indahnesia.com - Discover Indonesia Online

    
You are currently in > Forum > Algemene Indonesiëpraat > View topic

17-01-2015 18:16 · [news] Three more bodies of AirAsia victims to Surabaya hospital  (1 reaction)
17-01-2015 01:23 · [news] Fuel prices lowered, again  (2 reactions)
17-01-2015 00:14 · [news] President dismisses Sutarman as national police chief  (0 reactions)
16-01-2015 12:44 · [news] Alleged terrorists shot dead three villagers in Poso  (2 reactions)
16-01-2015 02:15 · [news] Indonesia to execute six drug convicts  (0 reactions)

Jeroen
Administrator
User icon of Jeroen
spacer line
 

Removed to prevent your adress from being spammed. Click this to go to the user profile.fatima: Anne Mieke heeft besloten om toch weer berichten te plaatsen. Dat is ook haar keuze. Dit onderwerp is tevens NIET bedoeld voor discussie, daar is een ander onderwerp voor geopend. Als je dat niet kan waarderen, blijf dan zelf weg. Dit is vermoedelijk al eerder tegen je gezegd, maar toen onder een van je vele andere gebruikersnamen.

die kwam ook steeds weer terug.....
iets met 'pot' en 'ketel'.



Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Manado, maandag 1 oktober

Vanuit de eerste verdieping vandaag dan eindelijk een vrij uitzicht op de Lokon, maar het uitzicht zou nog beter zijn als we nog een paar verdiepingen hoger konden. Helaas. Maar dit is ook al mooi. Hij is heel dicht bij. De deur van het balkon kan alleen niet open. Klemt, geen klink (…) en met net zo’n rammelconstructie als mijn ramen op de kamer dus ik moet het met een paar plaatjes door het glas doen. Daar hebben we straks Photoshop voor. In de boekenkast ligt de Indonesische versie van Eat, love, pray, vertaald in Makan, doa, cinta. Het bidden gaat hier nog voor de liefde…

Ik heb helemaal niets meer van Jotje gehoord of gezien dus ik denk dat mijn gedachten juist waren: er valt te weinig te verdienen aan Anne Mieke. Soms zo doorzichtig.

Medy heeft nasi kuning gemaakt met verkruimelde krokant gebakken tempe en een gebakken ei. Vandaag ga ik met Teten op stap. Ik wil kijken wat er in Bitung te doen is. En glimpen van de Klabat natuurlijk. We gaan op mijn verzoek via Tondano dan heb ik weer een rondje gemaakt en rij ik niet twee keer dezelfde weg. Deze moet ik ook destijds gereden hebben maar ook hier gaten in mijn geheugen. Wat ziet de Minahasa er toch goed uit. Teten vertelt dat er eind vorig jaar wat gedoe is geweest met moslims uit Gorontalo op de terminal van Tomohon maar dat was snel in de kiem gesmoord. De bupati van Gorontalo kwam persoonlijk naar Tomohon om het probleem op te lossen.
Ik moet 5 keer bellen voordat ik hotel Archie in Ternate aan de lijn heb. Het hotel is voor morgen volgeboekt. Of ze een andere hotel kunnen aanbevelen. Komt u morgen maar gewoon mevrouw, misschien zijn er dan toch kamers vrij. Curieus antwoord. Hebben jullie nou een kamer of niet? Ya, belum tahu bu. Hm, zou dit weer zoiets zijn van wie het eerst komt, het eerst maalt? In Indonesië worden vaak reserveringen gedaan maar niet afgezegd als hjet niet doorgaat. En mensen kunnen bij verblijf nogal eens spontaan van gedachten veranderen. Vandaag toch maar vertrekken? En dan zijn er ineens toch kamers vrij. Ik bel morgenvroeg toch nog maar een keer. Anders iets anders verzinnen. Dat zou jammer zijn want Archie is heel erg goed.

