix mag gewoon mee. Afgeven? Mijn Canon? No way. Maar daar verzin ik wel wat op :-)

We rijden eerst een stuk van zo'n 50 meter door neutraal gebied. Dan is er de grens bestaande uit een betonnen "weg" van een meter of 30 en afgezet met ijzeren poorten. De auto wordt geparkeerd. Camera gaaat mee. Het is een beetje puzzelen maar ik krijg 'm in mijn kleine schoudertas. Om 10.02 sta ik in PNG. "Welkam long Papua Niugini" Ben een beetje bingung want aan de andere kant staan minibussen klaar voor bestemmingen in PNG. Ik had hier zou gemakkelijk kunnen verdwijnen. Hoe langer ik er over nadenk hoe minder ik er van begrijp. Ik heb alle vereiste documenten bij me maar die worden niet gevraagd. Wat nou als er iets gebeurd....? Niet dat het hier stikt van de buitenlanders, maar toch. Er staan veel stalletjes met voornamelijk pinang en sirih. Toch maar mijn grote camera dan? Ik overleg even het Agus, maar die heeft allang in de gaten dat ik niet zo bang ben. Vrouwen met een grote bos kroeshaar zitten op de grond met de pinang en sirih. De eerste foto's. Verderop is het wat lastig omdat ijzeren schermen het zich onttrekken aan de prachtige kustlijn. Beetje naar rechts, beetje naar links, over boomwortels klauteren. Fout want ik ben natuurlijk allang gespot. Een man zegt dat ik die camera weg moet doen. Ik vraag of ik dan wel de kleine kan gebruiken. Dat is geen probleem maar dat kost Rp 5000 per foto of Rp 10.000 of Rpo 20.000. Ik vraag wat nu precies de bedoeling is. Ik wil het liefst foto's maken van achter die schermen. Ja dat kan maar wel met de kleine camera. Ik probeer nog even een discussie te hebben wat dan precies het verschil is. dat zegt hij niet maar wel dat ik voor die grote camera Rp 200.000 moet betalen (dat gaan we dus zeker niet doen) maar die kleine camera is geen probleem (er wordt niet meer over een bedrag gesproken). Hij zegt er ook nog achteraan dat ik anders kans heb dat de politie de camera inneemt. Ben intussen aan het denken wat nu werkelijk het probleem is. Ik denk dat grote digitale spiegelreflexen geassocieerd worden met journalisten en fotografen en die kunnen ze hier missen als kiespijn. Iets anders kan ik niet bedenken. Bij een van pinangkraampjes raak ik in gesprek met een PNG vrouw. Ik had al gemerkt dat Indonesisch (of Papuaas) hier niet de voertaal is, ook al is de grens op een paar meter afstand. Ze spreek Engels en goed ook. Na een tijdje praten begrijp ik dat de PNG-ers het Indonesisch moeten leren willen ze enige business hebben maar omgekeerd niet. De vrouw vindt het wel grappig dat ik nu dingen voor mijn chauffeur moet vertalen. Engels is de nationale taal maar de meesten spreken een mix van Engels met Papua en waarschijnlijk ook vermengd met Zuidzeetalen zoals op Fiji. Meer grensgehalte dan hier kun je niet verwachten. Beide landen hebben een vooraf geregeld visum nodig. Wie en waar dat gecheckt wordt, daar ben ik nog niet achter. De vrouw draagt een ketting met een kruisje net als ik en ze vraagt om deze te ruilen. Ik twijfel heel even maar doe het toch niet. Niet om de geldelijke waarde maar omdat deze voor mij een bijzondere betekenis heeft.

Ik heb nog nooit zoveel pinang en sirih bij elkaar gezien. Dit wordt ook verhandeld in Jayapura en volgens mij is het lucratief. Heb het zelf eens geprobeerd. Ooit lang geleden op Samosir en de laatste keer in Sumba. Ik kan het niet hebben. Het heeft op mij een zeer snel effect. Ik kan beter tegen een fles wodka. Ben echt in 10 minuten stoned. Dat doet ik echt niet meer. En die pinangnoten zijn ook verrekte hard en niet echt geschikt voor onze zwakkere westerse tanden. Bij een van de stalletjes koop ik een sarung(achtig) ding en wat kina, de muntheenheid van PNG. Just for souvenir. "Gudbai, tankyu long kam lukim Papua Niugini" God bless you.
We melden ons af bij de post. "Attention lower down your car window shield". En dan regen. Natuurlijk. We zijn hier in het altijd groene Papua. Er is volgens Agus hier geen echt regenseizoen. Hij zet de auto langs de kant want hij wil eten. Dat komt mij toch wat vreemd over. Beetje ongezellig ook en in mijn ogen niet netjes. Hij neemt zijn pakketje mee, doet de achterklep open en ik hoor 10 minuten lange typisch Indonesische eetgeluiden. Terug naar Jayapura. Ik heb honger maar dat gaat langs Agus heen. Ik vraag hem om langs een simpele mie kuah warung of soto ayam te rijden. Hij trekt een bedenkelijk geazicht waar in godsnaam mie of soto te koop is. Dat kan toch niet zo moeilijk zijn. Ik voeg er nog aan toe dat het zeker niet in een restaurant hoeft te zijn maar gewoon een eenvoudige warung of kaki lima. Het wordt een warung maar wel anderhalfuur later. Tot die tijd zijn we er veel voorbijgereden maar er was telkens wat. Moeilijk parkeren. Niet goed (Hm. lijkt me sterk als ze in eerste instantie niet eens weet te vinden.....). Na er "honderd" voorbijgereden te zijn heb ik het gevoel dat Agus niet echt aan zijn gaste denkt en zelf heeft hij al gegeten. Dan maar keras sekali. Ik sommeer hem bij het eerstvolgende warung te stoppen. Ik zie er een, maar hij niet en zegt dat er 50 meter verderop nog een is. Nee, je gaat NU stoppen. Ik heb ook honger. Het wordt een nasi campur. Agus blijft in de auto zitten. Zo had ik het dus niet bedoeld en zo heb ik het ook nooit meegemaakt. Buiten staan nieuwsgierige jongetjes vanalles te roepen maar de eigenaresse vertelt ze dat ze niet zo'n grote mond moeten hebben en dat ik alles kan verstaan...... niet dat ze er echt mee ophouden.... Na het eten is Agus bij de winkel ernaast wat snacks en water kopen. Ik koop er ook water, wil 2 flessen Aqua kopen en snoepjes. Hij zegt tegen de dame achter de toonbank dat 1 fles wel genoeg is en tegen mij dat die snoepjes veel te veel zijn. Wat krijgen we nou? Als blikken konden doden dan was Agus er nu niet meer geweest. Hier hou ik dus niet van. Maar ik weet ook dat ik maar beter niks kan zeggen (dit is nog niet te erg). Ik denk dat Agus het niet zo heeft op (buitenlandse dames) die teveel vragen en vooral teveel weten. De snoepjes waren trouwens voor de kids buiten en misschien een paar voor mijzelf. Ik ben zo ontdaan dat ik ze vergeet te geven en ze gaan mee de auto in. Daar begint Agus er meteen aan..... (?)
Door naar het strand G Base vernoemd naar de militaire Amerikaanse basis in de veertiger jaren. Entree Rp 5000 pp. Voor mij niet veel maar behoorlijk naar lokale begrippen. En wat krijgen we daarvoor? Een strand volgebouwd met warung maar nu even leeg. Het is een doordeweekse dag en eigenlijk de beste. Op zondag is het hier druk en tegen zonsondergang vast vol met weggegooide rotzooi. Op maandag wordt er opgeruimd. Smal strand met versteende blauwe koraal (voor de verzameling maar moet wel sembunyi2 mee naar Nederland). Wel de vereiste palmbomen en branding voor de sfeer. We rijden verder noordwest naar Angkasa voor mooie vergezichten over Jayapura. Het is hier goed zichtbaar dat het maar een kleine stad is. De chauffeur snapt alleen nog niet wat mij idee is van een foto vanuit het juiste standpunt. Ik vraag om te stoppen maar volgens Agus is het beter 100 meter verder. Maar dat is het dus niet, dus moeten we weer terug. Ja, ik zei het toch... Verderop wordt er een stuk land afgebrand.
In de stad langs het standbeeld van Yos Sudarso. Na drie keer vragen weet eindelijk iemand dat Yos Sudarso een oorlogsheld is waarna later de baai van Jayapura vernoemd is. Wat ie precies gedaan heeft weet ik niet, waar ie vandaan komt ook niet. Dat heeft nog niemand me kunnen vertellen. Maarja wat weten wij nou van onze nationale geschiedenishelden....Terug naar het hotel rijden we binnendoor en Agus stopt en vertelt dat een van de warungs die hij aanwijst van hem is. Nou snap ik er helemaal niks meer van. Dast betekent dus dat hij mogelijk vanochtend voordat hij me ophaalde de nasi bungkus hier heeft gehaald. Had er voor mij toch ook wel eentje afgekund lijkt me. En ik snap al helemaal niet dat we Jayapura ver voorbijrijden en ik maar steeds niks te eten had vanmiddag. Of zou het genant zijn dat ik daar wel zou eten en hij niet en ik ook nog zou betalen.....

Even mijn schrijfsels bijwerken en naar het reisbureau om in elk geval voor volgende week Jayapura Merauke vv. vast te stellen. Het wordt Batavia en in Papua is het normaal dat mensen vroeg inchecken. Kun je ook maar beter doen als je je stoel niet wilt kwijtraken want vluchten zitten vaak (over)vol en worden snel opnieuw verkocht. In de krant staat een bericht dat de vluchten Makasar naar Merauke Merpati geen probleem is. Citaat: "de vlucht was weliswaar 5 uur vertraagd maar de dienstregeling is verder niet verstoord". Nee ik heb het niet verkeerd gelezen of begrepen. Zoveel zelfkennis hebben ze dus bij Merpati om nog niet eens te erkennen dat ze een probleem hebben.
Agus komt me bij de Galael supermarkt ophalen, maar..... daar heeft hij nog nooit van gehoord....en moet dus eerst de straatnaam weten. Hij brengt me naar een ikan bakar. Dat hoeft niet, ik kan zelf de weg wel vinden maar hij stond erop. Nou ja, ook wel gemakkelijk met al mijn boodschappen. Dan eindelijk zo'n mooie blauwe vis maar da's alleen de buitenkant. Smaakt wel maar ik heb lekkerder vis gegeten. Tijdens het eten mati lampu. Het valt niet mee om bij kaarslicht met een dikke vis te puzzelen. Op de terugweg vraag Agus of dat het in Nederland ook elke dag gebeurt dat de electriciteit uitvalt. Als ik hem vertel dat ik dat in mijn woonplaats niet eens meer kan herinneren en als het al ergens gebeurt dat onmiddellijk op het nieuws komt kijkt hij me een beetje ongelovig aan. Ik denk dat de meeste mensen hier zich ook werkelijk geen voorstelling kunnen maken hoe anders en zekerder het leven in Europa is. Maar goed, ik had het plan om op zoek te gaan een warnet of een WiFi of Hotspot (die laatste twee weten ze hier niet waar ik het over heb) te gaan zoeken maar dat heeft niet zoveel zin als de electriciteit niet werkt. Ik ben al blij dat het hotel een generator heeft die 10 meter van mijn kamer is (= herrie) en dat airco het nog doet....
Morgen naar Sentani.

Woensdag 19 oktober

Na een lekker ontbijt van witte rijst met visprut (dat klinkt oneerbiedig dan het is want het is juist heel erg lekker en ik ga dit thuis ook proberen te maken. Het is een droge viscurry maar ik kan niet ontcijferen wat voor vis er gebruikt is. We vertrekken op tijd naar Sentani. Het is zo druk op de markt dat de auto er nu echt niet door kan dus deze staat 50 meter verderop op de hoek.
Het is druk op de weg. In Sentani op zoek naar een hotel. Ik heb twee adressen maar ze vallen allebei erg tegen. De prijzen zijn hier mogelijk nog hoger dan in Jayapura. Dat is nog tot daaraan toe maar de kamers zijn niet geweldig. Er zullen betere algternatieven zijn maar die zijn mij te ver overal vandaan. Ik wil nog wel een beetje in de buurt van gemakken zitten. Het wordt hotel Ratna Manunggan, ook niet ver van de luchthaven. Na de check in wil ik eerst pinnen. Het verbaast me dat hij me dat alleen laat uitzoeken. Niet dat ik dat niet kan maar het wordt steeds duidelijker dat Agus liever lui dan moe is. Zoiets doe je toch niet als je gasten uit het buitenland hebt, en al helemaal geen betalende gasten. Eh, reset, dat doen ze dus wel.... Agus krijgt een telefoontje dat er een demo is en dat de wegen van het vliegveld naar Jayapura zijn afgesloten. We hebben dus geluk gehad. Maar hij zegt ook dat we dan niet naar Depapre kunnen de volgende bestemming. Hoezo niet, Depapre ligt noordwest van Sentani en het probleem zit oostelijk. Oh ja, dat is waar ook. We rijden richting Depapre en ik vraag Agus waarom hij zo langzaam rijdt (25 km/uur...) Hij weet de weg niet. Ik vertel hem dat het gemakkelijk is omdat er maar een weg noordwest gaat. Oh ja. Als we op een splitsing staat vraag hij mij welke kant we op moeten..... Er beginnen mij dingen duidelijk te worden. Hij kan geen kaartlezen, weet eigenlijk ook helemaal niks van de omgeving en heeft geen idee waar hij is. Nu snap ik ook waarom er gisteren gezegd werd dat Depapre jauh sekali is, wel 3,5 rijden van Jayapura. Het is weer triest. De meesten Indonesiers in deze branche zijn van het model hard fietsen, snel thuis. Op weg veel pinang en sagopalmen, gras en kamille (tenminste ik denk dat het kamille is). Er staat een stalletje met gorengan en Agus stapt uit om wat te kopen. Terug in de auto begint hij er meteen aan maar biedt mij niks aan. Niet dat ik dat zo lekker vind, mij veel te vet maar toch....
Onderweg een rivier waar een truck stenen laadt en meteen gewassen is. Het is stil en bijna geen verkeer. Het landschap is tropisch en ik vraag me af waar al die beroemde Papuavogels zijn. Er is niks in Depapre. De baai die bij zon en een heldere blauwe hemel prachtig moet zijn is grijs en grauw. We rijden door naar het noorden, naar pantai Amai. Nog maar net op weg de eerste dikke regendruppels en al snel een kletterbui. De weg is slecht met veel gaten en Agus klaagt. Het is wel bijzonder dat ik blijkbaar veel meer gewend ben dan een local. Het is maar hoe je het bdsekijkt. De locals komen hun huis niet uit met dit weer. Ondeerweg modder, werk aan de weg en informatie waar we niks mee kunnen (jalan baik baik saja). Agus laat mij teveel "hier heb ik geen zin in geluiden" horen en ik heb er weer geen zin in om dit voortdurend te moeten horen. Ik zeg dat het beter is om terug te gaan.
Dde regen is opgehouden en we gaan eerst eten in Sentani. Om niet weer het gedoe van gisteren te hebben zeg ik maar meteen WAAR we gaan eten. Het is gewoon een mededeling. Daarna maar monument Mac Arthur een Amerikaanse basis die was ingericht om vanaf hier de Filippijnen te veroveren. Dat laatste is minder maar het uitzicht is prachtig over Sentani, het meer en het vliegveld, maar..... het is niet helder. Jammer.
Apalagi vraag Agus. Waar ik nog meer naar toe wil. Nou naar Yahim en naar Doyo Lama. Yahim ligt direct aan het meer maar er is niks behalve pingang/sirih. En Ros, een Papua (ja endlich) die me meteen vangt voor een boottrip. Ik schrik me dood wat dit is hier verschrikkelijk duur. Voor een uur Rp 300.000, voor een trip van 3 uur Rp 900.000. Of Ros nou echt Papua is weet ik niet. Op zijn boot staat Horas maar als ik vraag naar de Sumateraanse afkomst krijg ik een vaag antwoord. Door naar Doyo Lama met een hoop meningsverschil waar dat nou eigenlijk ligt. De dorpjes aan het meer krijgen niet echt een schoonheidsprijs, wat anderen hier ook van zeggen. Sterker nog, tot nu toe ben ik meer gecharmeerd van het Tobameer en Minaninjaumeer in Sumatera. Ik vind Agus' performance verre van professioneel en ga zeker om allerlei redenen mijn best doen om een Papua te vinden voor de komende tijd.

Het leukste nieuws van vandaag is dat Ratna WiFi heeft..... Ben een beetje moe, maar eens rustig aan doen vanvond en morgen.

salam manis
Anne Mieke
(sorry van eventuele fouten ivm met slechte connectie)






Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Malam
User
User icon of Malam
spacer line
 

Ik hoor hier niet thuis, maar ik alleen maar even aangeven dat we weer alles gaan downloaden voor Pop en mij en dat we weer heerlijk gaan genieten van jou reisverhalen Anne Mieke, bedankt ya.



simpati
User
spacer line
 

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Sentani, donderdag 20 oktober

4.58. Ik had er even geen erg in dat God altijd bij ons is en dus ook dienaren van Allah tot in het verste oosten van Papua zijn neergestreken.:-( Het vliegtuig is hier vijf loopminuten vandaan en intussen hoor ik al of het een Trigana in de starthouding naar Wamena of een Merpati is.

Het leukste nieuws van gisteren was meteen ook het laatste leuke nieuws van het hotel voorlopig. Ik had gisteren al bij de receptie gezegd dat ik het idee had dat de airco niet goed werkte (jawel alweer) maar ik moest maar wat geduld hebben. Een van de buitenramen kan niet gesloten worden tenzij met geweld. Dat mogen ze zelf doen voordat ik de boel (nog verder) kapot maak. Ok, uit ervaring weet ik als je die airco maar lang genoeg laat draaien het probleem min of meer (voor de min) wordt opgelost. Ook een piesstraaltje water dat er na een paar minuten mee ophield. Geen glas op de kamer. Dus gisteravond maar steeds de trap op en neer. Slecht geslapen omdat het gewoon te warm was. Schreeuwende jongelui. Ik snap sowieso niet waarom een mens herrie moet maken in een hotel. De remote staat op 16 graden maar de werkelijkheid ligt 10 graden hoger. Muggen vinden die temperatuur ook wel fijn en daar moet ik toch mee oppassen hier. Slecht slapen omdat het te warm is, geen water levert een niet al te best humeur op. Dat wordt nog slechter als ik om precies 9.01 beneden naar het ontbijt vraag. Dat is nl. tot 9.00 uur en ineens tellen de minuten in Indonesie. Dat hadden ze dan gisteren wel even mogen zeggen. Ze zullen de kraan opendraaien en de airco maken.....

9.30 uur. Geen airco mannetje dus nog maar een keer naar beneden en het probleem duidelijker maken. Dat helpt en er gaat een mannetje mee. Het ritueel van een hand onder de airco steken of deze het doet. Volgens mij is de kamer te groot voor de airco of omgekeerd en hebben ze er geen onderhoud aan gedaan. Niet op tijd schoonmaken en het filter wisselen levert slechtwerkende airco op. Op den duur krijg je overal verstand van. Mannetje roep ander mannetje. Zelfde ritueel. Ik vertel wat ik ervan vind maaqr volgens de receptionist is dit het maximale en voor zijn gevoel is het hier koel (genoeg). Dat denk ik toch niet met 26 graden. Ik leg nog maar eens uit dat ik niet uit de tropen komen en regelmatig te maken heb met (slechtwerkende) airco's maar dat ik nu bovenal een goede temperatuur wil hebben waarbij ik niet vermoeid wakker wordt en niet gestoken wordt. Misschien is er nu toch een andere kamer vrij (...) of ik kijk straks in het hotel ernaast. Ik kom nog een paar keer terug in Sentani omdat vluchten niet aansluiten ondanks de vroege aankomsttijd dus het is wel fijn als er iets geregeld wordt. Dit was het hoofdstuk airco. Ik word er zelf vervelend van.
Ook maar meteen een chauffeur gevraagd voor vanmiddag zodat ik nog van het meer langs het oostelijk deel van de noordkust kan genieten. Een kwartier later komt de receptionist vertellen dat de chauffeur het niet aandurft. De situatie tussen politie en demonstranten heeft ernstige vormen aangenomen en dan kun je hier vanalles verwachten. Ik heb daar nooit zo over nagedacht maarja zo gaat het vaak als je niet ter plekke bent. Dat betekent dan vandaag een dagje lummelen in Sentani en de omgeving bezichtigen kan misschien straks als ik van Wamena of Merauke terugkom. Met beide vluchten ben ik toch vroeg hier.