De mooie bergweg met weinig verkeer gaat eerst naar Airmadidi. Mijn ogen zijn scherpgesteld op het spotten van durian. Ik waarschuw Teten ook nog voor het geval ik ze toch mocht missen. Maar, helaas. Het stuk naar Bitung is niet zo mooi, droger maar wel met uitzicht op de Klabat met mooie wolken op de puncak. Als we afbuigen naar Bitung hebben de Dua Saudara (omdat het een tweelingberg is met twee toppen) in zicht. De hoofdbusiness is kopra waar het langs de kant van de weg vol van ligt. Hoe we er op komen weet ik niet (…) maar Teten vertelt dat er hier ook veel gerommeld wordt met arak. Die uit Tomohon zou van goede kwaliteit zijn maar ik heb nog geen pogingen gedaan. Ondanks dat het hier wat dat aangaat een vrij gebied is wordt er nou ook niet direct reclame voor gemaakt.

We ruiken Bitung. Visfabrieken! Ik wil graag in de haven kijken maar dat gaat niet door. Eerst kartu masuk betalen om het erg grote terrein om te komen, auto parkeren en nog een keer melden. Ik word achterdochtig bekeken. Teten legt uit dat we even langs de kade willen lopen, foto’s maken en gewoon kijken hoe het allemaal gaat. NEE! Ik probeer het zelf ook maar eens, vertel dat ik fotograaf ben (niet helemaal onwaar) en dat ik boeken schrijf (idem) en het oosten van Indonesië wil promoten. NEE! NEE! Of ik een identiteitsbewijs mij me heb. Ik geef een kopie van mijn paspoort. Of ik een vergunning heb. Huh? Vergunning om even in de haven rond te lopen. Nee, heb ik niet. Moet dat dan? Hoe doen mensen dat die van hier op een van de Pelni of Perintisboten stappen? Geen antwoord. Ik moet eerst maar een vergunning regelen in het kantoor verderop. Maar dat ga ik niet doen. Absurd. Ik zeg nog dat ik in veel havens ben geweest waaronder die van Jakarta, Ambon, Makassar, Benoa, Bima, maar,…. NEE!
Teten heeft last van plaatsvervangende schaamte maar dat hoeft niet. Sf en toe gebeuren dit soort dingen wel eens. Er is waarschijnlijk ook nooit iemand die zomaar een haven komt bezoeken (nou ja, ik kom er wel van uit Tomohon)
Dus ze weten waarschijnlijk niet wat ze er mee moeten.

Onverrichterzake terug. Op zoek naar muziek. In een toko zoek ik voor 10 euro 7 uit (dat gaat gemakkelijk). Ze zouden ook nog origineel zijn; 5 vcd’s met muziek uit de Minahasa en 2 met Rohani. Het Minahasaas is niet zo heel erg moeilijk. Ik zie weer veel overeenkomsten met het Ambonees.

Op ons gemak naar Manado. Genoeg te kletsen. Teten is 37 en heeft een kindje van 6. Zijn vrouw was 7 jaar ouder. Volgens mij hoor je dat niet zoveel. Was, want ze is twee jaar geleden overleden, zomaar ineens, hartaanval. Een jonge weduwnaar dus en nog niet eens zo lang getrouwd. Opnieuw trouwen om maar getrouwd te zijn ziet hij niet zitten. Zijn jongere broer heeft 5 kinderen en daar is hij wel een beetje jaloers op. Hij vraagt ook vanalles aan mij. Ik vertel maar gewoon hoe het zit. Teten vindt dat ik nog best een leuke man kan vinden straks in Manado of misschien in Maluku. Hier dan met die mannen, haha. Ik vertel dat ik wel zie wat er gebeurt.