Het is mooi weer en de grommende vliegtuigen van hiernaast beginnen te wennen. Ook de zeer laag overvliegende landende vliegtuigen met hun pootjes al naar beneden. Het is heet met de bergen in blauwzwarte snel bewegende wolken. Nog maar even naar Rasen (Ratna Sentani, de Ratna nummer 3 dus) dat hiernaast ligt. Ze hebben nog wel de Standard A eenpersoonskamer. En dat is letterlijk met maar de helft van de ruimte van een gewone kamer. Ik probeer nog de executive (klinkt duur, is het ook maar is niet navenant) maar het zit hier tot 30 oktober vol. Ik krijgt het nogal eens klaar om naar bestemmingen te gaan precies op het moment dat er allerlei congressen zijn. Dan maar in Ratna blijven.

Het vliegveld is inderdaad 5 minuten lopen dus dat ga ik dan ook maar doen morgen. Heb niet zoveel bagage. Maar meteen ook de tickets naar Biak en door naar Makassar boeken. Met Garuda. Duur, maar ik wil niet eens meer weten wat het met Merpati kost. Ook nu op het vliegtuig de ene delay na de andere met Merpati. Ik gok er maar op dat het met Garuda beter gaat, ook betere vertrek- en aankomsttijden. Heb nu in een paar dagen tijd al miljoenen aan tickets uitgegeven. Heb mijn plan iets aangepast. Ik ga niet naar Fak Fak want dat betekent dat ik of via Manokwari moet of via Sorong. Fak Fak zou nl. mijn enige bestemming in het westen van Papua zijn en ik ben erachter dat dat nu even niet handig is. Bovendien wordt de tijd dan wat krap en inmiddels is het me meer dan duidelijk dat we dat hier niet moeten hebben. Ik snap nu ook beter de verbindingen hier. Fak Fak ga ik straks een keer (waarschijnlijk over een jaar) combineren met Maluku (met Pelni vanaf Banda...), en dan ook maar meteen met Sorong en Manokwari.

Het is rumoerig op de luchthaven. De demonstraties, het congres en de politieinval zijn het gesprek van de dag. Tenminste onder Papua's. Lees maar even mee.

http://blog.indahnesia.com/ent(...)r_papua_congress.php

Het is serieus en ik realiseer dat ik net op tijd weg ben gegaan uit Jayapura, zij het per ongeluk. Wel jammer dat ik daardoor mijn plan van vandaag kan uitvoeren. Maar het dwingt me om rustig aan te doen vandaag. Ook wel eens goed, ik wil me nog wel eens al een sneltrein gedragen. Straks voor de lunch eens kijken of ik wat mensen kan ontmoeten die me wat ins en outs kunnen vertellen. Hoewel, het verhaal van migranten uit Java of Sulawesi zal wellicht anders zijn dan die van autotochtone Papua. Ik heb mezelf altijd afgevraagd of het wel een goed idee is geweest om een land te maken van deze immense verzameling van eilanden. In Papua ben je niet in het Indonesie van Java of Sulawesi. Maarja, daar zijn we zelf zo'n 400 jaar geleden mee begonnen.....

Omdat ik geen haast heb vandaag check ik mijn mail wat vaker. Staat net als thuis standby. Een bericht van mijn baas dat Annette is overleden. Ze had het ongeluk overleefd een paar weken geleden op Java maar de vooruitzichten waren slecht. Hoewel ze snel vervoerd kon worden naar Kuala Lumpur maar wel in coma en met een dwarslaesie, konden de artsen uiteindelijk niets voor haar doen. Verschrikkelijk. Ik voel me er zelf niet goed bij. Annette was veel jonger dan ik. Ze dacht voor gemak en zekerheid te kiezen maar het is slecht afgelopen. Gemak en zekerheid die ik zelf nooit ken tijdens mijn reizen. Ik zoek de grenzen op, soms zelfs letterlijk zoals een paar dagen geleden. Ik ben nooit bang of ongerust, ik doe gewoon. Nooit bang is niet helemaal waar. Ik heb het niet op boten maar daar heb ik me in de loop der tijd overheen gezet omdat de drive om dingen te zien groter is dan de angst. Er schieten me allerlei beelden door mijn hoofd. Die keer dat ik met een roestbak van een boot van Alor naar Larantuka ging..... en het kleine vliegtuigje dat moeite had met het slechte weer boven Mae Hong Son in Thailand..... de boot in de Dominicaanse Republiek die water maakte en snel moest terugkeren naar de haven..... de malaria.... de typhus....... Ik heb een beschermengel, dat is wel zeker. Ik hoop dat Annette de angst niet heeft gevoeld. Dat is het verschrikkelijkst van alles. Ik ben in de war en ik besef dat ik een bevoorrecht mens ben. Ik kan ook niet opschieten vandaag, er komt niks uit mijn vingers.

Nog maar eens proberen om een auto te regelen maar, echt niet. Het is al 3 uur en verzengend heet. Op mijn gemak maar naar de enige mall hier in het "dorp". Iets anders dan op mijn gemak gaat ook niet, Sentani lijkt wat op Kutacane in Aceh met een prachtige setting tussen de bergen maar voor de rest is er ook niks aan met al die op elkaar geplakte ruko's. Het is er vies en hier al helemaal geen plek voor wandelaars. Ik probeer onderweg nog maar eens een ander hotel. Het ziet er nieuw uit. Is het eigenlijk al wel open. Daar hoef ik zelf helemaal niet over na te denken, dat wordt al voor mij gedaan. Ik word nog net niet naar binnen geduwd. Maar eigenlijk al bij binnenkomst kan ik net zo oge meteen omdraaien. Het ruikt naar cement en je struikelt over de losse stenen, kabels en verder de hele Praxis. Ze zijn een lift aan het bouwen en ik wil niet weten hoe...... De kamer die ze me laten zien is ronduit smerig en ruikt naar een mix van schimmel en sigarettenrook. Ronduit goor. Voor deze prijs heb je op Bali een mooie kamer. Ik slaap nog liever op straat. Hoe is het toch mogelijk dat mensen hier nog voor betalen. Er wordt een telefoonnummer opgeschreven dat vast direct naar de prullenbak gaat. De naamkaartjes zijn nog niet klaar. Was de rest dat maar wel. Eigenlijk wil ik Papua helemaal niet vergelijken met west Indonesie maar als kamers smerig zijn of ruiken dan is mij elke Rupiah teveel. Ik heb nu vijf hotels gezien zonder ook maar te weten wat de prijsklasse is. Ik had nog liever het dubbele betaald maar dan wel voor een fatsoenlijke kamer. Maar het is niet anders. Het is zo'n 2 kilometer naar de Borubudur, de supermarkt waarna de Sentani mall ook wel genoemd wordt. In die 2 kilometer word ik een enkele keer gevraagd of ik een ojek nodig heb, verder niks. De mall is een duur woord voor een verzameling winkel(tje)s. Wat moeten die Javanen de echte missen van Surabaya, Yogya en Semarang. Ik koop een mooie ketting (want die heb ik pas "honderd" Emoticon: Wink en cd's..... Natuurlijk. Ik vraag naar Papuamuziek hoewel hier meer Molukse muziek verkocht wordt. Er is niet veel. Trio Ambisi? Dat is toch van Noord Sumatera, het batakgebied? Jawel, maar ze zingen liedjes in Papuataal. Tis nog waar ook (ik ken het verschil tussen Papuas en Bataks). Dat is bijzonder genoeg om deze mee te nemen. Samen met nog 2 andere. Maakt totaal 8 in vier dagen tijd. Dat gaat lekker. Maar goed dat ik niet naar Maluku ga.....hoewel, nou ik eenmaal weet dat hier veel Molukse muziek is.....

Het is inmiddels donker geworden en Sentani koelt af. Op straat word ik naarmate ik het hotel nader door velen begroet, met name door Papuas. Ze lijken me oprechte mensen, to the point en zonder valse glimlachen en flauwekul.
In het hotel hebben de mannen (er lijken hier alleen maar mannen te logeren) er een zootje van gemaakt en ligt vloer bezaaid met sigarettenpeuken bezaaid. De was is klaar. Even badderen en mijn spullen grotendeels bij elkaar zoeken en eten. Het wordt ayam kampung goreng met rijst en lalapan. Toch lekkerder dan die KFC-poten. Ik bestel es jeruk tanpa gula maar dat wordt ontvangen als tambah gula dus is mierzoet, tot twee keer toe. Je bestelt toch geen es jeruk tambah gula......nee dat dacht ik ook mja... Tot nu toe geen jeruk nipis (citroen) tegengekomen, die ik eigenlijk liever heb. Terug naar het hotel wil ik Mansion wodka kopen maar ze hebben alleen Robinson. Die vind ik minder. Ik heb er al eentje om mee te nemen voor morgen. Wamena schijnt duur te zijn. Logisch, alles moet ingevlogen worden vanuit Jayapura. Ik tref nu een ojekrijder die vervelend is dus ik moet even "optreden". Nog even pulsa kopen en slapen. Ik ben zoooooooooooooooooo benieuwd naar Wamena.

Salam manis
AM



Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Wamena, vrijdag 21 oktober

Vanochtend dan maar wel een ontbijt. Ik ben van plan om naar het vliegveld te lopen maar de receptie heeft een hotelauto ter beschikking. Ja, dan ga ik natuurlijk niet sjouwen. Mijn incheckkoffer is geen probleem maar mijn handbagage is wel zwaar (laptop, camera´s, laders en allerlei andere elektronika). Het is druk, warm een een grote chaos in de vertrekhal die veel te klein is voor het aantal passagiers. Er hangt een penetrante geur in de hal.. Ik sluit achteraan in de rij bij Trigana tussen de dozen, megatassen, ondefinieerbare pakketten. Dit is de Manokwariscene. Wie het hardst, duwt en dringt is het eerst aan de beurt. Maar een beetje meebewegen dan. Na vijf minuten staat de hotelreceptionist naast me en zegt dat hij mijn ticket en koffer wel pakt en ik kan gaan zitten...... Ja, dat is nu ook weer niet nodig. En, ik wil ook wel alles in de gaten houden. Hij heeft een pak van een stuk of 8 tickets in zijn hand, 7 ktps en mijn paspoort. De instapkaart en mijn paspoort komen terug. Waar is mijn ticket....? Oh, in het Trigana kantoortje schuin aan de andere kant, zo'n 30 meter wringen en wriemelen tussen de passagiers. Wat stinkt het hier toch...

In de wachthal is er helemaal geen touw meer aan vast te knopen. Er staan twee vluchten op het scherm met anders nummers, maar niet die van mij. Er hangt een penetrante geur in de hal.Maar even vragen. Ya, ibu sabar saja, nanti ibu dipanggil. Ja, mevrouw, geduld, straks wordt de vlucht omgeroepen.....zegt een Triganamevrouw. Jamaar.....In de vertrekhal maar weer even zitten. Hordes naar Merauke, naar Makassar. De omroepenberichten zijn niet te verstaan. De man naast mij heeft een ander vluchtnummer, staat ook niet op het scherm, die ernaast weer een ander. Na gepuzzel worden alle vluchtnummers op een hoop gegooid en rolt er een totaal ander uit dat totaal niet meer herkenbaar is. Onze vlucht is 1003. Nou weet ik wat ik ruik. Dat zijn gvd de Papua die zo stinken. Een geur van zweetvoeten en dagenlang niet wassen. Denk ik, ik heb geen verstand van mensen die zich niet verzorgen...... Mijn God, wat een lucht. Ze zijn allemaal superaardig, maar die lucht....... En, we worden omgeroepen, vroeger dan op mijn ticket staan. De vlucht Jayapura-Wamena is wanneer er een vliegtuig beschikbaar is, de tijden stellen niet zoveel voor. Naar buiten, waar we over stukken cement moeten stappen en uitkijken dat we niet worden overreden door vliegveldauto's...... De man van de wachtkamer laat zijn Papuamacho zien, hij knikt naar beneden, duwt me bijna weg en draagt mijn tas..... Het vliegtuig zelf is veel ouder dan de toestellen die op Lombok of Flores vliegen. Zijn ooit van de Fransen geweest zo te zien. Geen stoelnummers in het vliegtuig, wel op mijn instapkaart. Ook geen demonstratie van reddingsvesten of zuurstof..... (???). Onder ons het meer van Sentani en dan groene dekens onder wolkenwatten. Er is niks dan natuur onder ons. We krijgen een pakje jasmijnthee uit de reclame met 50% extra. Bergen in zicht, die steeds dichterbij komen, hoger en steiler worden.

Ping, stoelriemen vast. We zijn in de Baliemvallei. De startbaan lijkt groter dan die in Sentani, maar waar is de aankomsthal. Er plakken zich een paar Papua aan mij vast en ik hoor een paar keer hotel en transport. Maar eerst een voor een. Ik zie alleen maar een bruine tent...daar loopt iedereen naar toe, dus ik ook maar als een schaap. Dat is dus de aankomsthal. De bagage wordt naar het platform voor de tent gereden. Iemand wil mijn bagageticket. Nou, dat hoeft nog niet hoor. Ik wil wel eerst mijn koffer zien, en dat is gemakkelijke want hij is groen. Of ik een auto nodig heb. Jawel maar eerst bagage. Wat kost dat trouwens. Rp 100.000. Ik begin te lachen want dat is absurd voor 600 meter. Ik laat ze eerst maar aanrommelen met de bagage. Daar is de groene koffer. We spreken Rp 50.000 af voor de rit en we rijden naar Putri Dani. Maar wat kan er nou gebeuren in 50 meter. Nou eh, schrik ik loop bijna letterlijk een blote Papua tegen het lijf. En ja, met zo'n "ding". Het is voorbij voordat ik er erg in heb, "het" was bruin met geel en ongeveer 1.70 meter. Ik heb gisteren in de LP nog gelezen dat mannen met peniskokers een zeldzaamheid zijn maar ik stap het vliegveld uit en heb er al meteen "eentje te pakken"

In Putri Dani is een kamer vrij voor R 485.000. Dat is schrik nummer twee. Het is een kamer van 2,50 x 2,50 meter met een ieniemieniebadkamer maar het hangt wel een LG flatscreen tegen de muur. Geen airco. Is ook niet nodig hier. Maar al met al duur. Maar even bij Mas Budi kijken. Er wordt mij onmiddellijk verteld dat er dan wel wat bijkomt. Mas Budi is een paar honderd meter verder en Rp 10.000 is genoeg vind ik. De kamer in Mas Budi zijn ook duur zij het wat minder maar met vieze muren en muf. Dan toch maar weer terug naar Putri Dani. Geen aardige mensen hier in de hotels. Ik heb nu al het gevoel dat toeristen is alleen en uitsluitend als business worden gezien. Dat je van de andere kant van de wereld komt om hun wereld te ontdekken interesseert ze niet zoveel. Dat gevoel wordt nog maar eens versterkt als ik de chauffeur wil betalen. Ik heb zelf voor de 2 ritten "extra" er Rp 20.000 bijgedaan, dus totaal Rp. 70.000. Dat lijkt me meer dan genoeg. De chauffeur wil er Rp 100.000. Ik denk er niet aan en een ferm antwoord en hij is weg..... Dit voelt gewoon niet goed en ik heb ineens allerlei twijfels.

Het is midden op de dag en de temperatuur is heerlijk. Wamena is een klein stadje met uitgestrekte straten (in vierkantjes zoals boter, eieren en kaas) en stoepen die wel wat hoog zijn en soms abrupt naar beneden gaan. Leuke verzorgde tuintjes en alles tegen de bergen aan geplakt. De Baliemvallei is helemaal omsloten met hoge bergen. Blauwe lucht en mooie wolken. Het is vrijdag en ik kom veel mannen met bidmatjes tegen. Veel moskeeen hier. Het is een beetje verwarrend. Hier veel meer Papua dan in Sentani maar ook veel aanwezigheid van andere eilandbewoners. Het aanbod van warung is hier divers. Ik kom vanalles tegen van Padang, tot rica rica uit Menado, soto Madura, coto Makassar, bakso Malang, verzin het maar.... Het wordt Padang waar de porties het dubbele zijn van normaal (in Sumatera en op Java) een groot stuk tonijn, een dubbele perkedel en een grote portie rijst. Dat krijg ik dan ook echt allemaal niet op. Prijs is goed, niet eens zo heel veel duurder. Verder langs de vierkante straten. Vrouwen met gevlochten manden op hun hoofd, blootsvoets. Reaggea-achtige Papuamannen met de Caribienkleuren. Een vrouw met suikerriet op haar hoofd wil mij een stengel verkopen voor Rp 2000 maar wat moet ik er mee. En ineens weer uit het niets weer zo'n glanzendbruine man met de gele "pijl" naar boven gericht. Hij heeft koopwaar bij zich maar ik weet niet wat omdat ik eigenlijk niet goed weet waar ik moet kijken met die "string" in de meest pure vorm. Ik zie vanuit mijn ooghoeken wel wat kroeshaartjes uitsteken. Hij komt ook steeds dichterbij en ik kom niet verder dan "nanti saja". Het moet niet gekker worden. Ik had deze mannen verwacht ergens in de achterafdorpen maar toch niet hier in de "beschaafde" wereld. Omstanders zien het gebeuren en wachten vooral mijn reactie af.

Dan nu toch echt naar het politiebureau. Ik word vriendelijk ontvangen met mijn kopie paspoort en surat jalan maar........ ze willen graag ook het origineel van de surat jalan zien. Daar moet nl. een stempel op. Heeft niemand tegen mij gezegd. Ik kom straks wel even terug. Langs een andere route (de andere helft van het vierkant) loop ik terug. Een kleine fles water en chocola voor wat energie is samen Rp 15.500 wat betekent dat het water alleen Rp 7000 is.Meer dan het dubbele van Aqua in de bewoonde wereld. Ik krijg geen munt van 500 gevonden maar de verkoper gebaart dat het goed is.

Ik kom zuster Wiwi tegen. Ze vertelt over de Nederlandse tijd hier en vraagt of ik graag lees. Ze grabbelt uit haar tas een boekje over verschillende geloven, waarin ZELFS het jodendom wordt besproken. En een boekje over het opvoeden van verantwoordelijke kinderen. Ik ken wel wat mensen die dat boekje wel wat eerder hadden mogen hebben. Ik zal eens kijken vanavond. In elk geval leerzamer dan Fabeltjeskrant.

Met de becak terug naar het politiebureau waar dezelfde vriendelijke meneer van daarstraks is. De originele surat jalan wordt zorgvuldig bekeken. Waar ik allemaal naar toe ga. Ik leg uit dat ik alleen in het dal dorpen zal bezoeken, niet ga trekken of zo. Ik pak de kaart erbij en de verste plaatsen worden op het kopiedocument geschreven. Hij legt origineel en kopie op elkaar en zet er overlappend op de achterkant een stempel op. Daar worden mijn gegevens weer ingevuld. Ook het hotel waar ik verblijf wordt vermeldt en als ik al een vlucht geboekt heb terug naar Jayapura komt die er ook op. Nog maar eens vragen wat nu precies het doel is. Hij legt uit dat ze nu weten dat ik vier dagen hier ben. Stel dat ik na een trip niet kom opdagen dan gaan ze erachteraan. Er gebeurt hier vanalles in Papua zegt de agent. Mensen doen veel om hun vrijheid te krijgen (en dat zou zomaar eens het ontvoeren van een buitenlandse kunnen inhouden). Verder is het een onherbergzaam gebied (ook getuige de vele kleine landingsstrips) waar ook fysieke gevaren aan vast zitten. Hij wenst me een goede reis hier en hati hati.