In Manado eerst even eten. Padang maar ze hebben niet mijn favoriete tonijn. Het wordt een stukje rendang met heel veel groenten, ook die van gisteren…
Nog een paar dingen doen: lenzen kopen, naar Express Air, boodschappen doen en inchecken in het hotel. De lenzen heb ik vrij snel te pakken. Express Air schijnt onbekend te zijn dus eerst maar naar het Minahasa hotel. Ook hier heb ik 17 jaar geleden gelogeerd. Het is veel veranderd, kamers erbij gebouwd, alles professioneler, zo lijkt het. De door mij gevraagde kamer is op de
1e verdieping niet beschikbaar. Alternatief is De Luxe die met Rp 425.000 eigenlijk veel te duur is voor het gebodene. Er zitten ook verschrikkelijk veel muggen. Toch maar doen, ik heb niet zoveel zin om nog iets anders te gaan zoeken. Op verzoek gaat de hoteljongen eerst met een muggenspray in de weer. De airco wordt voluit aangezet en intussen kan ik nog boodschappen doen. Weer terug neem ik afscheid van Teten en denk even lekker uit te kunnen rusten. Alle muggen zitten er nog steeds. Intussen is de airco ook uit en ben ik na een nieuwe Hit behandeling genoodzaakt om buiten voor de kamer te gaan zitten. Airco aan, airco uit. Er is hier blijkbaar geen generator als tot drie keer toe de stroom uitvalt. Die stroom is vervelend maar die muggen veel erger.

Net als ik sjagrijnig begin te worden belt Teten me op. Hij heeft durian gespot op de weg naar Tomohon en ik ga helemaal uit mijn dak. Gvd waarom bel je me dan? Nou hij had gedacht om straks nog even terug te komen en mij op te pikken om samen durian kopen…. Dat is nog eens eerbaar voorstel. Ik ben perplex. Dan moet de durianboodschap daarstraks toch wel heel duidelijk zijn overgekomen. Intussen maar een beetje badderen en de muggenlijken in de kamer tellen. Jakkes. En jawel de eerste beste airco is k****n.
Ik ga de deur uit om te eten maar de Sam Ratu (Jalan Sam Ratulangi) is niet te lopen. De stoep wordt voortdurend onderbroken door allerlei geparkeerde voertuigen die het een voetganger onmogelijk maken en na een kwartier ben ik de hink-stap-sprong wel zat. De straat is ook niet over te steken. Ik ga het mezelf niet moeilijk maken en lekker in het restaurant van het hotel eten. Een dik stuk geroosterde tonijn, rijst, 3 schijfjes komkommer en evenzoveel tomaat en een verse jus. De tonijn is heerlijk.

Teten belt rond 8 uur en vraagt waar ik ben. Hij is weer bijna in Manado en vraagt of ik nog mee ga voor de durian. Aduh…… dat wil ik wel maar het duurt vanaf u nog minstens een uur voordat we bij de durian zijn en ik mag die gegarandeerd niet mee in het hotel nemen. Ik sla het aanbod af en ik baal nu toch wel een beetje dat we vanochtend de weg naar Bitung niet via die andere route hebben genomen. Maar dankjewel Teten het was echt heel erg lief. Jij snapt wat ik nodig heb. Ik heb nu mijn zinnen gezet op Jailolo waar ik hopelijk de aankomende week durians zal aantreffen. Jailolo op Halmahera is DE durianstad.

Ik bedenk intussen dat een stop straks vanuit Maluku via Manado zeker niet meer in het plan zit. Manado is niet mijn ding dat gevoel had ik vanmiddag al toen we er een stuk doorreden. Mij te druk. Het wordt dan OF een nachtje in Makassar of een paar in Ambon. Morgen, als ik bij Express Air ben geweest weet ik meer.

Ik bestel een uurtje voetzoolreflexologie maar 5 minuten later belt de receptionist dat er niemand beschikbaar is. Jammer. Morgen in Ternate proberen

Salam manis




Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

barubagus
User
spacer line
 

AM

Welkom terug. Als je nog in Menado bent, vergeet niet de klappertaart
van Cella niet. Die is echt lekker met heel veel rum.


BB



Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Ternate, dinsdag 2 oktober

Geen Blue Bird op de afgesproken tijd van 8 uur. Na wat telefoontjes wordt het 8.20 uur. Ik ga met Garuda vliegen, nog niet eens zo heel duur naar Ternate en een goeie vertrektijd. De teller staat op Rp 50.700 en komt met de toegang tot de luchthaven op Rp 54.700. Veel goedkoper dan de ritten vanuit de luchthaven naar Manado waar minstens Rp 100.000 voor wordt gevraagd. Manado heeft een zeer
fatsoenlijke luchthaven met kruiers in uniforme roze overhemden.
Het systeem van Garuda heeft kuren en is dan weer wel, dan weer niet in de lucht. fatsoenlijke luchthaven met kruiers in uniforme roze overhemden.
Vertrekbelasting Rp 40.000. Hotel Archie zit nog steeds vol en ik moet echt iets anders verzinnen. Ik voel me niet zo lekker, weer misselijk.

Het zou een goed uur vliegen zijn naar Ternate maar in werkelijkheid is het maar 45 minuten. De startbaan ligt verdiept en loopt parallel met de zee. Drie jaar geleden moesten we hier nog een hoge trap opklimmen om bij de terminal te komen. Nu rijden er ook een paar kleine pendelbussen voor mensen met wat zware handbagage zoals ik. Het is bewolkt en Halmahera aan de overkant is met moeite zichtbaar. Een uur later hier dus de klok gelijk zetten met WIT, Waktu Indonesia Timur, de derde tijdzone gebruikt in Maluku en Papua en 7 uur later dan in Nederland.
Een taxi naar de “stad” 6 kilometer verderop is hier gedoe. Er wordt voor dat stukje Rp 100.000 gevraagd, het dubbele van de taxi met Blue Bird van vanochtend maar een derde in afstand. Na even rustig wachten komt er ineens het voorstel om samen met iemand te delen; er staat al een auto klaar. Welk hotel? Nou, dat weet ik eigenlijk ook niet. Er zou een hotel zijn aan de Jalan Stadion. Halverwege naar de stad een file met hajigangers. We draaien om en nemen een alternatieve route. Volgens de twee mannen is dat niks. Misschien het Transit hotel niet ver van Archie. Maar die nemen geen buitenlanders (iets wat in Ternate wel vaker voorkomt)
De andere passagier stelt het nieuwe hotel voor. Ik mag ook bij hem thuis slapen, of eigenlijk waar hij met zijn vrouw en schoonouders woont. Gratis, zegt ie er bij. Ik krijg er een sightseeing Ternate bij. Als de chauffeur weer een hotel checkt vertelt hij intussen wat de prijzen zijn om een auto te huren. Normale dus geen toeristenprijzen. Rp 50.000 per uur of Rp 350.000 voor een hele dag inclusief benzine. Ternate eiland is 45 kilometer rondom dus da’s mooi voor een hele dag. Misschien kan ik deze chauffeur vragen stelt hij voor. De medepassagier stapt uit bij een groot huis. Hm, dat was misschien toch niet zo gek… De chauffeur maant me om voorin te kunnen zitten. De gespreksstof neemt andere vormen aan. Ik wordt aangesproken met cewek cantik en hij gebruikt het woord cantik veelvuldig.
Vandaag ben ik dus 18 jaar getrouwd en heb ik 6 kinderen. Ik verzin het zo.
Toch maar niet met deze chauffeur op stap. Hij is mij iets te vrij.
Het wordt uiteindelijk de Tiara Inn waar ik liever niet ben maar ik ben er nu eenmaal. Intussen is de misselijkheid ook erger geworden met maagpijn erbij. Wat nu weer? De kamer is op de 1e verdieping en kost Rp 176.000. Kan niet veel zijn. En dat is het ook niet. Het inchecken gaat traag, de receptioniste weinig behulpzaam en doet er telkens andere dingen tussendoor als mensen aan de balie komen. Ik voel me echt niet goed en dan kan ik dit er niet bij hebben. Ik vraag op iemand met mijn bagage wil helpen. In andere hotels hoeft dat niet. Inderdaad de prijs is er naar en ik had liever wat anders gehad. Of ik maar meteen wil betalen. Ik heb geen zin in discussie dus toe maar. Ik wil zo snel mogelijk naar een toilet en een bad. Het zien van mijn paspoort en een kopie is niet genoeg ze wil mijn paspoort hebben om “straks” een kopie te maken van het visum. Ik weet niet wat “straks” is dus mijn paspoort blijft bij mij. Of het een beetje sneller kan want ik voel me echt niet goed. Sebentar. Ik heb geen ogenblikje want ik spuug hier zo ter plekke alles uit. Met boze blikken van de “tegenpartij” ben ik dan eindelijk op mijn kamer. Regelrecht naar de kamar mandi. Alle papaya van vanochtend komt er uit. Ik moet me snel omdraaien om ook de andere kant van mijn lijf de vrije loop te laten. Het is er niet helemaal uit, dat voel ik. Het toilet kan niet doorgetrokken worden, geen water dat de closetpot genereert. Gatver. Dan maar met de handdouche. Wel een grote plaat erbij dat je vooral niet bovenop moet gaan staan. No worries, ik zou er op het moment niet eens in staat zijn. De douche geeft ijzerwater. In de kamer geen glazen, geen water, geen handdoek, en geen telefoon om er naar te vragen, wel een airco die meer herrie maakt dan waarvoor ie gemaakt is. Ik kleed me weer moeizaam aan om naar beneden te gaan. Aan water doen ze hier niet. Ik heb zelf een glas dus dat is nog niet zo erg. De handdoek wordt zo gebracht. Oh en ook graag een schaar of een mes want Garuda heeft een band om de koffer gedaan die er alleen met een mes af is te halen. Dat mes heb ik zelf wel maar het zit namelijk IN mijn koffer.