Op de hoofdweg zijn wat souvenirwinkels die volhangen met koteka (peniskokers). Ik heb er inmiddels verstand van en zie dat er ook echte tussen hangen, die nog in gebruik zijn (dus zonder de houtsnijtjes en Wamena's erop) Ze zijn er van 20 cm tot wel een meter lang, of krom, en diverse omvang. En met een afvoerputje.... (...) Tis eigen een Christine le Duc maar dan op zijn Papuaas. En wat zo leuk is dat de verkoper en ik serieus staan te kijken welke nou bruikbaar zou zijn (om mee te nemen dus naar Nederland) Eerst maar eens mijn koffer opmeten, dat moet de maatstaf zijn. Die pluimpjes eraan zijn ook zo leuk, van varkensstaarten misschien. Er zijn nog veel meer mooie dingen. De van hout zeer dun gevlochten hoofdmanden worden hier ook verkocht. En natuurlijk maskers, en halskettingen met varkensbeen. En hakbijlen met geslepen natuursteen dat op jade lijkt (kan ook aventurijn zijn)Niet dat er zoveel van die winkels zijn, gewoon maar een paar. Ik word ook niet achterna gezeten dat ik dit en dat maar moet kopen. Niks van dat alles, ik kan gewoon rustig kijken, vanalles vragen en dan straks terugkomen als ik het allemaal weten. De becakrijder terug vraagt het dubbele van daarstraks maar neemt al snel genoegen met de gewone prijs. Ik word ook niet voortdurend door becakrijders geroepen. Het is hier gewoon lekker wandelen en genieten zonder opgejaagd te worden. Soms af en toe wel nagekeken of aangesproken maar niet met een commercieel doel. En ik krijg af en toe een (iets te) stevige mannenhand, brede glimlachen van pinang/sirihlippen en thumbs up. Ik voel me hier meer op mijn gemak dan op Bali
.
Schuin tegenover het hotel is een internetcafe waar ze WiFivouchers verkopen en ik heb al gezien dat ik in het hotel 3 streepjes heb. Maar eerst maar even daar proberen. Het gaat niet al te vlot maarja wat wil je zo'n beetje in hartje Papua. Bij het hotel staat de kaki lima bakso. Sommige dingen zijn overal in Indonesie hetzelfde. Lang geleden, het is bakso Malang, de lekkerste dus. de hoteljongens zitten op het ene muurtje en ik op het andere. Er wordt gevraagd of er foto's van mij mogen worden gemaakt. Tuurlijk. Herman, een lange slungel uit Mataram is helemaal blij. Ik vraag hem of hij weet hoe dat hier gaat met het bezoeken van de omgeving. Niet helemaal een antwoord op mijn vraag maar hij zal me morgen met de motor rondrijden. Hij hoeft geen geld alleen voor de benzine en wat sigaretten. Ik ben een beetje verbaasd want ik had me al helemaal op groot geld voorbereid. En dat geld is ook groot want hier wordt voor een guide gemakkelijk Rp 500.000 per dag betaald. En dat is duur als je alleen bent (sowieso duur). Ik kijk Herman nog een beetje twijfelend aan maar hij staat erop en vindt het leuk. Okay nog een beetje pulsa erbij mag ook, zegt ie nog. Ik vraag hem hoe het dan met de taal moet. Volgens hem spreken de meest Papua wel Indonesisch maar hij weet een paar mooie plekken en dorpen en hij heeft ook een vriend die de streektaal wel spreekt. Ik ga dit gewoon doen en maar zien waar we uitkomen. Ik kwam toch al niet voor het "aapjes kijken" maar des te meer voor everyday life en de omgeving. En juist omdat er niks van klopt, een ojekrijder uit Mataram die me de Baliemvallei laat zien vind ik al bijzonder. Ik vind het sowieso leuk als mensen enthousiast zijn en het leuk vinden om je rond te leiden. Wordt het niks dan heb nog altijd twee volle dagen over en een ervan ga ik ook lopen, over wiebelbruggen en zo. Herman blij en ik blij. We gaan morgen om 9.00 uur.

Het koelt hier ´s avonds lekker af en de binnentemperatuur is perfect om te slapen. Met de kippen op stok dus. Het is ook donker buiten door weinig verlichting (nog minder dan in de stad). Jammer dat de WiFi het net niet tot het hotel haalt. Morgenochtend wel warm water :-)
En om nog maar even aan te geven hoe duur het vooral hier is. Zojuist twee flessen Aqua en twee reepjes Beng Beng gekocht: Rp 24.000. In het westen Rp 8.000? Rp 10.000?

Salam manis
AM


Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Wamena, zaterdag 22 oktober

Uitslapen vandaag. Het is lekker stil zo zonder airco en er is hier sowieso geen herrie. Heb ook het idee dat die toestanden van gisteren in het Ratnahotel in Sentani hier niet geoorloofd worden. Een superdouche met een ferme straal en bijna kokend heet ijzer (...)water. Dat verwacht je toch niet in Wamena met bijna in the middle of nowhere.

Herman is van de jam karet. Het wordt 10 voor half 10 voordat we vertrekken. Eerst tanken. Hij mag van mij de tank volgooien (6 liter want het is een grote motor) met benzine die hier (alweer) erg duur is Rp 17.000 per liter! Nou ja, daar kan hij na vandaag wel een tijdje mee vooruit. Jam karet, langzaam, (te) laat, pelan2..... Indonesiers worden pas snel als ze een stuur in hun handen hebben. Zo ook Herman. Ik moet hem af en toe wat afremmen (letterlijk) maar dat ben ik na een paar keer ook zat en dus scheuren we door het Baliemdal richting zuidoost. Het lijkt overal markt te zijn. Nou ja, markt een verzameling Papuavrouwen die zittend op een krant groenten, fruit maar vooral bergen pinang en sirih verkopen. Hoe meer me de bebouwde kom uitrijden hoe meer Papua en minder migranten. Kinderen met kroeshaar van zwart tot rood tot een zandkleur met bijna allemaal een snotbel, blote voetjes en vaak maar half aangekleed. Het heuvelachtige landschap is prachtig, een en al natuur. Herman houdt de vaart erin zolang er asfalt is maar dat gaat natuurlijk niet als we een maanlandschap moeten passeren met keien en modderige stroompjes. In Sugokmo beneden in de rivier zit een vrouw onderdelen van een voor mij onherkenbaar beest te wassen. Verderop zijn twee rokende dames aan het onderhandelen over een cassave die voortdurend goed bekeken en betast wordt. Verder dan Sugokmo kunnen we niet, vanaf hier is de weg zand, keien en modder als het regent.

We rijden weer een stuk terug naar het noorden en slaan linksaf naar Walesi. Rechts van ons een kronkelende en wassende rivier vol met keien. Voor de dames die vandaag de was willen doen, geen Witte Reus nodig. Met een paar van die stenen in combinatie met snelstromende water is de was zo schoon. Ik maak typische Papuaplaatjes van niksdoende jonge mannen die in het gras het wastafereel aanzien, op de achtergrond mist met daarachter de hoge bergtoppen. Ben er intussen achter dat het geen 1400 maar 1600 meter is hier. Terug naar het hotel. Herman moet eerst iets ophalen bij het electriciteitskantoor en dan even heen en weer op de rekening van het hotel te betalen. Ondertussen een gesprekje met de receptionist Hij komt uit Makassar, maar is in Jayapura geboren (?). Hij bedoelt natuurlijk dat zijn ouders uit Makassar komen. Zou er graag een keer heengaan, maarja, ver, duur. Ik laat hem van mijn laptop wat foto's zien van Makassar en Tanah Toraja en is helemaal verrukt. Er zit er ook eentje bij van het arakproces en ik vraag .... (goede gelegenheid) of ze hier ook "zoiets" hebben. Jawel maar van ananas gemaakt. Hoe heet het dan? Air nenas, ananaswater. Toch dat ananaswater maar eens gaan zoeken.... :-)

Het is bijna 12 uur en heb eigenlijk wel honger. Jammer, het begint stevig te waaien en daarna te stortregenen. Wamena is nat, koud en donker. We gaan dus maar even nergens heen.
Het is door de bui ronduit koud geworden. Maar even mijn fleecevest mee. Wat ik wil eten. Kijkt dat klinkt al anders dan een paar dagen geleden met Agus. Het maakt me eigenlijk niet zoveel uit. Nasi campur, soto, mie. Herman brengt ons naar Warung Mia, ziet er goed uit, veel keus en het eten is ook lekker. En weer, duur! Niet om te klagen maar om steeds maar vast te stellen dat Papua en met name nu hier in Wamena echt duur is. Een soto ayam Rp 20.000, een mie ayam hijau, die ga ik proberen ook Rp 20.000. Teh panas Rp 7.500. Het eten is lekker, verzorgd en naar Indonesisch maatschappijen schoon en verzorgd. Volgens Herman moet je hier om 12.00 uur in de rij staan. Als het niet regent tenminste. Als het regent is er niemand. Becaks rijden namelijk niet als het regent..... waar ze op andere eilanden dan juist wel rijden. Ik zie weer een blote meneer voorbij schieten en een paar hoofden met schelpen, kettingen en uitbundige haardossen van voor mij onbekende beesten. Naast ons een Papuaman met een groot gat door zijn neus. Hij heeft vanochtend zijn piercing maar niet ingedaan denk ik.

Ik vraag Herman wat er met het vliegveld is gebeurt. Ik zag gisteren een half gebouw en snapte het even niet. Oh, het vliegveld..... dat is een maand geleden afgebrand en de passagiers moeten nu in het naast gelegen militaire gebouwen inchecken (...) Nu begrijp ik die tent van gisteren. Ik vraag Herman om er even naar toe te rijden, nog meer tenten. Dat heb ik gisteren helemaal niet meegekregen. Natuurlijk niet, we reden de andere kant op. Het is niet normaal druk bij het vliegveld en ik vraag me af wat er aan de hand is. Herman weet het niet. Dan maar wat andere mensen vragen. Er zijn locale verkiezingen geweest. Degenen die verloren hebben komen nu terug (van Jayapura) en worden verwelkomt door hun aanhangers....... en wat voor aanhangers.

Dit wordt weer een "neus in de boter" verhaal. Zo ongeveer alle stammen van de Baliemvallei zijn bij elkaar gekomen. Mijn hersenen en ogen kunnen het "spiegeltjes en kraaltjes" gehalte niet bijbenen. Voor de afgebrande terminal staat een bord met "Bandar Udara Wamena". Ik glibber van de ene na de andere uitgespuugde pinang/sirih. Rondom mij vrouwen in "Hawai"rokjes met overhangende buiken, hun bovenlichamen al dan niet voorzien van een decoratief bovenstukje om zo toch enigszins te voldoen aan de voorgeschreven Indonesische beschaving, beschilderd met de plaatselijke kleuren, haartooien uit de natuur van jonge bamboe, veren, botten, blootvoets, enkelkettingen. Mannen zo mogelijk met nog meer veren, beenderen, botten, hoorns, met en zonder (!!!) koteka , gezichten beschilderd, getatoeerd. Ik krijg zelf ook goedkeurende blikken voor mijn enkeltattou en mijn zeven oorbellen al is dat maar provinciaals vergeleken bij hetgeen je hiet ziet. Pijlen en bogen, kerstachtige slinger. Ik weet niet waar ik moet beginnen of moet kijken. Ik word ook voortdurend gevraagd of er foto's van mij gemaakt mogen worden. Maar, daar heb ik nu ff geen tijd voor. Door migranten wordt me net iets te vaak gevraagd naar mijn telefoonnummer en in welk hotel ik logeer. Ik zeg tegen herman dat ik even jalan2 ga want dit is even too much voor mijn beschaafd hoofd en ziel. Dit moet ik zien. Ik heb weer het gevoel toen ik 5 was en mijn moeder me kwijt was als er een harmonie door de straat kwam (dat was goen nog). Mijn adrenaline stijgt en ik ga "achter de muziek aan". Ik krijg in 24 uur tijd absoluut Papua chocar voor mijn geld. Ik had het niet beter kunnen regisseren. Het is moeilijk om goede foto's te maken omdat het zo druk is. Op 5 meter afstand staat een meneer in glanzende "pure chocolade". He is wearing nothing but Papua perfume...... Nog niet eens de moeite genomen om "er" een dopje op te zetten. Bij nader "inzien" denk ik dat zijn maat niet gemaakt wordt....

Geweldig dat dit er allemaal nog is in deze wereld. Heb hier weer het Karapan sapi gevoel van Madura.
Ik ga Herman maar weer eens zoeken voordat ie denkt dat zijn gaste in zeven sloten tegelijk loopt. Twee jongetjes met gewone kleren willen zelf ook op de foto. Nou graag hoor, jullie horen er ook bij al loop ik hier een een beetje zenuwachtig heen en weer te springen tussen al die botten en veren. Om goed 3 uur zijn we terug in het hotel. Het is goed voor vandaag. Ik heb al veer meer indrukken op me af gekregen dan ik ook maar ooit gedacht heb

Wamena is cool. Letterlijk en figuurlijk. En ook mati lampu....

Malam minggu di Wamena! Ik moet toch die air nenas maar eens gaan zoeken. Maar toch maar niet vragen in het Padangrestaurant...:-). Ik vraag wat Papua op straat maar het wordt een kastje-muur verhaal. Intussen ben ik erachter dat het zo ook niet heet maar bolak. Ook bolak levert geen herkenning op. Ze hebben hier geen tukang parkir (meestal een goede vraagbaak voor dit soort dingen) dan maar een ojekrijder vragen, aan twee zelfs = dubbel kans. Maar ook dubbel verwarring. Ik rijd met een een stuk verder, vragen, nee-schuddende gezichten, nog maar eens 100 meter verder, idem. Uiteindelijk zou het toch iets verder weg zijn. Het is hier stikdonker op straat en we vragen het in een van de uithoeken van Wamena. Het lijkt te gaan gebeuren. Of toch maar niet. Bolak wordt in jerrycans van 5 liter verkocht.... Eh, da's net iets teveel voor een malam minggu. Na wat gepraat willen ze dan ook wel 1 liter verkopen of de inhoud van een Aquafles. De mevrouw van de "stokerij" gaat met mijn ojek op pad en ik wacht hier even...... toch maar niet..... of toch wel. Als het zoveel gedoe is dan hoeft het niet hoor. Uiteindelijk zijn ze bang voor de politie. Nou dan maar onverrichterzake terug naar huis. Jammer, ik had dat ananasstooksel wel eens willen proberen.
Op deze manier reizen is soms een aanschakeling van problemen overwinnen. Even naar de warnet, heb nog steeds geen goed bereik in het hotel. Maar in de warnet ook niet en even wordt meer dan een half uur voordat ik met behulp van een slimme jongen die vanalles probeert met instellingen, kastjes, schotels etc toch verbinding te krijgen. Er zit hier verder ook niemand met een laptop.

Alles om even mijn mail te check en dit verhaal te plaatsen. Voor morgen nog geen concrete plan. Het is morgen zondag en dan zouden er minder bemo's rijden. Eens kijken of het me lukt.

Salam manis
AM


Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Wamena, zondag 23 oktober

Twee geroosterde boterhammen met pindakaas en hagelslag en een kopje thee. Camera´s mee en mijn fleecevest omgeknoopt. Het nog niet zo heel warm buiten. Ik wil naar Jiwika. De receptionist heeft daar nog nooit van gehoord. Ook niet van Aikima. En de terminal? Ja, maar die is ver....Een paar ojekrijders schudden hun hoofd. Een bemoterminal? Die hebben ze hier niet. Waar om ik geen auto charter? En weten jullie dan ineens wel waar Jiwika is? Plattegrond van Wamena erbij. Het dichtsbijzijnde herkenbare gebouw is het postkantoor. Dan daar maar heen. Zal ik u even brengen? Ja, da's goed. Een becakrijder kijkt wat teleurgesteld; hij had dat ook wel willen doen. De ojekrijder vraagt Rp 10.000, het dubbele dus. Als ik zeg dat dat niet kan knikt hij heftig dat dat de normale prijs is. Denk het niet. Ik stap de becak in. Rp 5000 toh? Ik probeer bij het postkantoor iets te ontdekken wat op een terminal lijkt maar ik zie het niet. De A2 bemo's met MM gaan in elk geval naar Aikima. Maar wanneer....... dat weet niemand. En als er dan eentje langskomt moet ie eerst ook nog vol zijn. Een half uur later krijgt ik het beste idee van vandaag, maar dat weet ik op dat moment nog niet.

Naar Aikima of Jiwika wordt niks vandaag, er rijden inderdaad minder bemo's op zondag, maar later zal ik ook weten waarom er juist nu zo weinig zijn. Naar Wesaput dan maar, aan de andere kant van het vliegveld. Alweer iemand die zich iets te snel aanbiedt Rp 50.000! Ik zie omstanders al verbaasd kijken en ik weet ook dat hier niks van klopt. Er heeft zich inmiddels een kumpulan gevormd van een stuk of 15 mensen. Een vervelend mannetje zit er voortdurend tussendoor te schreeuwen. Jangan ikut campur, bemoei je er niet mee. Dit kan ik zelf wel af. En het bemoeimannetje zorgt alleen maar dat de prijs veel te hoog blijft. Een ojekrijder wil me ervoor Rp 10.000 heen brengen maar durft niet meer als de becakrijder boze blikken rondstrooit. Ok, eerst maar iedereen weg hier. De poppenkast is voorbij en zometeen beginnen we wel opnieuw. Dat is ongeveer 1 minuut later. De becakrijder vraagt gewoon de normale prijs zonder dat hij het gedoe vooraf allemaal gehoord heeft. De weg gaat om het vliegveld heen. Prachtige grijze wolken. Het toch niet al te lage hek om het vliegveld heeft niet zoveel zin. Er wordt veelvuldig overheen geklommen om via de runway een half uur sneller in Wamena te zijn. Wesaput kan nooit groot zijn. Ik sla een mooie landweg met witte crocussen in waar mensen op zijn zondags met kerkboeken en een vriendelijk selamat pagi of selamat hari minggu zich een weg naar de kerk banen. Het is gezellig in de kerk hoor ik op een afstand· Het klinkt een beetje gospelachtig zoals de Amerikaanse zwarte kerken. Mensen zijn erg nieuwsgierig en ik moet om de 20 meter wel vertellen waar ik vandaan kom en wat ik kom doen. Twee Danimannen komen op me af. Eentje komt wel heel dicht bij staan.... mau menikah dengan kamu.............Sorry, meneer ik bel al getrouwd. Fout antwoord. Ik hoop niet dat hij de Arabische vertaling van nikah bedoelt want dan is het helemaal fout. Kan, wel zijn maar ik ga met je mee en ik wil met je trouwen....Waar ga je naartoe? Naar de brug. Dan gaan we wel mee, en daarna regelen we het wel. Mijn gevoel zegt dat ik nu op moet passen. Ik zie vanuit mijn ooghoeken genoeg mensen die mijn eventuele gekrijs zouden kunnen horen. Nah dan zit er maar een ding. Ik zet mijn zonnebril op, zodat ze niet nog meer in verwarring kunnen komen en ik vertel ze dat ik hier ben om een boek te schrijven dat ik zelf illustreer met foto's. (nah klopt toch wel een beetje) Dat ik verder geen tijd heb om te trouwen en dat ik nu verder ga. Alleen! Alles in ongewoon ferm en vloeiend Indonesisch. Dat helpt en de mannen kiezen eieren voor hun geld.

Vanaf nu maar eens heel goed op de omgeving letten. Stel je voor dat er nog een paar meer vanalles in hun hoofd halen. Een verderop kom ik een aardige meneer tegen. Hij is op weg naar de kerk en zal voor me bidden zegt. Misschien is dat nu wel even handig, denk ik. Er lopen vrouwen met hoofdnetmanden. Eentje zegt "bayar"... of ik maar wil betalen. Toch jammer dat een toeristische omgeving (hoewel ik er in twee dagen nog geen 10 gezien heb) dit met mensen doet. Op het kruispunt komt een meneer op me af, stelt zich voor en zegt dat hij met de meeloopt naar de brug. Deze heeft goede bedoelingen en wil me gewoon als toerist beschermen. Van de hangbrug zijn de stalen strengen nog niet zo lang geleden vernieuwd. Er ligt ook veel materiaal dat op onderdelen van een "echte" brug lijkt. Daar gaan ze binnenkort mee beginnen en deze moet in 2012 klaar zijn. Ik loop een stukje over de brug maar de mannen bij het opstapje zijn nakal en laten 'm nog wat harder wiebelen. Het is net als een trein op een slecht spoor. Het is hier heerlijk rustig, je kunt de natuur ruiken, de vogels horen zingen en verder alleen af en toe het geluid van een krakende becak. Pugima ligt een paar kilometer verder zuidoost, via de bergen met een niet al te steil pad. Ik doe dat toch maar niet. Er zijn op dit stuk veel minder mensen op pad. Ik loop weer terug langs de weg met houten hagen waar ze paarse sedum op laten groeien, kerststerren. Er loopt een groepje mannen langs met weer een meneer van "pure chocola. Ik kijk achterom en zie boven de blote billen een rugzak hangen........ Bruine blote billen zien er toch minder, hoe zal ik het zeggen, shockerend uit dan witte blote billen (als je ze niet verwacht). En alweer een meneer waarbij ik mijn twijfels heb. Er rijden drie mannen op een motor langs. Er stapt er een af en gebaart dat ik er maar op moet gaan zitten......En dan? Als ik dat niet doe vraagt hij mij om water maar heeft zelf een blikje Sprite in zijn handen. Ik draai de dop eraf maar hij grist de fles en dop uit mijn handen en wil ermee vandoor gaan. Hee, dat gaan we niet doen en ik gris weer terug. Ja maar ik heb dorst. Ik wil zijn blik Sprite pakken, omdat ik denk dat het leeg is en daar wat water van mij ingieten. Maar, het is helemaal niet leeg. Ok, wegwezen dan maar...... tot vermaak van een inmiddels nieuwe kumpulan. Het is een beetje druk op de splitsing. Een meisje komt naar me toe. Ze vertelt dat er een bijeenkomst is van de bupati en of ik foto's kan maken straks voor een plaatselijk blad. Ik twijfel omdat ik me afvraag of ik daar welkom ben en ik probeer de ongevraagde aandacht te voorkomen. Toch maar mee.....

.... en ik kom terecht op een veld waar zo'n beetje alle stammen van de Baliem vallei bij elkaar gekomen zijn om de winnaar van de bupati/verkiezingen pak Berius welkom terug te heten uit Jayapura. Het is eigenlijk een soort persconferentie dus. Er is ook wel pers maar zeker niet veel. Ik kan de fotografen op een hand tellen en ik heb zelf daarmee ook toegang tot alles en iedereen. Ik hoef helemaal niet keliling Baliem, het Baliemdal komt naar mij toe... Het meisje ben ik uit het oog verloren.
Er zijn openingsdansen en rituelen waarbij alle stammen zich aan de rest voorstellen. Dansen die een Afrikaans karakter hebben met trommels, pijlen en bogen. Joelen, hmmmmmmmmmmmmmmm'en, zingen, schreeuwen...

Alle kleuren van de regenboog. Mannen en vrouwen beschilderd met tekeningen van modder, kalk en gele en rode aarde. Lijf en hoofd versierd met kettingen, kralen, schelpen, veren, grassen, haren en beenderen van allerlei beesten, tot complete staarten toe. Af en toe gecombineerd met flitsende spiegelende zonnebrillen en Nikes. Hun messen, speren en pijlen en bogen mee. Maar ook mobiele telefoons met oordopjes en Marlboro sigaretten De meeste mannen helemaal aangekleed maar veel vrouwen zonder bovenstuk. Mensen staan heeeeeeeeeeeeel erg dichtbij en ik vraag ze hun oren van hun hoofd. Pak Berius, de winnaar van de verkiezingen neemt de cadeautjes in ontvangst en een soort onderscheiding, aan zijn eigen hoofdtooi te zien waarschijnlijk van zijn eigen kampung. Hij staat op om te gaat spreken maar....... er komt nog een gesprek binnen op zijn mobiel.

Ik ben al een tijdje aan de wandel en begin moe en pusing te worden van de verzengde hitte. Er zijn weinig schaduwplekken die me overigens spontaan worden aangeboden. Voor mij zit een manneke met een Van Persi shirt..... Uit Nederland komen levert onmiddellijk extra punten op

Pak Berius de winnaar van de verkiezingen vervolgt zijn toespraak met sneren naar "Jakarta" Hij spreekt gedeeltelijk in de Danitaal maar het meeste in het Indonesisch zodat ik het ook kan verstaan. "Inilah tanah kami" katanya. Dit is ONS land zegt hij vol trots en met een "blijf er vanaf" houding.

Pak Yunas komt uit Dimba en knikt daarbij naar het noorden.Hij bekommert zich om mij en zegt steeds dat ik uit die zon moet gaan. Ik kan Dimba niet op de kaart vinden. Hij ziet er prachtig uit met zijn versieringen. Zijn bovenarmbanden zijn van hondenstaart gemaakt, dat heeft hij zelf "geregeld". Die wil ik, schiet er door mijn hoofd...en wat in mijn hoofd zit..... Als ik het veld verlaat, doet Pak Yunas zijn "armband" af en geeft hem in ruil voor Rp 100.000 aan mij. Dat is veel ja, maar dit is mij vele malen meer waard dan een veel te dure auto huren hier. Ik heb ook niet geprobeerd om af te dingen. Soms doe je dat gewoon niet (ik niet). Ik zie het ook een beetje als een contributie voor het Papualeven hier. Die Rp 100.000 is hetzelfde als dat in Java Rp 50.000 zou zijn. En ik heb iets dat echt gedragen is. Ach als ik hier een fles wodka gekocht zou hebben dan was ik veel meer kwijt geweest. Ik heb gisteren prijzen gehoord van Rp 800.000! voor een fles. Maar even wachten met de alcoholische versnaperingen tot Sentani en dan maar meteen inslaan ook voor Merauke. Waar gaat dit nu nog over..... oh ja die hondenstaart en dat ik daar zo blij mee ben.

Wat zei ik gisteren Wamena is cool.... Cool ja als de zon onder is maar op het midden van de dag is Wamena hot. Het is zo heet dat ik mijn fleecevest aantrek voordat ik echt helemaal levend verbrand. Terug naar Wamena. Ik was van plan om te lopen. Niet de afstand maar de zon doen me een becak aanhouden. Het jonge manneke af en toe moeite met het heuvelachtige landschap dat overigens schitterend is. Ik kan hier foto's blijven maken. Hij zet me af bij warung Mbak Mia waar ik gisteren met Herman heb gegeten. Nu een nasi rames ikan. En een goeie. Wordt mijn stamwarung.

Bij de Kumasari artshop heb ik eergisteren wat dingen gezien die me de moeite waard lijken. Ik koop er twee koteka, van het model en soort dat nu nog gedragen wordt (ik snap nog niet hoe zo'n ding rechtop blijft staan), gewoon simpel met leuke versiering van veertjes, een noken, eenbruine hoofdnetmand (gemaakt van boomvezels die door het gebruik van natuurlijke (groenten!)kleurstoffen en rook verschrikkelijk stinkt) en twee armbandjes. Ik laat de verkoper trots mijn hondenstaartenarmband zien. Wat ik ervoor betaald heb. Ja, veel, maar ik wilde 'm graag hebben.

Even schuilen voor de regen bij bakso Solo. Je kan het zo gek niet verzinnen of je kan hier eten uit alle hoeken van Indonesie. De eigenaar vertelt dat vooral de laatste 10 jaar veel migranten zijn neergestreken. Naast de in de directe omgeving al bestaande wordt er aan de Jalan Trikora een gigantische moskee gebouwd, zo eentje waarvan Wilders in de stress zou schieten.
Terugslenteren naar het hotel. Onderweg veel mensen die willen dat ik een foto van ze maak, of zij van mij. Ik heb hard een flinke waterstraal nodig. Ik zie er verschrikkelijk uit met twee grote bruine V'en op mijn voeten van mijn slippers. Mijn tenen zijn zelfs een beetje verbrand. Mijn hals bestaat inmiddels uit drie kleuren van het voortdurend wisselen van de schouderband van mijn camera en mijn armen hebben in brand gestaan. In het hotel mijn samosa's met cabe rawit oppeuzelen en maar even typen voordat ik alles vergeet. Had onderweg al eea in mijn mobiel opgeslagen. De indrukken hier zijn een beetje veel van het goede. Hoeveel geluk kan een mens hebben. Ik ga de laatste jaren nooit meer ergens heen speciaal voor de highlights. Mijn doel was Wamena, de Baliemvallei en see what happens. Het is geweldig. Ik ben moe en mijn pootjes doen pijn van de zon maar dat is morgen weer over....( hoop ik)

Mijn afspraak voor 17.00 uur voor het regelen van de ananasarak is er niet. Het is inmiddels kwart over 5 dus ik loop maar even het intercafe binnen. Misschien komt hij die tijd. Ik heb niet altijd zin in jam karet. Er rijden hier ´s avonds geen becak, alleen ojek. ik kom John tegen van de jam karet van daarstraks. Of ik de bolak nog nodig heb want hij heeft het een en ander geregeld. We spreken nog maar een keer af om half 9 in het hotel. Ondertussen kan ik gaan eten en nog wat boodschapjes doen. Op de terugweg kom ik ´m weer tegen. Ja, dan kan ie me net zo goed meenemen. Hij heeft de bolak ergens bij het hotel verstopt (...) bij het hotel in een coca cola blikje. Vind ik maar niks. Ik zeg dat ik wel even een glas halen of een lege Aquafles. Ik proef een slokje maar het is niet wat ik bedoel, het heeft iets van tuak, beetje zuur en ik kom er maar niet achter waarvan het nou gemaakt is. Vragen heeft geen zin, John weet het en aangezien ze hier niet van de warenwet zijn, etiketten met ingredienten en niks vragen blijft het een misterie. Ik durf het niet aan, gewoon omdat ik niet weet waar het vandaan komt. Dan nog de rit naar Aikima morgen. John weet niet waar dat ligt. Nog nooit van gehoord. Ik snap er niks van. Dit zijn plaatsen die op iedere kaart staan.... Na gefronste wenkbrauwen zegt ie dat het voorbij Megapura is. Dat kan niet want Megapura is naar het zuiden en Aikima is noord van Wamena. Hij wijst ook nog eens de verkeerde richting uit. En op de vraag hoeveel het kost krijg ik tot drie geen antwoord. John is van de "tersera" ((de prijs) is aan jou) maar dat vind ik niks. Ik wil geen onduidelijkheden. Die zijn er al genoeg in dit land. Hm...... ik weet het niet. Het is sowieso als een beetje tricky om zomaar bij de eerste best vent op een ojek te stappen voor een kilometer of vijftien maar als ie nou ook de weg niet weet (en ik wel.....) dan vraag ik me af of ik dit wel moet doen. Snel even schakelen in mijn hoofd. Ik zeg tegen John dat ik hem de onkosten van de onbekende drank betaal (en nog een beetje meer voor de moeite) en dat ik het mijn man het nog zal laten proeven. (af en toe een leugentje als alleenreizende vrouw is noodzakelijk; mijn man is hier helemaal niet...) en dat hij zijn telefoonnummer maar moet opschrijven voor het geval ik morgenochtend gebruik maak van de ojek. Intussen heb ik bedacht dat ik morgen vroeg wegga en gewoon een bemo ga zoeken (of iemand die wel weet waar Aikima ligt en ook nog een prijs weet te verzinnen). Een ding wordt me langzaamaan duidelijk. Er zijn hier weinig mogelijkheden behalve een heel dure auto regelen en dan bedoel ik echt duur, anderhalf miljoen of zo voor een dag van 8 uur! Gebruik maken van dure gidsen of alles van te voren in Jayapura, Sentani of zelfs Nederland regelen.

Ik heb vandaag weer een leuke dag gehad, een ongeplande dag die ook niet iedere toerist heeft. De meesten gaan trekken en doen daarbij vaak hun eigen kampungs aan die ze in het programma hebben zitten. Zit nu aan de WiFi desk in de warnet en schrik af en toe van het geschreeuw van de mannen die naar een voetbalwedstrijd aan het kijken zijn. Hierdoor vrijwel geen klanten en heb ik een fatsoenlijke verbinding...

Morgen de laatste dag in Wamena. Ik kom vast en zeker ergens uit. Misschien wel weer een verrassing....

Salam manis
AM



Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Wamena, maandag 24 oktober

Slecht geslapen en vannacht wakker geworden van een jeukende middelvinger waar een bult op zat. Kon nog net mijn ring afkrijgen. Schrik bij het wakker worden. Mijn vinger is heel erg dik geworden en eigenlijk mijn hele rechterhand, tot halverwege mijn arm. Mijn pols is niet meer te zien. Lang geleden dat ik dit gehad heb. Ben dus door een mug gestoken en af en toe eindigt dat met een allergie waarbij ver rondom de gestoken plek opzwelt. Duurt een paar dagen. Mijn andere ring krijg ik nu echt niet meer af maar die vinger is ook niet zo dik. Dit duurt een paar dagen weet ik, gaat vanzelf over. Doet niet pijn, het ziet er alleen uit als een mollig kinderhandje.

Brrrrrrrrr. Geen warm water uit de douche, dus maar even snel een sarong aan en iemand erbij halen. Een koud bad 's ochtends in Wamena is niet geweldig. De kraan wordt geprobeerd om te overtuigen dat er echt geen warm water uitkomt. Ik kan in de kamer ernaast douchen. Precies, ook geen warm water. Maar even op mijn tanden bijten dan, heb ook geen zin om te wachten wanneer het wel lukt.

Vanochtend geroosterde boterhammen met een gebakken ei en Kraftkaas. Om kwart over 8 op pad. Na wat info besloten dat het geen Jiwika wordt. Dat ligt misschien maar 25 kilometer hier vandaan maar dat is in deze gebieden the end of the word.Maar weer eens proberen om tot Aikima te komen. Ik hou maar gewoon iedere bemo aan die langskomt. Aikima gaag alleen langs de terminal en daar gaat deze eerst naar toe. Nou, ja ik rij in elk geval en ik kan voorin zitten. Het verzamelen van passagiers kost tijd. Intussen knoopt Jat, de chauffeur een gesprek aan. Zijn ouders zijn een mix Jayapura/Java. Hij vraagt me de oren van mijn hoofd. Als ik wil kan hij de bemo ook als charter naar Aikima rijden voor Rp 50.000. Dat is wel redelijk en voor het gemak doe ik dat maar. Bemo's zitten hier erg vol en zijn minder efficient ingedeeld. Het landschiet schiet (te) snel voorbij. Jat kwekt aan een stuk door. In Aikima is het een stuk koeler dan "beneden" in Wamena. Ik spreek af met Jat dat ik hem even bel als hij me moet komen halen. Het kan ook zijn dat een groot stuk te voet ga.

Er is haast geen verkeer op de smalle weg die natuurlijk door het prachtige landschap slingert. Veel grasland, struiken, hier en daar een pijnboom, veel riet af en toe een truck, bijna allemaal dikke Toyota's, waar de spullen en de mensen niet niet uitvallen. Ze zitten vaak zingend op de auto en zwaaien uitbundig. Af en en toe een schichtige tiener. De paar mannen die me tegemoet komen steken allemaal hun hand uit om me welkom te heten. De bemomannen die af en toe langskomen schreeuwen alleen maar hun Papualandgenoten misprijzend aankijkend. Maar de meeste tijd ben ik alleen in een uitgestrekte vlakte met de kalkgebergten op de achtergrond, de kwetterende vogels, en de vliegen in mijn oren. Op de achtergrond dreigende wolken en om mijn heen geen huis of wat dan ook te zien. Als het nu gaat regenen dan betekent dat gewoon kletsnat worden. Nog geen boom om onder te schuilen. Ik loop een paar kilometer voordat ik het eerste huis zie, blauw met twee grazende zwarte varkens. In een zijpad verderop is een schooltje. De kinderen zoals overal gekleed in rood met wit en hier ook allemaal zonder uitzondering met een snotbel. In de berm ineens een perk van allerlei kleuren sierbrandnetel afgezet met keitjes. Zou dit een graf zijn?

Hoe donkerder de wolken worden hoe mooier de contouren van de bergen op de achtergrond. Op een steen staat dat het nog 7 kilometer is naar Wamena. Op een paar tientallen meters voor me rolt een band van een bemo.... Nu wat meer bebouwd met af en toe een rieten honai. Op de splitsing staat Marian die een stuk met me meeloopt. Ze moet naar het politiebureau in Hom hom want er zijn problemen. Marian is al net zo'n kletkous als Jat van daarstraks. Ze praat snel met een mix van vanalles en nog wat.

Ah, daar hebben we weer een blote meneer. Ik kan toch niet naar huis zonder een foto van. Even met Marian praten hoe we dat aanpakken. Volgens haar is het geen probleem maar ze zijn hier gewend dat er uang rokok betaald worden, Rp 10.000 of Rp 15.000. Nou daar kan ik wel mee leven. De man is al wat ouder - het is hier voor geen meter in te schatten hoe oud. Ik begin te snappen hoe zo'n ding nu zo wordt aangetrokken (in dit geval letterlijk) zodat alles in een fier houding op zijn plek blijft zitten. Maar fijn lijkt het me niet. Marian moet nog even iets in een huis gaan regelen, kan ik even van een been op het andere. Mijn pootjes doen pijn. Ook niet handig om op slippers een kilometer of 6 te gaan lopen. We zijn bij de bruine Baliemrivier in Pikhe. Nayaklak wetni, selamat datang staat er op een steen. Er komt een blote meneer naar mij toe die armbandjes verkoopt. Mijn rechterpootje is nog steeds opgezwollen maar hij geeft niet op en wringt er eentje om mijn pols. I'm lucky today. Deze meneer ziet er weer anders uit, zijn koteka heeft een charmante krul on top. Ik moet maar steeds denken aan de Lonely Planet waarin staat dat het een zeldzaamheid is dat je mannen met een peniskoker tegenkomt. Penisgourds are no longer banned here, as they were during Indonesia's "Operasi Koteka" in the 1970s, but rarely will you see one being worn. En ik kom de ene na de andere tegen....

Even schuilen voor de regen (vooral voor mijn camera) en naar pasar Jibama voor een bemo naar Wamena. Mijn pootjes hebben rust en een pijat nodig. Marian gaat een stukje met me mee tot Hom hom. Ze stapt uit, en weg......De chauffeur en de bijrijder zijn weer twee kakelkippen uit Surabaya en houden de snelheid juist in om wat langer te kunnen praten. Hoe het in Belanda is. Tja wat moet je in een paar minuten vertellen. Of je daar ook kan werken. Jawel, maar dan moet er eerst wel een bruid of vriendin geregeld worden. Daar hebben zij wel een oplossing voor, gewoon met ibu Anna mee. Ach ze hebben geen idee wat ze te wachten zou staan maar ze vinden alleen het dromen erover al leuk. Alex, de meest praatgrage vraagt mijn telefoonnummer. Nou ja, ik heb nog vervoer nodig morgenochtend voor naar het vliegveld.

Ik loop Freki uit Ambon tegen het lijf dus maar verder in het Ambonees. Helaas drie dagen te laat want hij is hier gids en regelt ook auto's tegen een fatsoenlijke prijs van Rp 700.000. Ah, dat is jammer. Het hotel hier is niet erg behulpzaam. Het probleem is dat vele hoteleigenaars niet uit deze streek komen en er, er Indonesisch ook weinig interesse in hebben. Omdat het toeristenbureau vanaf vrijdagmiddag tot maandagochtend dicht is kwam dit voor mij ook niet zo goed uit. En ik had al begrepen dat de info bijna nihil is.

We gaan even theedrinken. We zitten nog niet en Alex belt al, en nog een keer en nog een keer todat ik maar even de telefoon uit zet. Freki heeft een oom in Groningen en is van plan om volgend jaar naar Nederland op vakantie te komen. Oom heeft hem uitgenodigd. Maar eerst geld verdienen want hij wil straks in Nederland niet helemaal afhankelijk zijn. Bagus, Freki! Hij is nieuwsgierig naar mijn foto's en kijkt wat ik tot nu toe heb gemaakt. Of ik ze verkoop in Nederland. Nee hoor, dit is alleen voor mij zelf. Wat je hier ziet is een ruwe versie op een sd card. Mijn beste collectie zit in mijn laptop. Als ie straks tijd heeft komt ie naar het hotel want hij is wel nieuwsgierig geworden naar de foto's en de verhalen (ook al zijn die in het Nederlands).

Van de hoteljongens hoor ik dat John ver na tien uur geweest is. Ik had ook niks afgesproken, alleen dat als ik hem nodig heb ik dan rond 9 uur zou bellen, maar ik had al een bemo genomen. De hoteljongens hebben hem verteld dat ie niet om 10 uur moet komen als ie weet dat ik om 9 uur wegwil....Ze weten het wel, maar ja. Ik zet mijn telefoon weer aan en alweer Alex die belt. Maar laten gaan. Dan krijg ik een sms "Anna saya ingin berdua sama Anna. Apakah bisa". Het is toch niet te geloven en weer jammer. Slotje erop.