Ik voel me te beroerd om naar buiten te gaan voor water. Schandalig gewoon, dat ze het nog niet eens verkopen. Maar even gaan liggen en kijken naar de smerige muren en hopen dat de airco het gaat doen. Of zou ik koorts hebben? Even meten? Nee, dat is het niet. Waar ben ik in terecht gekomen?
Ik kom er toch maar uit en een ojek brengt me naar Express maar die schijnen al om 5 uur dicht te zijn. Ik ga nog even bij Archie langs om eens te kijken wat ik nog kan doen aan boekingen. In Ternate zou alles vol zitten door de Mekkagangers en een congres. De ojek slaat letterlijk mijn briefje van 5000 uit mijn handen, dat spontaan over de weg waait en wil 10.000. Sorry jongeman, zo communiceren we niet. Die 10.000 kun je proberen maar niet met mij, 5000 is genoeg en je mag zelf achter het weggewaaide briefje aan. Twee mannen staan achterover leunend tegen een auto voor het hotel alles vermakelijk gade te slaan.

Ik reserveer een kamer bij Archie maar zeg er meteen bij dat ik daar niet zeker van ben. Morgen als ik eindelijk bij Express Air ben geweest en alle boekingen heb gemaakt – ik hoop op een enkel naar Morotai, een retour naar Labuha en een enkel naar Ambon - kom ik wel even terug om alles definitief vast te leggen. Dat is goed.

Met mijn ziel onder mijn arm en vooral niet te snel loop ik richting de spiksplinternieuwe mall. De aandacht varieert nogal in Ternate en is anders dan in de Minahasa. Niet altijd even leuk hier. Dat wist ik 3 jaar geleden al. Ik hou niet van het geschreeuw achter je aan. Er zijn hier best wel buitenlanders zij het niet al teveel. Het zachte Hello Miss van de laatste dagen is veranderd in een agressieve hello mister met soms wat bijvoeglijke naamwoorden die toch echt niet van toepassing zijn op een vrouw van middelbare leeftijd.
Bij de car rental kan ik een prijs maken van Rp 400.000 voor een rondje Ternate eiland. Ik kijk even aan hoe het morgen gaat. Misschien maar een dagje rust inlassen en overmorgen gaan. Maar alles hangt af van de info over de vluchten.