Even een snelle douche, nu met kokend (!) heet water en naar mijn favo warung. Gewoon maar eens voor een simpele nasi goreng, da's weer een paar dagen geleden.
De zon staat al laag om 4 uur en lopend naar het westen zie je dan gewoon niks. De luchten hier in Wamena zijn geweldig en fotogeniek. Intussen weet ik waarmee ik Wamena een beetje kan vergelijken; Ruteng op Flores heeft er wel iets van weg, ook zo'n beetje zelfde hoogte, bergen rondom en ook vierkante straten. Ik sla maar eens een andere straat in, de rooie straat. Hier wordt de meeste pinang en sirih van Wamena verkocht waar iedereen staat te sabbelen, te smakken, te rochelen en te spugen, ook kinderen van een jaar of 12. De hele straat is niet meer schoon te krijgen en ziet eruit of ie jaren geleden met menie is behandeld. Ook wat lastig om langs alle rooie fluimen te glibberen. Ik heb een paar nieuwe sandalen gevonden maar de linker is beschadigd en de verkoopster wil er niks af doen (van een prijs die sowieso al nergens staat). Een paar van mijn slippers zijn al tot op het bot en leven niet lang meer.
Twee kinderen komen bij mijn hun pasgeleerde Engels uitproberen. Ze zijn niet zo verlegen als de volwassenen hier vaak.

Dan de vliegenstraat waar op ieder visje het meervoudige aan vliegen is neergestreken. Aan het einde wordt groenten verkocht. Ik sta een plaatje van cabe rawit te maken. Bayar, bayar, bayar....... wordt er achter me geschreeuwd. Wat moet ik precies betalen? Bayar, bayar en de dame (nou ja dame....) doet er nog een decibel bovenop. Ik vraag of ze nog een ander woord kent behalve bayar en dat ik het niet snap. Ze wijst naar mijn camera (tje vanmiddag). Oh, je bedoelt dat ik moet betalen voor een foto van cabe rawit...Mijn god wat een krijsmuts en zo afstotend ook. Er valt geen land mee te bezeilen. Lanjut saja toh. Ik ga maar weer.

Ik bedenk dat het toch jammer is dat er behalve prachtige straatjes en laantjes jammer is dat Wamena zo is overruled door migranten en alles wat ze meegebracht hebben.

Om half zes klopt Freki aan om foto´s te bekijken. Eerst die van Maluku natuurlijk en dan een miniserie totaal Indonesie, een serie die inmiddels niet meer zo mini is. Hij vindt het allemaal geweldig en zegt dat ik ze moet gaan verkopen. Nee, hoor dat hoeft niet want dan moet ik weer vanalles. Freki heeft niet veel tijd en moet zometeen met toeristen een chartervlucht gaan regelen. Zo´n vlucht van 30 of 40 minuten kost gemakkelijk 20 of 30 miljoen zegt ie. Morgen in de kantine van de luchthaven nog even koffie drinken (waar dat ook mag zijn met een afgebrande terminal) en dan misschien tot volgend jaar in Nederland. In Brabant is veel te laten zien aan iemand van de andere kant van de wereld. Tenminste.....als ik zelf in Nederland ben.

Ik heb Alex telefoonnummer geblokkeerd en ik zie dat hij intussen al 8 keer gebeld heeft. Dat had ik dus goed door. Heb al vaker met stalkers te maken gehad o.a. in Ambon en in Kupang en ze zijn allemaal even aanhoudend (of een plank voor hun kop). Het is jammer dat je dit soort dingen moet doen om jezelf veilig te voelen. Een paar geleden had ik wat meer geduld maar nu gaat er al heel snel het slot op als ik het gevoel dat er ander bedoelingen zijn. Als ik meteen het idee heb dat het niet goed zit dan zeg ik meestal dat ik alleen een Nederlands nummer heb, dat ze dat wel mogen hebben maar dat het heel duur is. Probleem opgelost.

Tegen half 8 sms´t Jat of hij me moet komen halen in Aikima. Nee, ik ben intussen bijna helemaal te voet teruggelopen. Ik weet niet of dat geloofwaardig overkomt bij Indonesiers, maar het is echt waar. Ik vraag of hij me dan morgenochtend even naar het vliegveld brengt. In een becak met alle bagage zit ook niet zo handig al is het dichtbij.

Ik zag pas gisteravond dat Kadaffi dood is. Wat langer dan anders in de warnet. Ik moet mijn WiFi pulsa opmaken. De verbinding is verschrikkelijk. Ik heb drie tabbladen Indahnesia, mijn eigen mailbox en die van ProRail en ik knipper van de een na de ander. Het maakt ook niet uit of ik maar met een tabblad werk. Ik heb minimaal een uur nodig om mijn verhaal te plaatsen, wat andere topics te lezen (maar zeker niet allemaal), mijn mail te lezen en er hooguit een of twee te beantwoorden en van ProRail het allerbelangrijkste weg te werken. Iets wat ik thuis of op het werk in hooguit een kwartier doe.

Op een dag ga ik naar Wamena terug om er minstens een week te blijven en als het even kan ook rechtstreeks dus zonder stop in Jayapura. Ik wil meer zien van dit mooie land maar dan wel met een fourwheel drive en met iemand waarbij ik een goed gevoel bij heb. Voor nu is het goed zo. Ik heb al meer gekregen dan ik verwachtte. De meeste Dani zijn ingetogen, maar trotse en vriendelijke mensen met een cultuur waarvan ik hoop dat deze er over 50 jaar nog is.

Salam manis
AM


Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Sentani, dinsdag 25 oktober

6.30 uur, het ik-vertrek-naar-mijn-volgende-bestemming-ritueel. Herman telt de rekening op bijna 2 juta voor 4 nachten! Ik stuur Jat nog een sms of hij me nog komt halen of niet. Geen antwoord. Wel intussen weer 4 telefoontjes van Alex maar die meteen naar de "spam"box gaan dus ik hoor ze niet eens. Ik loop naar buiten met mijn spullen, niemand te zien van de receptie, geen selamat jalan of terima kasih. Met de becak dan maar naar het vliegveld. De terminal is op 3 oktober afgebrand. Het inchecken bij de militaire politie is inmiddels verhuisd naar groene legertenten (...) zoals die van MASH vroeger. Links de tent die als wachtkamer dienst doet en rechts de tent voor het inchecken, wegen en de luchthaventax. Het is intussen 8.00 uur, de gevraagde inchecktijd voor mijn vlucht van 10.10 uur. Er zijn wat bureautjes en stoelen neergezet. Het is niet zo moeilijk voor te stellen hoe het gaat met een tropische regenbui... De modderspatten zitten dan ook al tegen het tentzeil. Ik ontmoet twee Duitsers, alles in die Heimat geregeld. Ze spreken heel slecht Engels, en meneer snapt er helemaal niks van. Dan maar over in het Duits maar ik gooi er ongemerkt Indonesische woorden tussendoor. Ze zijn 3 weken in Indonesie, Tanah Toraja en nu net 6 dagen in de Baliemvallei geweest. Straks naar het Swissbell hotel in Jayapura en morgen naar Bali. Alles met gidsen, dragers, mensen die hen opvangen. We staan bij de geimproveerde Triganabalie.

Ik weet niet wat het is maar ook nu weer komt uit het niets een blote meneer op mij af, hij blijft maar mijn handen vasthouden en komt steeds dichterbij. Het Duitse echtpaar staat het tafereeltje met belangstelling te volgen. De meneer komt met een brede grijns alleen maar een goede reis wensen maar is minder geingteresseerd in de Duitsers. Bij het inchecken wordt me gezegd dat ik het eerste vliegtuig heb dat uit Jayapura komt.

Het vliegveld is "afgesloten" met een krakkemikkig stuk hout dat als slagboom dienst doet. Daar zit ik dan op het vliegveld met legertenten met mijn twee koteka die ik heb gekocht. Dat tafereel had ik in Nederland al voorspeld. Met ieder 70 centimeter passen ze niet in mijn koffer...Het toestel uit Jayapura komt met een hoop lawaai tot stilstand.

Freki zie ik nergens meer, ik zou ook niet weten waar hier de kantin is. Om 8.25 gaat het stuk hout naar boven en worden de instapkaarten gecheckt. Ik neem de laatste foto's. Mijn buurman helpt me met de stoelriemen en om 8.40, anderhalf uur vroeger dan gereserveerd zet het oude, vermoeide toestel de start in. Weer een pakje jasmijnthee en adembenemende vergezichten beneden en om 9.25 alweer grond onder de wielen in Sentani. Lekker vroeg in het hotel en ik kan de was nog laten doen voor vandaag. Ik heb nu een kamer beneden waarvan het lijkt dat deze airco iets beter werkt. Tenminste als ze de ramen dichtgedaan hadden...

Heb weer even WiFi met een goede verbinding. Heb nu in 10 minuten gedaan waar ik gisteren meer dan een uur mee bezig was. Eerst de chauffeur afspreken voor vanmiddag. Ik vertel dat ik om 13.00 uur wil vertrekken en wat van het meer wil zien, oostelijk toe Waena en naar het zuiden tot Pue. De kosten zijn per uur, Rp 60.000. Ik ben nog geen 20 meter verder of ik word al teruggeroepen. Of hij nog een keer de kaart mag zien. Oh, maar Waena is al Jayapura en dat alleen maar per dag..... (?). We hebben het hier over hooguit 20 kilometer. En naar Pue gaat dan dus ook niet want dat is via Waena. Dat gaat wel maar dan kan er alleen maar per dag gehuurd worden. Ok, en hoeveel is het per dag? Rp 500.000. Dan doe ik dan wel zaterdag en dan meteen als ik terugkom van Merauke. Naar Waena gaat niet, naar Kampung Harapan wel dan? Ik wil alleen wat van het meer zien. Dan weer dat de band gewisseld moet worden. Ibu mau sekarang? Of ik nu wil? Nee, ik wil om 13.00 uur zodat ik nog even kan gaan eten. Je moest toch een band wisselen? We kunnen ook om 14.00 uur gaan. Ja, maar dan is het bijna donker..... Ik ben niet meer aangesloten. Maar eens even keras vragen wat er mogelijk is en wat vooral niet. Zo moeilijk kan het niet zijn. Ya, tetapi ada kacau, er zijn overal relletjes. Jaja, maar daar heb je geen last van als ik de auto voor een hele dag huur!!!!???? Hoe doorzichting zijn ze soms toch. Als ik om 13.00 uur een auto huur dan ga ik die toch niet voor een hele dag betalen.....Wat een gemiep over een auto zeg. Ik heb er al half spijt van. Even nu goed afspreken voor 13.00 uur. Om 4 uur, hooguit 5 uur zijn we allang weer terug. Ja, zegt ie nog want ik heb het er niet op. Ok, laat maar praten. Ik zie het straks allemaal wel.

Het is druk in Tanjung Mutiara, het padangrestaurant. Veel bungkus- en kotakbestellingen. Gewoon maar even wachten. Een mevrouw achter mij denkt daar anders over en loopt naar de andere kant, en doet haar bestelling. Ik roep voor de anderen langs dat dat niet de bedoeling is. Antri saja, gewoon in de rij aansluiten. Geen reactie, ze doet of ze me niet hoort. Oost Indisch doof krijgt hier een letterlijke betekenis. Als ik aan de beurt ben, eigenlijk die vrouw achter mij, is de rijst op en moet ik even wachten tot de nieuwe gestoomd is. Dat duurt nog 5 minuten. Ik heb de tijd, ik kan alleen niet tegen voorkruipers. Het is weer lekker. Buiten niet want daar is het vies heet bedenk ik met rindu naar Wamena, waar het in elk geval 's avonds lekker koel was....

Om 13.00 uur staat de auto klaar. Ik rijd met Abner een stukje oostelijk om het meer. Hij vertelt dat er in het Rasen hotel, het andere Ratna ernaast gelegen een beroemde zanger, Ayu Tinting van Jakarta logeert, ze zou ook nog optreden vandaag. Abner heeft gezellige muziek in de auto. Indonesisch, Engels, Timorees. Hij komt oorspronkelijk uit Rote (zegt in eerste instantie Kupang, omdat niet iedereen weet waar Rote ligt). Hij zoekt een Nederlands meisje. Ik zeg tegen hem dat ie dat misschien meer kans maakt op Java of Bali. Hier komen niet zoveel alleengaande huwbare dames.

Er zijn niet veel bereikbare plekken langs het meer. De lichtgroene bergen op de heiige achtergrond zijn prachtig maar mijn ogen kunnen ze beter scherpstellen dan mijn camera. Ik moet het maar doen met schilderachtige doorkijkjes.

Abner begint weer over een eventuele vriendin. Het zou wel handig zijn als ze christen is, zegt ie. Katholiek of protestant maakt niet zoveel uit. In Nederland is iedereen toch christen? Nou, nee tegenwoordig niet meer. We hebben nu een respectabel aantal moslims in Nederland en eigenlijk ook wel veel buddhisten. Maar, die komen niet naar Sentani....

In Sentani rijden we een lange colonne tegemoet met tientallen auto's van regering en politie. De politieman die gisteren in Mulia (100 kilometer van Wamena) is doodgeschoten wordt begraven. Naar islamitisch gebrujik moet dat binnen 24 uur.

http://blog.indahnesia.com/ent(...)ndonesia_s_papua.php

Ik besef dat ik nu echt midden in het "vuur" zit. Er gebeurt hier elke dag wel wat. Maar wat als Papua inderdaad loskomt van Indonesie? Andere eilandbewoners hebben dan de keuze om hier te blijven of terug te gaan? Abner zou teruggaan naar Kupang of Rote zegt ie. Misschien zouden velen inderdaad wel teruggaan. Maar er zijn in die jaren ook mixen van Papua's en ander eilandbewoners ontstaan. Zoals Jat van gisteren. Hoe moet het daar dan mee? En als ze echt allemaal Papua zouden verlaten, stort de economie dan niet in elkaar?

Even pinnen en boodschappen bij de enige echte supermarkt in het Borobudur complex. Ik zeg tegen Abner dat ie ook maar meteen even langs de slijter moet gaan. We proberen er een stuk of 10 maar ze zijn of gesloten of verkopen geen Mansion. Dit soort winkels gaat pas vaak 's avonds open (om mensen niet in de verleiding te brengen om overdag al te drinken?) Abner weet niet wat hij ervan moet denken dat ik wodka drink. Ja, niet puur maar gemixed met jus. Oh, we gaan dus vanavond op de kamer wodka drinken...... ???? Nee, niet WE (maar dat zeg ik niet) Even maar snel verzinnen dat ik de wodka koop om mee te nemen naar Merauke. Het valt ook allemaal niet mee met de mannen hier. Maar goed, vooralsnog heb ik nog niks. Ik ga vanavond wel terug. De was is al klaar en ligt opgevouwen op mijn bed, da's dan weer het voordeel als er zoveel en het zon is als hier.

Mijn avondeten bestaat uit ayam goreng kampung met iets teveel vlieguren, witte rijst en lalapan samen met een meneer uit Yogya en eentje uit Sentani. De drankwinkels zijn en blijven dicht, zou best eens kunnen op last van de politie. Dat gebeurt hier kennelijk vaker als er vanalles aan de hand is zoals de afgelopen weken. Dat wordt dan geen wodka jus vanavond. Morgen nieuwe kansen in Merauke.

Een flinke borrel vanavond zou ook niet zo handig zijn. Ik moet op tijd mijn mandje in, morgen om half 5 eruit. Dat is voorlopig het vroegste. Volgens de receptionist is om half 6 vertrekken morgenochtend vroeg genoeg. Voor die tijd is het vliegveld niet eens open.

Salam manis
AM


Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Merauke, woensdag 26 oktober

Yessssssssssssss naar Merauke. Het gaat gebeuren. Abner komt me precies om half 6 ophalen. Het gebeurt ook allemaal weer op de luchthaven :-(. Het duurt een kwartier, kastje-muur, voordat ik de incheckbalie van Batavia heb gevonden. Niet dat er hier zoveel balies zijn, maar ze hebben de stekker nog niet in lichtkranten gestoken, en de een weet het nog beter dan de ander. Varieert van sebentar saja, tot aan die kant, vliegtuig is er nog niet (...) etc. Ibu mau kemana? Waar ik naar toe ga? Naar Merauke, eindelijk. Mijn buurvrouw op het bankje vraagt in welke susteran ik zit, in welk klooster dus..... Haha, ik zie er nou niet echt uit als het prototype van een non. Het is ongelooflijk wat er allemaal ingecheckt wordt. Mensen lopen van het een naar het ander, geen systeem, een kilootje erbij, twee kilootjes eraf, tenentrapperij, voordringen (dacht het niet). Hier tenminste wel een rij en niet zoals bij Trigana dat er tien mensen tegelijkertijd voor de desk staan en de een nog harder gilt dan de ander. Er staat een wankele meneer voor mijn neus, eentje die gisteravond in elk geval wel drank heeft kunnen vinden....met uitgestoken hand om mijn ticket en paspoort de instapkaart te regelen. Hij wil wel voor me inchecken. Eh, terima kasih pak, dat kan ik zelf wel. Hij waggelt en struikelt over de op de grond geparkeerde bagage en zoekt een ander slachtoffer. Lukt ook nog. De elektronische weegschaal is kapot en er staat nu zo'n mechanisch zwaar ding. Op weg naar de wachthal zit een gigantische vlinder op de grond, een centimeter of 15, van het model Atlas maar deze is donkerbruin met wit. Ik kan 'm gewoon aaien. Voorbijgangers begrijpen niet wat daar nou zo bijzonder aan is. Wel jammer dat ik zo'n mega kupu2 niet buiten zit.

In de wachthal nu wat meer westerlingen, allemaal mannen. Er wordt ingestapt voor de meest exotische bestemmingen, Oksibil, Mulia, Tanahmerah. Pelita is hier ook in operatie. Het gaat niet goed. Op de voorgenomen vertrektijd van 7.30 nog geen Batavia te zien. Merpati is ook niet op tijd maar het is frusterend om deze driekwartier eerder te zien vertrekken. Daarom juist had ik Batavia gekozen. Dikke pech dus. Om 8.10 komt Batavia voorbij getaxied. Dat duurt dan nog minstens een half uur. De vertrekhal is verlaten. Alles is zo´n beetje weg Garuda, Lion, Merpati, Susi, Express, Pelita en Rex. Nu wij nog. Ondertussen geen bericht van vertraging, laat staan een excuus. Dit is vliegen in Indonesie ten voeten uit. Ik ben weer de enige witneus.

Om 10.05 met anderhalf uur vertraging landen we in Merauke, onder ons is alles vlak met de cremekleurige Meraukerivier. Een leuk vliegveldje met een blauw dak. Veel blauw hier, ook de airporttaxi´s, huizen, schooltjes zijn blauw. Bij het Nakora hotel dat ik vanochtend al een paar keer heb proberen te bellen staan grote ijzeren schermen, bergen zand en cement. Het hotel is wel open maar toch maar niet. Nog twee andere opties, Mekaria en heb op internet een hotel gevonden dat begint het een I en roze is geschilderd. Dat is Itese zegt de chauffeur. Eerst maar daarheen en dan naar Mekaria. De kamer in Itese lijkt me goed genoeg dus hier slaap ik vannacht. Als het niks is kan ik nog naar Mekaria verhuizen, daar kom ik straks toch langs als ik aan het wandelen ben.

Jippie, ik ben in Merauke, 13.300 kilometer ver van huis heb een tijd terug via Google Earth uitgevonden. Van Sabang is het iets van 5600 kilometer of zo. Nog maar even checken of het waar is wat ik zeg. Even een mandi, camera mee en kijken waar ik uitkom. Geen plattegrond van Merauke dus ik moet maar een beetje op gevoel lopen. Na een half uur en een paar keer vragen begrijp ik dit dus het centrum is van Merauke maar het is er stil, het heeft geen sfeer, veel minder bedrijvigheid dan in Sentani, zelfs veel minder dan in Wamena. Geen muziek, dat is het. Er wordt mij verteld dat het rond 13.00 uur nog rustiger wordt, als de winkels gesloten worden en iedereen sieste houdt. Ik begin langzaamaan te begrijpen waarom. Het is hier verschrikkelijk heet en bij gebrek aan adequate beplanting is het van de ene warungschaduw naar de andere rennen. Merauke is kaal en vlak en eigenlijk ook saai. Maarja ik wilde hier hier perse naar toe. Ik zie niet zoveel mensen op straat en ook veel minder Papua dan in Sentani.

Tegen 14.00 uur vlucht ik een half uurtje mijn koele hotelkamer in. Er is geen WiFi maar wel een warnet een stuk verderop en waar ik ook mijn laptop kan gebruiken.
Zonder plattegrond is het een handicap en met de zon steeds pal boven je boven soms wat lastig vast te stellen waar nu noord of zuid is. De Lonely Planet heeft anderhalve pagina over voor Merauke en omgeving en het Wasur National Park. In Merauke zelf zijn niet zoveel dingen te zien. Pantai Lampu Satu wil ik wel graag zien (zonsondergang misschien) en Pasar Baru waar "exotisch" vlees wordt verkocht van o.a. vleermuis, hagedissen, slangen. En naar het Sabang Merauke monument natuurlijk, maar dat ligt ongeveer 65 kilometer en twee uur rijden hier vandaan aan de PNG grens. Het monument ga ik morgen doen met een auto met chauffeur. Overmorgen pasar en strand en er tussenin maar eens keer wat meer rust nemen. De hitte hier is vermoeiend.

Ik heb het nog niet gezegd of ik slaap. Had het blijkbaar nodig. Ik moet ook achter Baygon of zoiets aan want met al die muggen op de kamer, ondanks de airco, kan dat niet goed blijven gaan. Een van de hoteljongens komt de muggen verjagen. Ik ben me zeer bewust van het malariarisico hier. Ondanks dat ik al eens de tertiana te pakken heb gehad (die af en toe opnieuw meldt) kun je volgens mij alsnog de tropicana krijgen. Ik moet het afkloppen maar ben tot nu toe in 10 dagen nog maar weinig gestoken. Hoe minder hoe beter. Baygon is gewoon vergif dus ik vlucht zelf ook maar even uit de kamer. Het is intussen ook weers tijd om iets te eten.

Merauke blijkt ´s avonds tot leven te komen en het is ineens een stuk gezelliger. Maar even de supermarkt naast het hotel naar binnen. Ik zie Chinezen op afstand en die doen meestal niet zo moeilijk om lekkere drankjes te verkopen. En inderdaad hier wordt gewoon Bintang en Guiness verkocht, ook Mansion whiskey en ze verkopen Robinson wodka. Nah, het moet maar voor een keer een ander merk. Sta al vier dagen droog :-(. Maar weer een ayam lalapan, hopelijk is deze wat malser dan die van gisteren. Ik vind die lalapan en de saus zo lekker. De kok uit Jember komt gezellige bij me zitten nu hij weet dat hij gewoon in zijn taal kan praten. Voorzover ik nu weet, komen de meeste migranten uit (Oost) Java en Zuid Sulawesi (Makassar)

Ik ga lekker slapen en morgen dan echt naar de meest zuidoostelijke puntje van Indonesie..... en misschien nog wel een paar meter verder.

Salam manis
AM



Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Merauke donderdag 27 oktober

Hotel Itese werkt met een kaartsysteem aan de sleutel zodat alles uitgaat als je de kamer verlaat. Airco uitdoen is echter geen optie omdat het lang duurt voordat een redelijke temperatuur is bereikt. Ik doe een van mijn visitekaartjes in de houder om de airco aan te kunnen laten staan (de sleutel van de kamer is niet van de activeringskaart af te krijgen) en meldt dat bij de receptie. Geen probleem mevrouw. Ondertussen ontbijten en de klok van 8 uur afwachten.

Om tien over acht nog geen chauffeur te zien. Maar eens vragen bij de receptie of dat wel goed is overgekomen. De twee recectptionisten kijken elkaar aan met een blik van "maar het is PAS 10 over 8, terwijl het bij mij AL 10 over 8 is......
Oji, mijn chauffeur meldt zich vijf minuten later. Ik vertel hem dat ik graag naar het monument wil aan de PNG-grens, eventueel nog naar het strand en ik wil graag naar Pasar Baru. Ik ben toch wel een grote muts, een kwartier later kom ik erachter dat we via de enige weg door het Wasur National Park naar Sota gaan. Als ik nou goed had opgelet dan had ik dat zelf ook wel kunnen verzinnen. Het Wasur NP is een groot moerasgebied, tenminste in het natte seizoen en hier is allang geen drup regen gevallen. Het is een geluk en een ongeluk. Gelukkig omdat het anders stikt van de muggen en ongelukkig omdat het gebied dan zeker mooier is dan nu. Volgens Oji is het 80 kilometer naar Sota, dwars door de natuur, bijna geen mens te zien. Links en rechts bossen van loofbomen, veel maar wel magere kayuputihbomen, met eerst een berm van gras. In het water dat er staat groeien blauwe waterlelies (niet mogelijk in mijn vijver thuis, zo mooi die blauwe) versteende terracotta achtige "rumah semut" waar mieren zich hebben gehuisvest soms van zeer artistieke vormen en er vliegt en tjilpt vanalles. Als ik even uitstap voor wat foto's landt er 20 meter voor mij een gigantische vogel met minstens een meter spanwijdte en stijgt even later weer op boven de bossen. Met een beetje fantasie lijkt het hier op de Veluwe, maar dan zonder de mooie herfstkleuren en zonder de weelderigheid van onze eigen bossen.

De weg begint zelft eentonig te worden. We hebben een minivideoscvherm in de auto waarmee de vcd's kunnen worden afgespeeld. Nog nooit gezien in een auto zeg ik tegen Oji, waarschijnlijk ook omdat ik denk dat dit in Nederland niet te koop en/of verboden is. Oji komt uit west Java en is als kind hier naar toegekomen. Hij gaat een keer per jaar naar Java terug voor een paar weken, soms met het vliegtuig en soms met de boot. Met de boot duurt het 15 dagen zegt ie.

Rond kwart voor tien zijn we in Sota. Ramen open, zonnebril af en melden bij de militairen die de grens bewaken. Er zitten drie deugnieten op een rijtje, uit Sumatera! Ze wisselen hier elk half jaar van dienst, militairen komen uit het hele land. Twee ervan komen uit Banda Aceh. Of ik daar ooit bent geweest? En of ik dan ook in Sabang ben geweest. Ja, daar ook al. Nummer drie komt uit Tebing Tinggi, de stad waar Daniel vandaan komt. Hilariteit natuurlijk. Die van Banda Aceh zoekt een Nederlands meisje. Waar heb ik dat van de week meer gehoord. Wat is het toch met die Nederlandse dames. Hij vraagt of ik misschien een zus heb.

We rijden naar een andere post. Hier moet ik me registreren en dan gaat de boomn open. We zijn weer in niemandsland. 141.1.10 East 8.25.45 South
Het is een recreatieplek met bankjes, parkjes en vooral veel kattenstaarten. Voor wie geen idee want het is ver van alles. Over de heg zijn we in PNG waar alleen een smal zandpad is en je met de motor 3 uur moet rijden voor er een stad van enigszins respectabele afmeting tegenkomt. Als smokkelroutes al virtueel zouden kunnen zijn dan is het dit wel.

Welcome to Republic Indonesia..... dat is raar het staat niet eens in het Indonesisch. Weer afmelden bij de militairen. Ze hebben de smaak te pakken en gaan nog eens even fijntjes door over hoe het nou zit met mij en Daniel. Nou gewoon ik woon in Nederland en hij in Indonesie. Hoe het dan met babies moet. Ja, niet natuurlijk, daar hebben we/ik geen tijd voor :-), ben druk met werken, reizen, fotograferen, verslagen schrijven..... Ja maar ibu, u moet een baby maken hoor. Okay jongens, ik zal eraan denken, tetapi bikin saja ya toh. Ze lachen zich een deuk. Hou oud ik ben..... en wat een mooie ogen. In die volgorde ook en dan is de tweede opmerking bijna genant. De mannen hebben er geen last van. Die van of ik geeen zus heb heeft Indiaas bloed. Namaste zeg ik. Oh, u bent ook in India geweest. Ja, daar ook al. Nummer twee heet Mohammad Kadafi...

We gaan want die mannen kunnen het nog wel een tijdje volhouden. Wel begrijpelijk ook want als de term rimboe ergens van toepassing is dan is het hier wel en dan is een verzetje een aangename onderbreking. We worden aangehouden door de Polsek. Of ik me ook hier even wil registreren (niemand hier hoeft mijn surat jalan te zien) en ik krijg meteen een certificaat batas negeri, dat ik dus echt aan de grens geweest bent. In Sota de echte laatste kampung (van "drie" huizen) zuidoost staat het monument dari Sabang ke Merauke. Ook niet mooi maar beter dan het tegeltjesmonument op pulau Weh. En een vereeuwiging van mijn eigen pootjes op het plaatselijke grondgebied. Leuk detail in Sabang had ik enkelslippers in het zwart, nu precies dezelfde maar in het grijs....

In Merauke naar de enige brug over de Marorivier. De Maro is een "Amazoneachtige"rivier met ver inlands mangrovebossen langs de oevers. De brug zelf is 700 meter lang. Naar deze rivier is ook Merauke genoemd, in streektaal MAROke. Van de rivier naar het strand, pantai lampu satu, zo genoemd naar een lichttoren. Schitterende naam maar dat is dan ook alles. Het strand is op zijn minst disappointing (maar de mooie stranden komen straks wel op Biak). We rijden naar de plek waar een nieuwe haven wordt aangelegd. De brede weg nog niet geasfalteerd is rood en alles eromheen is droog. Zop droog dat de naastgelegen rivier nu meer van een puzzel weg heeft. Het moet hier op het droge noordelijke land van Australie lijken. Dit heeft niets meer van de weelderige vegetatie waar Indonesie zo beroemd om is.
Heb intussen zo´n koppijn, al vanaf gisteren, waarschijnlijk door de zon (pet vergeten) dat ik iets meer paracetamol nodig heb dan mijn vier tabletten die ik had. Langs de apotheek dan maar. Ook maar meteen een malariakuur gekocht. De eventuele minimale incubatietijd zit er op en het is wel fijn om in elk geval a la minute iets bij de hand te hebben. De kuur is dan 2 dagen in keer 3 tabletten en dan 2 dagen in een keer 2 tabletten. Maar laten we hopen dat het niet nodig is.

De huidige haven is klein. Er ligt een gigantisch uit Surabaya met veel containers. Bijna alles moet hier geimporteerd worden.
We gaan naar Pasar baru wat nog het meest lijkt op een wildwest markt. Er wordt voor mijn neus een varken ontleed. Even verderop, kangaroekopjes...... dat schijnt een delicatesse te zijn hier. Er is hier veel keuze in groenten en ook vanalles van andere eilanden zoals honing uit Madura. Nog even langs het vliegvel met het immens christusbeeld een een stuk naar het westen. Ik denk wel dat er iets te zien is maar er dus gewoon echt niks. De omgeving van Merauke is kaal, vlak en droog.
We zijn om 4 uur terug en ik bedenk me dat ik morgen echt mijn gemak kan houden. Uitslapen, en toch maar die durian zoeken, de verleiding is te groot...
Met wat eten en naar de warnet is de avond zo om. Koppijn zit er nog steeds dus die dag rust komt wel goed uit.

Salam manis
AM


Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Merauke, vrijdag 28 oktober

7.00 uur. Muggen! Ze zijn hier wel heel erg brutaal met elke dag een lading Baygon. Er valt niet tegenop te spuiten. Maar meteen de was op laten halen nu ik toch wakker ben, nieuwe paracetamol en mijn gemak houden. In de lobby een groot scherm met een aflevering van Apa Kabar Indonesia van TV One. De hoofdmoot van het nieuws gaat over Papua, over het conflict: Mencari jalan damai, een vredig oplossing zoeken voor Papua. Onduidelijkheid over of er nu wel of niet een militaire operatie komtmaar volgens mij is het hier allemaal al "te ver heen". Verder mijn Freeport bij Timika in het zuiden van Papua. Er tussendoor Fanta, IndoMie en het nieuwe model van Kawasaki (er zijn nog geen kredieten genoeg hier....) en Harpic om het toilet schoon te maken (oh wat is reclame toch geduldig...). Wat Papua betreft (maar ook Kalimantan) heeft "Jakarta" te lang "de andere kant opgekeken" en zitten nu met een zo goed als onoplosbaar probleem. Ik heb zeker de wijsheid niet in pacht. Ik zie alleen wat ik zie en krijg nu een beetje mee hoe het allemaal in elkaar zit. Zolang het in "Jakarta" alleen om Java of Bali gaat de meeste andere eilanden niet serieus genomen worden zullen de problemen alleen maar toenemen.

Het is vandaag gelukkig bewolkt zodat mijn lijf niet nog meer "brandschade" oploopt. In het internetcafe loop ik Paulus tegen het lijf die op het punt staat om naar Nederland te vertrekken. Voordat ik erg in heb, wordt er een paspoort en prints van een mailwisseling voor mijn neus gehouden. Hij is van plan om maandag naar Jakarta te gaan maar..... als ik zomaar wat dingen vraag dan lijkt het of Paulus er nog niet helemaak klaar voor is. Het is een vaag verhaal. Hij vertelt naar Nederland te gaan om te werken en onmiddellijk rijzen er vele vraagtekens boven mijn hoofd. Of hij alle papieren al heeft, de officiele uitnodiging, optie voor een ticket en een verzekering.... of, vraag ik verder regelt jouw werkgever dat. Hij wil 4 maanden in Nederland blijven, dat wil zeggen werken op een boot die keliling Europa vaart. Ik heb het idee dat hier niks van klopt, ook omdat hij zelf verder helemaal niks weet. Ik leg hem uit dat er volgens mij twee soorten visa zijn en dat is een 90 daags of een MVV die ook wel wordt gebruikt voor familiebezoek. Zo´n bezoek MVV is dan 6 maanden geldig (of 180 dagen). Een vriend van hem is ook al eens eerder in Nederland geweest en kon voor 4 miljoen Rupiah wel het visum voor hem regelen..... Nou, Paulus ik denk het niet. Als je de eerste keer (en misschien de tweede en derde keer ook) naar Nederland gaat dan moet je echt zelf naar een consulaat of ambassade en nogmaals tenzij het bedrijf eea voor je regelt maar daar ias mij niks van bekend. Ik zeg hem dat ik ook niet alles weet en ik denk dat ik dit een waarig verhaal is. Verder leg ik hem uit dat je op een toeristenvisum en MVV voor familiebezoek niet in Nederland mag werken. Ik geef hem het advies om nog maar eens goed te communiceren met degene die hem uitnodigt en ook zelf contact opneemt met de ambassade voordat ie voor niks pulang pergi naar Jakarta gaat tegen de hoofdprijs. Ik heb geen verstand van salarissen van zeemannen, hij heeft het erover dat hij 1700 euro per maand kan verdienen. Misschien is dat wel een koopje voor het bedrijf dat deze constructie bedacht heeft Ik bied hem aan om te helpen maar als er geen papieren zijn dan zijn we snel klaar. Misschien moet ik me er maar niet al te veel mee moet bemoeien.

Ik doe echt niks vandaag. Mijn zonnebril is gisteren een pootje afgebroken, geprobeerd om met 3 secondenlijm te maken maar het is een gepriegel en die 3 seconden zijn ook meer dan genoeg om mijn vingers aan elkaar te plakken...Tja

Ondanks dat het een stuk koeler smaakt een es campur er niet minder om. Die durian toch maar niet, misschien kom ik volgende week nog ergens wat tegen. Iedereen lijkt hier echt van Java of van Makassar te komen. Makassar staat synoniem voor Sulawesi omdat volgens een van de tafelgenoten niemand weet waar Sulawesi ligt. De eigenaresse van de kaki lima stelt dat iedereen in Nederland rijk is en ze vraagt wat ik hier eigenlijk kom doen. Voor de keer wordt er vanuit gegaan dat ik in Jakarta werk. Ik moet vaak meerdere malen uitleggen dat ik niet in Jakarta maar in Nederland woon en werk en hier alleen ben voor jalan2 en om mijn echtgenoot te bezoeken.

Ik heb vandaag tijd zat om mijn spullen bij elkaar te zoeken en zorgen dat alles weer in mijn koffer past. Met alweer een aanwist erbij, batik Papua (echt heel mooi met cenderawasih en Papuahoofdtooien)valt het niet mee. Straks in Makassar maar een tas erbij kopen, er moet toch echt nog het een en ander aan oleh2 mee naar Nederland. Het avondeten, soto ayam is verre van de soto die ik ken.Het is gewoon smakeloze kippensoep met veel te veel mihoen, zonder jahe of sereh, nog niet eens knoflook erin, laat staan de gebakken uitjes. Eigenlijk gewoon heet water met een beetje zout. Ik hou het 4 happen vol omdat ik honger heb maar ik ga straks wel iets anders halen. Merauke blinkt niet uit in lekker eten van wat ik tot nu toe ben tegengekomen. Morgen heb ik weliswaar alweer maar wel een lekkere padang.
Paulus belt of hij me morgen naar het vliegveld kan brengen. Dat is aardig maar niet echt handig met mijn bagage. Ik wens hem veel succes en hoop dat het goedkomt met het visum, maar ik betwijfel het.

Dit was Merauke, met de laatste dagen de enige bule in town. Ik ben in ieder geval uitgerust hoewel niksdoen niet echt mijn ding is. Zo nog even een paar muggen naar het hiernamaals dirigeren en eens een keertje naar de televisie kijken. Dat doe ik behalve het nieuws nooit zoveel. Thuis in Nederland ook niet trouwens.

Dari Sabang sampai Merauke in een het hetzelfde jaar. Ik heb mijn target voor dit jaar gehaald. Voor het volgend jaar maar weer wat anders verzinnen.

Salam manis
AM


Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Sentani, zaterdag 29 oktober

Het duurt maar liefst een kwartier voordat de hotelrekening betaald is. Een leven zonder hp is niet mogelijk in Indonesie maar zonder telmachine ook niet...en die is even zoek. Gelukkig geen hoofdpijn meer.

Oji brengt me naar het vliegveld. Even het Ratna hotel bellen om te reconfirmeren. Mijn bestelde kamer 110 is bezet. Dat is fijn dan. Smoesjes dat de kamer was vergeven door een andere receptionist, dat de gasten langer bleven dan verwacht, etcetera.... Ik laat nog wel weten dat ik in elk geval een kamer wil met een fatsoenlijk werkende airco. We zullen het zien straks. Ook Abner even een sms sturen om me straks in Sentani op te halen van het vliegveld. Heb zo inmiddels overal mijn mannetjes voor...

In de ieniemienie vertrekhal zijn opstartproblemen. Dit keer maar een raamplaats gevraagd, het is mooi weer vandaag. Paulus meldt zich en vraagt of ik er al ben en tien minuten later staat ie naast me. Only passengers heeft hier niet zoveel betekenis. Hij neemt onmiddellijk mijn handbagage over, ik waarschuw hem nog dat het zwaar is van alle electronica, maar Paulus gedraagt zich als een echt zeebonk. Hoezo zwaar? Meestal beginnen de mannen hier al te zuchten als ze nog maar twee stappen gezet hebben. We drinken samen koffie. Hij heeft zijn laptop meegenomen met alle informatie van het bedrijf in Nederland dat hem heeft uitgenodigd om te komen werken. Niet zomaar iets, Paulus is enigeer en verantwoordelijk voor de motoren, ik weet even niet zo snel hoe zo iets heet. Boordwerktuigkundige? Ik snap er helemaal niks van, er wordt door het bedrijf gesproken over een Schengenvisum, maar dat is maar 90 dagen geldig. Het contract is 4 maanden en dan nog 1 maand vakantie in Nederland. Hij zou eea kunnen regelen via Blue Carpetprocedure KTKLN, een vergunning om in het buitenland te werken. Ik zeg tegen Paulus dat ik hier voor Nederland nog nooit van gehoord heb, dat ik weet dat er TKI in oa Maleisie en in het Midden Oosten werken maar Nederland? Ik zeg hem nogmaals dat ik er niet genoeg verstand van heb maar dat mij het allemaal niet geloofwaardig overkomt en ook dat je met een gewoon gewoon niet mag werken in Nederland. Heb Paulus beloofd dat ik zal proberen eea uit te zoeken en hem te informeren. Het salaris dat hij krijgt is een godsvermogen voor Indonesische begrippen maar ik denk dat het bedrijf hier een koopje aan heeft. Ook geen idee hoe het dan zit met verzekeringen en zo. Ik druk hem nogmaals op het hart om alsjeblieft op te passen waar hij aan begint. Het lijkt me een goeie en slimme vent en het zou jammer zijn als zoiets verkeerd zou lopen.

De Merpatigangers krijgen de mededeling dat hun vliegtuig er voorlopig nog niet is. Batavia is ook te laat maar een klein half uurtje vertraging is nog acceptabel. Heb ook geen echte plannen vandaag. Onder ons Merauke, de zee, de Maro en gigantische groene vlaktes, oranje, bruine en grijze rivieren die zich als slangen een weg banen naar de zee. Op onze hoogte grijze sluierbewolking die snel boven de witte watten drijven. Ik begrijp nu waarom de riviertochten naar kepi en Tanah Merah zolang duren, de werkelijke afstand moet door alle rivier kronkels twee of driemaal afgelegd worden. Het ziet er een beetje uit als de Moezel, maar dan anders, haha.....Na een kwartier komen de heuvels, de bergen, de hoge bergen en dan weer "brocolli"dekens. Geen huis te zien, dit is de schatrijke pure natuur van Papua waar vooral veel goud verstopt zit.

In Sentani duurt het een half uur voordat de bagage komt en mijn koffer nog zo'n beetje achteraan ook. Het is verschrikkelijk druk op de luchthaven, veel mensen wachten op hun vertrek naar Mekka waarna ze zichzelf haji mogen noemen. Geen idee waar Abner is. Teksi, teksi. Sudah, sudah. Maar even Abner zeggen dat ik voor het cafe sta, er is geen doorkomen aan. Een meneer komt (te) dichtbij en schreeuwt iets te hard "teksi" in mijn oren. Sudah zeg, waarvan de strekking dubbel is, ik maar hij wil het niet horen dus het tafereel herhaalt zich nog een keer. Hij komt nog dichterbij. Drank! Ik deins achteruit en vraag hem te gaan maar hij draait zich om en wordt handtastelijk en probeert op borsthoogte te graaien. Klaar nu. Pergilah en ik een flash sla ik hem met de koteka tegen zijn oren, tenminste dat is de bedoeling, ik raak hem net niet hard genoeg. Opgesodemieterd. Omstanders zien het allemaal met verbazing aan en ik krijg goedkeurende blikken. Dat hoeft niet, maar niemand die ongevraagd aan mijn lijf komt, dan sla ik er letterlijk op, maakt niet uit waar ik ben. Ze hebben hun handen maar thuis te houden. Ondertussen komt Abner en gebaart dat ie wat meters verderop parkeert. Mijn belager loopt de dezelfde kant op en wil de achterklep opendoen voor de bagage. Ben ik niet duidelijk genoeg geweest? Pergilah, kau babi, sodemieter op, varken. Abner vraagt wat er aan de hand is. Nou, gewoon ik accepteer het niet dat er iemand aan mijn lijf zit. Wat zijn deze dingen toch genant. Mannen maken dit niet mee, het is niet fijn als je als vrouw zo behandeld wordt. Niet dat ik er geen raad mee weet maar toch.

In Ratna krijg ik kamer 105 en weet eigenlijk al na tien minuten dat het niks wordt met deze airco. Ik kan op mijn kop gaan staan maar ik zal het er mee moeten doen tot morgenochtend (vroeg vroeg). Ik heb weer WiFi maar er is iets raars. Geen idee wat ik met mijn laptop heb gedaan maar mijn toetsenbord doet hele andere dingen dan ik wil, een u is een 4 en een i is een 6.....Het hele ding uitgespeld om erachter te komen wat ik moet doen om het goed te krijgen. Na wat zoeken begrijp ik dat ik de instellingen kan resetten naar 3 dagen geleden, zonder documenten kwijt te raken. Laat ik dat maar doen.....en het werkt ook nog, zij het dat ik er een uur mee bezig ben. Zou het de Papuablues zijn?

Het is buiten verzengend heet, een beetje tricky met armen die zo langzaam een maanlandschap aan het worden zijn van de blaasjes. Springend van schaduw naar schaduw toch maar een bemo naar Borobudur supermarkt. Ik kan het weer niet laten om de cd winkel binnen te gaan. D'Masiv, Doddy, een Timurmix, een Ambon-mix en een kerstcd uit Kupang! Iedere reis denk, nou hou ik er mee op. In het westen van Indonesie lukt me dat min of meer aardig, maar hier, zo vlak bij Maluku..... Toch ook maar een nieuw zonnebril. Met de oude die ik gisteren heb proberen te maken was het toch niet helemaal goed gelukt; een lijmvlekje op het glas, dat je er nooit meer afkrijgt kijkt een beetje moeilijk. Het was alleen zo'n fijne bril. Jammer.

Intussen proberen om iets te weten te komen over de mogelijkheden voor Paulus. Ik blijf het een vreemd verhaal vinden maar langzaam schijnt het toch te kloppen. Ongelooflijk dat Nederlandse bedrijven mensen uitbuiten. Natuurlijk weet ik van het bestaan maar het komt nu dichtbij, altijd anders. In mijn ProRailmail lees ik dat mijn collega die omgekomen is bij het ongeluk op Java a.s. woensdag wordt begraven.

De warungmevrouw weet nog van een week geleden dat ik es jeruk zonder suiker wil hebben bij mijn ayam lalapan. De slijterijen zijn nog steeds gesloten vanwege de onrust (maar die creep van vanochtend heeft het blijkbaar toch wel ergens weten te halen). De voetzoolreflexoloog neemt mijn pootjes onder handen en dat doet verschrikkelijk pijjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjn. Ik krijg er een gratis nekmassage bij. Aardig toch (nee, ik heb alleen voor de reflexologie betaald). Morgen er weer (veel te) vroeg uit voor de vlucht naar Biak.

Salam manis
AM


Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Vanuit een sweaty internet.... Dibiak.com.....

Kota Biak zondag 30 oktober

Vroeg mijn bed is tot daaraantoe maar mensen die hun gemak niet weten te houden in een hotel en denken dat ze alleen op de wereld zijn bevordert de nachtrust niet. Ik zie alle uren van de klok en om half 5 zitten er voor mijn deur mensen te kwekken alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Vandaag begin ik aan het laatste deel van mijn Papuareis en ik heb het gevoel dat Biak wel eens een van de leukste bestemmingen zou kunnen zijn.

Het is heel slecht weer met donkere laaghangende wolken, de omringende bergen zijn niet meer te zien en het waait hard. Nog steeds druk op de luchthaven voor een tweede lading Mekkagangers. Bij Garuda gaat het er allemaal "iets" georganiseerder aan toe. Voorlopig zie ik geen vliegtuigen landen, waarschijnlijke vanwege het slechte weer. In de wachthal een lichkrant dat er geen pinang geconsumeerd mag worden.

Hotel Nirmala in kota Biak was gisteravond onbereikbaar maar zit de hele week vol blijkt nu. In Papua houdt het niet echt over met de keuze aan hotels. Padaido hotel weet mij geen antwoord te geven of er al dan niet een kamer vrij is. Dat komt niet al te professioneel over dus mzaar snel naar de volgende (ik heb 6 opties). Intsia Beach Hotel (gewoon in de stad hoor) vraagt om over tien minuten terug te bellen. Zit ook vol. Ga nie goed. En morgen dan, ja morgen zijn er kamers vrij. Dan wil ik graag vanaf morgen boeken. Of toch niet? Nee, toch vol, even aan mijn collega vragen. Hoeveel kamers hebt u nodig. Gewoon eentje. Ja morgen kan wel maar dan moet ik morgen maar even bellen. Ja, maar u kunt toch zien of er gereserveerd is. Wanneer komt u. Zometeen als Garuda on time is. Ogenblikje, even vragen.....Na drie verschillende mensen aan de telefoon gehad te hebben en een paar keer wel, niet, wel, niet, heb ik een kamer gereserveerd. Tenminste dat hoop ik. Het komt niet echt overtuigend over. Heb nog 3 opties over.

7.10 uur, het Garudatoestel uit Jakarta is binnen en het weer is iets beter. Vertrekken met zulk slecht weer is geen fijn gevoel. Zou zomaar kunnen dat we dan op tijd vertrekken...... nou ja niet op tijd vertrekken maar wel op tijd in Biak. Ik word aangesproken door Truus die hier al tien jaar woont en op weg naar het vliegveld vertellen we elkaar in notendop wat ons naar Indonesie brengt.

Het is allemaal net wat aangenamer met Garuda. Ik heb stoel nummer 14D bij de nooduitgang. de passagiers van 14 en 15 krijgen een speciale uitleg voor het geval dat. het gebeurt in Indonesie vaker dat als er westerlingen aan boord zijn, zij deze stoelen krijgen. Alleen, de stewardess legt alleen in het Indonesisch uit. Ze kan natuurlijk niet aan mijn neus zien dat dat geen probleem is, maar...... Later komt ze terug met haar collega en hebben ze blijkbaar samen overlegd. Of ik Indonesisch versta en begrepen heb. Ja hoor. Geen probleem. Snoepje, drankjes, een doosje met een broodje, ijsthee en cake en een inflightshopping magazine waarvan de inhoudt net als de vlucht zelf ook allemaal net wat duurder is dan bij collegamaatschappijen.

We landen op tijd op het Frans Kaisiepo vliegveld. Geweldige naam... Truus heeft mijn telefoonnummer en zal kijken of ze iemand heeft die mij het eiland kan rondrijden. Max brengt me voor Rp 60.000 naar het I hotel. Mijn kamer is een eenpersoonskamer, dus een stuk kleiner dan normaal en de airoc baart me het meeste zorgen.

Eerst maar eens buiten kijken. Het is 10.00 uur en zondag. Alles is hier dicht, behalve de pasar is nog open. Veel groenten, slimme boemboepakketten zoals wij dat in Nederland bij de supermarkt ook hebben. zo´n bamipakket bijvoorbeeld) voor vis curry of sotoayam. Slim zo hoeven de huisvrouwen niet overal veel te veel van te kopen. Op de vismarkt liggen glanzende tonijnen te wachten op de braadpan. Het haventje is zo klein dat je er niet eens een Pelnischip verwacht. Iedereen is even vriendelijk en nieuwsgierig. Dari Belanda, bu toh. Rujak met een mix van kecap en pindasaus. Even terug naar het hotel, het zijn maar minimale afstanden hier. Het wordt niks met de kamer en ik zeg tegen de receptioniste dat dit niet gaat werken en ik echt een andere kamer wil en anders ergens op zoek moet. Er is nog een balzaal vrij voor Rp 500.000, veel te groot voor mij en dan gaat het met de airco zeker niet goed. Dan "ineens" is er misschien toch wel een grotere kamer vrij met een betere airco. Er was wel geboekt maar de mensen zijn (nog?) niet komen opdagen. Ik bemoei me er maar niet mee. De airco wordt aangezet en ik spreek dat ik even een half uurtje weg ben en dan kijken of het allemaal goed werkt. Intussen toch maar alvast iets anders zoeken. Het is me nu ook duidelijk waarom het personeel van Padaido niks wist vanochtend. Het ziet er uitgestorven uit, het hek is dicht en er hangt een dik slot aan. Dan naar Arumbai, een gigantisch hotel waarvan alleen de Superior kamers acceptabel zijn, maar, met sigarettenrooklucht. Ik kan eventueel opgehaald worden straks. Terug in I werkt de airco van de nieuwe kamer vele malen beter (niet optimaal). Tot mijn verbazing is het ook nog dezelfde prijs..... Ontbijt, lunch en avondeten en snacks, koffie en thee inbegrepen. Morgen kan ik eventueel een kamer met een groot bed krijgen. De aanhouder wint.

Er is WiFi maar met een vreemd systeem. Ik moet eerst met mijn paspoort (?) bij Telkom een duur voucher kopen van Rp 100.000 en dat is ook nog maar 24 uur geldig. Er zijn er ook van Rp 50.000 maar voor 12 uur. Het is dan nog maar de vraag of het inderdaad wel werkt. Begrijp ook niet hoe het in elkaar zit want er is een verbinding beschikbaar maar niet met het internet. Misschien straks maar eens naar een gewoon warnet gaan zoeken en kijken of ik met een USB stick kan werken. Truus stuurt me een sms dat ze laat in de middag of avond even naar het hotel komt en Chris Padma zal sturen.

Ik krijg van Paulus het bericht dat hij al gebeld heeft met Henk van Mastrigt in Jayapura en hem een mail heeft gestuurd met alle documenten etc.

De buitenlandse gasten in het hotel, vier echtparen van middelbare leeftijd komen allemaal uit Nederland. Ik ontmoette ze anderhalve week geleden in Wamena. Er wordt over vanalles gepraat, de reizen (met allemaal oost Indonesie als voorkeur, net als ik) de krakkemikkige boten, de "no way" Merpati, de IND in Nederland, visa, enge ziektes en plaatselijke gidsen. Daarvan staat Rudolf op de black list en Chris is de beste keuze van het eiland. Nu maar hopen dat hij de komende paar dagen tijd heeft met zo'n populariteit.

De lunch is een simpele witte rijst, nangka, kip, tonijn, sambal, krupuk en een bekertje Aqua en banaantjes na.
Kota Biak is klein en meer een dorp dan een stad. Er zijn twee supermarkten en onderweg kom ik diverse cafes tegen, maar alles op de Hadi supermarkt na is gesloten. Het assortiment is verrassend groot en compleet, doet amper onder voor Sentani. Ze hebben een vitrine met veel buitenlands (duur) gedistilleerd maar ook wat plaatselijke Mansion en Robinson. Had dat hier eigenlijk niet verwacht, maarja gezien de cafes die ik al tegenkwam... Op de modeafdeling boven loopt een meisje van een jaar of 10 achter mij aan. Ik zoek een kous tangan, zo'n moslima handschoen. Het schiet namelijk niet op met mijn rechterarm die verbrand is, verveld, en opnieuw verbrand, van hooguit 10 minuten zon. Ik heb maar een shirt met lange mouwen bij me maar de mouwen ervan komen niet ver genoeg. Wat ik zoek hebben ze niet (overal in Indonesie struikel ik erover behalve als ik het nodig heb...) maar wel een mooie blauwe bril met gewone glazen. De manset, of kous tangan vind ik samen met mijn notoire begeleidster in een simpele toko achter de ojek"halte". Ze praat niet veel, loopt alleen maar achter me aan. Ik doe 'm maar meteen om/aan. Vind het eigenlijk wel goed gevonden van mezelf.

Ik krijg twee telefoontjes van een nummer dat ik niet ken (en ik ben inmiddels wel zo slim om dan de telefoon niet aan te nemen). Even maar sms-en; het blijkt Chris te zijn. Hij komt rond half 6 naar het hotel. Intussen vanaf het prieel kunnen we genieten van de zonsondergang. Aan de overkant ligt pulau Yapen. De medelanders zijn er ook. De mannen zijn ex militairen destijds begin jaren 60 gestationeerd in Papua en moesten destijds snel weg, konden hun werk niet afmaken en moesten gedwongen afscheid nemen van de bevolking. Na hun pensionering was het simpel: iets voor Papua doen. En dat doen ze ze zeker en vol overgave. Ze doen hier ontwikkelingswerk, zijn een medium tussen partijen. Ze zijn hier gemiddeld een keer per jaar, in Wamena en in Biak. Geen Bali of Jakarta, daar hebben ze niks mee. Chris een stevige Papua man van in de zestig is hun vaste begeleider en chauffeur. Ik lijk in eerste instantie een beetje pech te hebben. De medelanders gaan namelijk a.s. woensdag terug naar Nederland, ik vertrek donderdag aanstaande naar Makassar. Ze gaan morgen naar het noorden een waterval bezoeken. Chris stelt voor dat ik gewoon meega, als zij het goed vinden. Misschien hebben ze Chris dinsdag ook nog nodig en blijft voor mij eventueel alleen de woensdag over.

Intussen bedenk ik dat morgenochtend vroeg vroeg naar de markt ga. Die is zo leuk hier. Dan dinsdag ga ik zelf naar Bosnik en verder naar de alom geprezen stranden van Biak of ik verzin helemaal iets anders. Zeker niet met Rudolf mee, dat kan ik na het vliegveldincident gisteren echt niet gebruiken.
Ik voel me relaxed op Biak. Intussen gaat de zon onder, prachtige plaatjes met scheepjes en palmbomen op de voorgrond. Morgen om deze tijd ga ik ook naar de markt, waar ik dan vrij uitzicht heb.Biak geeft mij een Malukugevoel.

"Buiten" eten in het padangrestaurant en naar warnet Dibiak, het internet cafe maar dat is gesloten. Tegenover Hadi is er nog eentje. Geen upload van het verhaal, zal wel iets verkeerd gedaan hebben met het document. Onderweg ontmoet ik een mooie "rasta" Papua uit Serui op pulau Yapen. We hebben het even over de toestand van Papua.
Ik krijg een wat vreemde sms van Truus. Ze is in het hotel geweest, maar onverrichterzake teruggegaan vanwege een onenigheid met een van de Nederlanders hier. Ik weet niet wat ik met die informatie moet, had ;'m ook liever niet gehad. Later hoor ik dat Truus zo haar eigen karakter heeft en veel vooroordelen..... Misschien moet ik het maar laten voor wat het is. Van mijn Nederlandse buurman heb ik het boek "Het gestolen huis" even te leen waarin ook Chris wordt vernoemd. Hij heeft erg veel meegemaakt, diverse malen opgepakt en bij elkaar een aantal jaren in de gevangenis doorgebracht. Demonstreren mag wel in Indonesie zolang je maar niet te expliciet bent en zogenaamd geen gevaar voor de veiligheid van het land bent. Een rekbaar begrip. Ik ben erg onder de indruk van het verhaal en wil het boek straat zelf ook hebben. Hij is een paar naar Nederland geweest met zijn vrouw en tijdens zijn verblijf al uitnodigingen gehad van de media om zijn verhaal als OPM-er te vertellen op de televisie.

De wodka jus smaakt goed maar slapen ho maar. De wc-vlotter is niet goed afgesteld en het water blijft maar lopen... Ik wil vanalles doen maar mijn pootjes het al lang stilstaande water in om de vlotter tot bedaren te manen.... hm.



Kota Biak, maandag 31 oktober

Even naar de markt voordat we naar Warsa rijden. Ik vraag aan de medelanders of ze nog wat nodig hebben, zoals nasi bungkus maar ik begrijp dat ze normaal alleen wat banaantjes en water meenemen. Beetje saai. Op de markt koop ik toch maar wat lekkere dingen, lemper met vis (dat is nog veel lekkerder dan met kip), kue lapis en plakrijst met gula merah, een dikke papaya en twee ananassen. Daar moeten we met zijn zevenen de dag wel mee doorkomen. Een van de oudmilitairen vertelt wat van de geschiedenis en het Papuavolk waar hij zo mee is begaan. Of Papua ooit zelfstandig wordt? Ik weet het niet. Misschien eenzelfde constructie als in Timor l'Este? Hoewel qua grootte en economie niet te vergelijken. Of een constructie met enclaves...?

We vertrekken om tien uur naar het noorden. Kota Biak zijn we snel uit, daarna af en toe een kampung of "drie" huizen. En dan natuur, groen, varens in alle soorten en maten, hier en daar een kayu putih of jati- of pandanboom. Korem "atas" is het nieuwe dorp dat gevormd is na de aardbeving en de daaropvolgende tsunami jaren geleden. Er wordt een kilometerslange muur gebouwd om het woeste water weg te houden. Er is veel rif uit zee gehaald en de huizenhoge golven zijn bij normale omstandigheden al een bedreiging. Het hoog opspattende water met op de achtergrond turquoise zee en de kustlijn is een aantrekkelijk maar in werkelijkheid ook een bedreigend plaatje.

De fruitmand wordt uitgepakt; we hebben ananas, papaya, rambutan en banaantjes. Ook de lemper, plakrijst en kue lapis worden met smaak opgegeten. De waterval is een tropisch plaatje Een van de jonge local macho's maakt indruk op de meisjes met zijn duiken vanaf het hoogste punt van de waterval. Een wassende rivier en wassen in de rivier. We rijden via dezelfde weg terug; er is er maar een...

De zon staat al laag, mannen zitten op een muurtje, de vrouwen verkopen pinang en testen hun eigen koopwaar daarbij voortduren.
Als ik in het vizier ben komt een grijzende Papua met uitgestoken hand op me af. In welk hotel ik logeer. Hij begint een gesprek en zegt dat ie vanavond wel even "main di hotel", even bij het hotel langskomt. Welk kamernummer ik heb. Hoezo, kennen we elkaar dan? Wat is de bedoeling? Ik heb ook geen tijd want de zon wacht niet met ondergaan. Als hij merkt dat ik niet "in" ben, zegt ie "hoeft nie he", in het Nederlands..... Nee dat hoeft niet...

Laat in de middag is de markt nog, of alweer, in volle gang. De vissen glanzen van versheid en van het schemerlicht. Het verschil tussen vissenbloed en uitgespuugde pinang is op de gladde vloer niet meer te zien. Tot twee keer toe komt een man met een groot mes, deze demonstratief voor mijn neus op de stenen slijpen. Bedoeling? Ik zou het niet weten.... Er liggen gigantische tonijn en een marley (???) die al een buikdoorsnede van zo'n 80 centimeter heeft en roze-blauwe krabben met nylonlint hun pootjes bij elkaar gehouden. Er is blijkbaar ook een spuugkuil... als je het niet weet lijkt het tomatenketchup maar het is pinang.

De mannen van weg en werken gaan naar huis en nemen hun "hati hati bord"mee op de pickup. Wat boodschappen doen bij Hadi. Aan de overkant lonkt Malukumuziek. Ja, die wil ik, en oh, doe deze ook maar..... en ze hebben groep Eindhoven (groep Eindhoven ontdekte ik 4,5 jaar geleden op Flores.......; waarom deze zo heet heb ik tot op heden niet kunnen achterhalen. De verkoper zoekt mee om de goeie te vinden. Het worden er vier (plus de inmiddels al 12 of zo gekochte.....?). Hij geeft mij een bonus-cd mee, gratis....... Dat hoeft niet mas. Maar hij wil niet meer dan Rp 40.000 voor de net gekochte vcd's, de normale prijs van Rp 10.000 per stuk. Weet je wat, zegt ie je krijgt er nog een, zeg maar welke je wil hebben.......Helmy? Nee, die heb ik al. Amboina? Sorry, mas. Ok, bu, kies er zelf dan maar eentje uit. Het is toch geweldig. Dit soort dingen maakt je nooit mee in het westen van Indonesie maar begint ergens op Sumba of Flores.

Ik mag morgen mee naar de grotten maar ik denk dat eens op bemo-onderzoek uit ga, eens kijken waar ik terecht kom.

Op de achtergrond speelt zicht het kamer en airco gedoe weer af. In 36 uur tijd ben ik nu kamer nummer 4 bezig, of eigenlijk weer de oude kamer van gisteren. De kamer waarnaar toe ik vanochtend verhuisd ben komt niet op temperatuur. De Nederlanders die hier vanochtend uitgecheckt zijn hadden de airco al laten schoonmaken en het filter laten vervangen maar het had weinig geholpen. De toilet zou inmiddels niet meer blijven lopen in kamer nummer 2, of eigenlijk kamer nummer 4 inmiddels…… Niet helemaal waar maar ik spoel wel met een emmer water door… Tis toch wat met mij.

Salam manis (intussen met zweetdruppels....)
AM



Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Kota Biak, dinsdag 1 november

Biak ligt onder een zwaar wolkendek maar echt regenen wil het niet. De tocht naar de grotten gaat niet door, het is er spekglad met regenachtig weer. Truus stuurt een sms of ik vanmiddag tijd heb om koffie te komen drinken, ik moet maar laten weten hoe laat, dan wordt ik opgehaald. Ik heb niet meer gereageerd op de sms van zondagavond en ik denk dat ze de boodschap heeft begrepen dat ik daar niet tussen wil gaan zitten. Ik laat Truus weten dat ik eerst een poging ga wagen om op pad te gaan.

Het klaart op en ik ga een bemo zoeken voor Anggaduber. Ik ben de tweede passagier en het duurt een half uur voordat er 5 mensen in de bemo zitten. Het is intussen zachtjes gaan regenen maar dat houdt snel op. Het gaat knetterhard regenen. Bijna een uur in een zweterige bemo, van de 5 mensen zijn er nog maar 3 over. Biak zou samen met Bogor bekend zijn om de vele regen of eigenlijk het aantal regendagen per jaar. Als het drie druppels minder regent verhuis ik naar de ojekstand, 10 meter verder, en in 10 meter kun je verrekte nat worden.... De 7 mannen hebben niks te doen, het regent te hard. Ze komen allemaal uit Makassar. Hoe het in Nederland is, wat voor werk ik doe, of ik een pembantu heb, hoeveel het ticket naar Jakarta gekost heeft. Wat is een cewek in het Nederlands en hoe zeg je "saya mau dengan kamu".... ik zeg dat het eraan ligt wat je dan precies wil..... Iedereen lachen en de toon is gezet.

Met de bemo vandaag wordt niks meer. Met een beetje geluk gaan de stortregens over in gerimis. Dat wordt een beetje boodschappen doen, even mijn mail checken en straks naar Truus. Een weinig actieve dag voor mijn doen. In het hotel wat aan mijn verhaal bijwerken met Maluku, muziek op de achtergrond. Het personeel van het hotel is verrukt. Ze zijn Ambonese afkomst en deze muziek vinden ze helemaal geweldig. Maar mijn Spaanse muziek vinden ze ook helemaal leuk. Ik heb vanalles tot en met Arabisch toe. Geen voorkeuren voor een bepaalde soort. Zonder muziek gaat het niet met mij. Het is het mooiste communicatiemiddel in de wereld. En het volume mag om drie uur een beetje harder om de saaie "muziek" van de nabij geleden mesjid te overstemmen. Met goedkeuring van het personeel.... :-) Caro Emerald, Doddy, Naruwe, Amy Winehouse, D Masiv, Khaled, Tracy Chapman, CCR, Peter Pan, Noelia, Craig David, Sergio Dalma, Iwan Fals, Beyonce, Marc Anthony, Phil Collins en nog honderden anderen..... ik vind het allemaal leuk. Ik er krijg inspiratie van.

Ik wacht bij de receptie. Er liggen wat kranten van een paar dagen geleden over de verhitte situatie in Papua. Ik word om goed vijf uur opgehaald door Yanto die me naar het huis van Truus brengt, aan de rand van Biak, net iets hoger gelegen om een aangenamere temperatuur te hebben. Ze heeft allemaal lekkere dingen voor bij de koffie of thee gehaald. Truus woont samen met haar twee pleegkinderen en de moeder van een van de kinderen in een leuk huis dat volhangt met kunst uit Papua. Haar lang geleden overleden man kwam uit Kaimana waar nog veel schoonfamilie van haar woont. Als ik ooit in Kaimana ben dan ben ik van harte welkom. Truus praat over haar werk hier in Biak, het geven van Nederlandse les met medewerking en steun van het Erasmushuis in Jakarta. Het is een klaslokaal van zo'n 3,5 meter in het vierkant, erg krap maar ook knus met veel boeken, deels gesponsord door de ambassade en deels zelf aangeschaft. Aan de muur een rij met aarten van tulpen, landkaarten en een grote foto van Willem Alexander en Maxima. Op het bord de laatste les voor de overtreffende trap": graag, liever, liefst en "goed, beter, best" Truus maakt de dingen graag visueel en tastbaar. Naast de taal leert Truus ze ook alles wat in Nederland gebruikelijk is. Wat Nederlanders eten (met bruine bonensoep geserveerd tijdens de les om het voorbeeld kracht bij te zetten), de folders van Blokker, het Kruidvat en de Hema liggen er ter illustratie. Ze geeft ook "les" in mensen die een tijdje naar Nederland gaan, naar familie of vrienden. Hoe je met mes en vork eet en andere tafelmanieren. Truus legt ook veel uit zoals hoe je met goed voedsel een sterk lichaam kan krijgen, over hygiene. Ze is Nederlandse en het zal wel zoiets zijn als "vreemde ogen dwingen". De toekomst is onzeker. Met straks 14 jaar niet in Nederland mist ze 28% van de AOW en zal er wellicht hier geen mogelijkheid meer zijn. Dat zou jammer zijn en ook triest voor Truus wiens hart meer hier ligt dan in Nederland, maar ook voor de samenleving in Biak waar Truus een begrip is.
Ze vraagt nog naar de sms die ze zondagavond verstuurde nadat ze met een vriend in het hotel was maar meteen weer wegging. Ik vertel dat ik niet zo goed wist wat ik daarmee moest en daarom maar liet voor wat het was. We hebben het er verder niet over. Ik zou ook niet weten wat.

We komen op Henk van Mastrigt, een goede bekende van Truus en alom geliefd. Hij kwam twee keer per jaar naar Biak. Volgens Truus is Henk om dit moment in Nederland voor behandeling van leukemie, het ziet er niet goed uit. Hieruit begrijp ik dat er een misverstand moet zijn over het contact van Paulus met Henk een paar dagen geleden en ik begrijp nu ook waarom Paulus geen mailverbinding krijgt.
Truus zal morgen kijken waar ik een rozenkrans kan kopen. Ze is zelf protestant dus heeft er niet zoveel verstand van. Ik wil die graag meenemen naar Nederland voor mijn collega wiens echtgenote niet lang meer te leven heeft, als ik tenminste nog op tijd ben.

Yanto brengt me weer terug naar het hotel. De Nederlanders is het de laatste avond. Ze hebben een beeld laten maken door de beroemdste beeldhouwer van Biak. Hij heeft ook veel houtsnijwerk gemaakt voor het KLM hotel tegenover het vliegveld. Voor mij geen tijd meer om iets te laten maken, het duurt namelijk een week. Maar misschien is er iets kant en klaar.
Ik weet nu al dat ik op een dag terug moet naar Biak, om naar pulau Yapen te gaan, een les bijwonen bij Truus en een mooi beeld van houtsnijwerk.


Kota Biak, woensdag 2 november

8.00 uur. Afscheid genomen van de Nederlanders, selamat jalan. Ze vliegen in een keer door naar Nederland, eerst via Makassar naar Jakarta en dan vanavond door naar Amsterdam. De Ambonese buurman van een paar deuren verder blijft me stug met nona aanspreken. Hij denkt dat ik een jaar of 35, 40 ben. Die mag blijven... :-)
Opnieuw problemen met de airco. Geen details verder, ik word er zelf simpel van.

Chris komt me om half 9 halen. We rijden de "stad "uit, de omgeving wordt met de kilometer dorpser. In Mokmer is in 1957 een KLM toestel naar beneden gekomen. Op de plaats van het ongeluk is een monument en een kerk gebouwd. In het eenstraatsdorpje vrouwen aan de was in de rivier (het huren van een cementen wassteen voor Rp 5000) en verlegen jongetjes die in hun blootje rondrennen. Verderop is het monument ter nagedachtenis van de Japanse bezetting. Meteen achter het monument begint een tunnel, volgens Chris zo'n 7 kilometer lang die uitkomt in de Binsari grot waar destijds het "dak" instortte waarbij duizenden Japanners zijn omgekomen. Verderop richting Bosnik is de vogel en orchideeentuin. Weinig orchideen ma. ar nog wel een aantal tropische Papuavogels met name uit Sorong, Jayapura en Merauke. De tuin is verwaarloosd, Ze krijgen geen subsidie van de regering om iets aan onderhoud te doen. Volgens Chris zijn er al veel vogels doogegaan. De paden in het tropische bos zijn glad van de dikke mossen. Schitterende blauwe vogels met pluimen zitten in fijnmazige kooien. Foto's maken is lastig. Veel kakatua in alle kleuren van de regenboog. De casuarina is familie van de struisvogel en emoe. Ze zijn zwart, staan hoog op hun boos hebben een blauwe "muts en shawl" en rooie "oorbeschermers" en het mannetje dat buiten de kooi naar het vrouw in de kooi staat te lonken is boos. Twee jonge casuarina's zijn nog klein en lichtbruin en krijgen straks net zo'n mooie outfit als hun ouders. In de kooi een grote zwarte kakatua die aan hun neus kunt zien (letterlijk in dit geval....) hoe oud ze zijn, en een mooie grijze met een zwart toupetje en een oranje schoonheidspukkel op zijn wang. De cenderawasih zijn prachtig, ik zou ze graag eens in het wild willen zien. Er zijn er veel op pulau Yapen, maar volgens Chris heb je dan een verrekijker nodg (of een grote telelens, denk ik).

We rijden langs het strand van Bosnik maar het is niet zoals in de boeken beschreven wordt. Door de aardbeving jaren geleden is het rif weggeslagen waardoor de zee nu wel erg hard beukt en er niks anders opzat dan ook hier een kilometerslange muur te bouwen. Daar wordt een sprookjesstrand meestal niet mooier van. Op een vrije plek die steil naar beneden gaat staat op het strand een kerkje, er ligt een boot en man komt van de mangrove met bladeren sarang semut die heilzamer eigenschappen zou hebben voor kankerpatienten. "Echte" gezondheidszorg is hier ver weg en voor de meesten ook onbetaalbaar. Een van de veteranen vertelde gisteren nog dat destijds in Hollandia (nu Jayapura) het beste ziekenhuis van zuidoost Azie had. Die titel zal nu wellicht naar Singapore uit KL verhuist zijn.

Bij Bosnik ligt de helft van een mooi als een fraaie stronk mooi te zijn op het strand. Eronder twee mannen met een paar slokken teveel op bekend als milo (minuman lokal). De rivier heeft een nieuwe brug, de oude ligt 40 meter verderop kapot in zee. We zijn in tsunamigebied met aan weerszijde van de nieuw aangelegde weg laag water of modder met vergane grijze boomstronken en nieuw mangroveleven. Het lijkt hier wel op delen van Aceh met dat verschil dat dit allemaal al heel lang geleden is en alle opbouw door het eiland zelf opgehoest moet worden. Voor Anggaduber het meest zuidoostelijke puntje van Biak. Op de terugweg kopen we milo, gemaakt van kelapa. Het is een beetje zurig en heeft dezelfde weeige smaak als tuak. De flessen meot rechtop gehouden worden, in de dop zit een gaatje om het gas te laten ontsnappen. Bij het plotseling stoppen van de bemo gaat dat niet goed. Ik kan de fles nog net te pakken krijgen maar het is inmiddels al "champagne Biak" geworden. Bij Bosnik aan het strand eten we onze nasi bungkus op en milo is het toetje. Ik drink er niet zoveel van, het stijgt heel snel naar mijn hoofd.

Chris vertelt over zijn bezoeken aan Nederland. Hij heeft rindu naar het eten, de erwtensoep, de wortelstamp, biefstuk met frietjes, de cognac, de Belgische bieren en de champagne. Hij is destijds beide keren van oktober tot december in Nederland geweest en heeft de kersttijd en al het eten en drinken dat daarbij hoort op zijn Hollands meegemaakt. Overdaad dus. In de jaren 60 toen hij nog een jonge vent was kende hij een zuster uit Jayapura. Ze moest terug naar Nederland maar wilde perse via Biak om Chris nog een keer te zien. Ze gaf Chris een zakdoek en een portemonnee. De zakdoek was nodig om de tranen van het afscheid op te vangen als ze op de boot stapte, de portemonnee om haar nooit meer te vergeten (...?). Dat laatste is goed gelukt. Het is jammer dat ik geen foto van haar heb, verzucht Chris.

Om kwart over vier haalt Truus me op, bijna onherkenbaar met de helm en het plastic regenpak. Een kwartier geleden kwam het met bakken naar beneden. Ze heeft voor het geval ook voor mij een regenpak meegenomen, maar het is niet meer nodig. De kerk van de St. Maria parochie ie niet ver weg maar degene waarmee we een afspraak hebben is er nog niet. Om vijf uur is er een mis, er is iemand overleden. Het is nog best een grote kerk voorzien van een mooie kruistocht aan allebei de kanten. Nieuwsgierigen komen kijken naar de orang Belanda. Iemand van de parochie, een vrouwelijke koster luidt de klokken, gewoon door aan een touw te gaan hangen, zo´n twintig minuten voor de mis begint. Achter de kerk is een Mariagrot gebouwd. Op de achtergrond het welkom, de selamat datang ke Biak "rarame be bye". Het winkeltje wordt even voor mij opengemaakt en ik koop drie rozenkransen. Normaal worden ze gezegend door de pastoor maar die is nu druk met de voorbereidingen voor de heilige mis.

Het is al aan het schemeren. Voor het eerst zie ik een bord met zoveel kilometer naar de veilige zone voor het geval er een tsunami is. Bij de moskee is het druk vooral met joelende goed Engels sprekende tienermeisjes. Ik maak een foto van ze achter het islamgroene hek. Het internetcafe tegenover de supermarkt zit vol. Geen wonder, hier hebben ze een goedwerkende airco. Eerst een bakso Malang, nog niet gegeten deze reis en voor straks een bruin stokbrood (...) met Kraftkaas. Heb even geen zin in rijst.

Daar hebben we die vervelende vent van gisteren weer. Ik doe net of ik hem niet zie maar dat helpt niet echt. Bij di.biak.com is niks te doen en ik moet even wachten omdat de electriciteit "overspringt"Als ik goed en wel ingelogd ben en verbinding heb komt de vervelende vent aan het tafeltje naast me zitten en probeert een gesprek te beginnen. Ik zeg dat ik niet voor niks hier zit en dat ik geen tijd heb. Dovemansoren. Twee minuten later begint ie gewoon opnieuw. Of ie soms geen Bahasa Indonesia verstaat. En alweer. Of ik het moet spellen. Uiteindelijk na een minuut of tien een een hoop ergernis aan mijn kant vertrekt ie. Ik kan eindelijk even doen waarvoor ik hier ben.

Op weg terug naar het hotel loopt ie weer ineens zomaar uit het niets naast me. Ik zeg dat ik er niet van ben gediend dat ik steeds gevolgd word. Tetapi nona...... niks tetapi. Hij blijft bezig totdat ik echt helemaal zat ben. Het is een vrij donker stuk van 150 meter of zo naar het hotel en ik moet nu even hem, en mogelijk omstanders duidelijk maken dat ik met rust gelaten wil worden. Hardnekkig. Tot voor het hotel zelfs.... Ze vragen wat er aan de hand en er blijkt hier inderdaad iemand rond te lopen die toeristen lastig valt (en dan met name nog van het vrouwelijke geslacht en alleen, denk ik erachter aan). Ik moet zometeen nog even terug naar de stad. De mevrouw van de receptie zegt dat ze me wel even brengen. Oh, wat heb ik hier een hekel aan. Ik weet ook niet wat ik hier mee moet, hou niet van zulke aandacht en ik ken mezelf, op een gegeven moment dan schiet ik uit mijn slof en dan is het klaar. Het is jammer dat er toch een beetje een nasmaak aan hangt.

Het is mijn laatste avond op Biak. Truus zie ik morgen op de luchthaven. Morgen vertrek ik naar Makassar waar Daniel me op komt halen. Dan heb ik in elk geval dat gedoe met die kerels niet meer.

Dit is de laatste salam manis uit Papua, morgen verder vanuit Sulawesi.

Salam manis
AM



Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Het reisverhaal van Papua en zuid Sulawesi is(eindelijk) klaar. Dat was het eigenlijk al een tijdje maar ik had ruzie met de fotobestanden die er gedeeltelijk toaal onherkenbaar inPDFkwamen.
Het heet “Sampai Merauke” telt 110 pagina’s en ongeveer 170 foto’s. Als je een exemplaar wilt hebben even via de mail sturen. Ik stuur het bestand dan met We Transfer.

gr
Anne Mieke


Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

pierre
User
spacer line
 



Stuur maar door hoor anne mieke, we willen het heel graag zien dat wordt lekker smullen





BintangJan
User
User icon of BintangJan
spacer line
 

AM,

Stuur maar op.


Als je goed naar het verleden luistert, kun je de toekomst beter verstaan. Jika Anda mendengarkan dengan cermat ke masa lalu bisa masa depan lebih mudah dimengerti


You have to be logged in to post a message. You can login by clicking here.
If you do not have an account yet, you can register yourself here.



49,889,266 topic views - 222,103 posts - 13,484 topics - 16,230 members - last post @ 19-09-2017 20:01 CET

Created by indahnesia.com · feedback & contact · © 2000-2017
Other websites by indahnesia.com: ticketindonesia.info · kamus-online.com · indonesiepagina.nl · suvono.nl

89,935,872 pageviews Discover Indonesia Online at indahnesia.com