Voor de grote moskee staan een paar politiebussen. Ik weet dat het de laatste tijd niet helemaal meer lekker loopt in Maluku. Hopelijk is het straks op Halmahera allemaal wat minder aanwezig en minder hard. Het is alweer een tijd geleden dat ik in fanatiek moslimgebied was.

Het Boulevard hotel ligt schuin tegenover de mall en daarmee midden in Ternate. Hoewel de kamer niet heel veel beter is voel ik me hier wat meer op mijn gemak. In Tiara Inn heb ik ook al wat “jurken en baarden” gezien en het voelt gewoon niet fijn als je daar als vrouw alleen tussen zit. Meteen maar voor morgen een kamer geregeld. Ik heb geen idee hoe ik daar morgen kom. De taxi’s hier hebben wel een meter maar vragen liever de hoofdprijs. En anders moet het maar.

In de Gramedia hebben ze nieuwe kaarten van Maluku Utara. Ik heb er wel een maar al erg oud. De nieuwe zien er beter uit. En een van Bali voor mijn collectie. Het dametje achter de kassa vraagt of ik geen boek van Papua wil hebben. Dat betekent dan vast dat ze uit Papua komt, en inderdaad ze is in Jayapura geboren. Ze is helemaal blij als ze hoort dat ik er vorig jaar was. Op mijn vraag waar de toiletten zijn (ik ben nog niet helemaal leeg) vergezeld ze tot aan de ingang.
De Melawai Optiek heeft lenzen in de goede maat en nog met een promotie ook. Wat lenzen betreft ben ik deze reis klaar. De vier verkopers zijn erg klantvriendelijk en vragen intussen ook vanalles wat niks met lenzen te maken heeft. Ik krijg een kortingsbon mee die ik o.a. bij Gramedia kan inwisselen (ter waarde van een net gekochte landkaart…). Ik zeg dat ik er net vandaan kom en ze moeten lachen.

Boodschappen doen in alweer een nieuw supermarktkenten, de MultiMart “Kami memang beda", "Wij zijn inderdaad anders”. Ik zie het niet. Met de ojek terug naar Tiara Inn. Geen eten, wel ijskoude Aqua en wat Mentossnoepjes die regelrecht afdalen…. Het zal dan toch de papaya van vanochtend zijn geweest. Het maakt ook niet meer uit.

Teten belt nog even om te checken of ik goed ben aangekomen. Lief.
Van mijn modem snap ik nog niks maar ik kan af en toe op het internet. Verder zie ik het wel. Belangrijk is dat ik elke even kan kijken hoewel een doorlopende verbinding wel fijn is.

Salam manis

NB: Nogmaals het verzoek om eventueel commentaar hier te doen
http://forum.indahnesia.com/to(...)is_dari_sulawesi.php



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Ternate, woensdag 3 oktober

De nacht was warm… en mijn lijf inmiddels leeg.
Geen ontbijt, ik durf het nog niet aan. Om half 10 op pad naar Express Air. Mijn gevoel zegt dat ik eerst naar Morotai moet en in tegenstelling tot wat in Tomohon werd gezegd en sowieso gebrekkige informatie gaan er wel degelijk vluchten naar Daruba, de grootste plaats op Morotai. Het vliegtuig(je) heeft 32 plaatsen (!) met natuurlijk een bagagelimiet van 10 kg dus ik zal in het ergste geval moeten bijbetalen Rp 25.000 per kilo volgens de medewerkster. Ik zal mijn spullen toch echt mee moeten nemen. En… er is nog plaats a.s. vrijdag. De tickets kunnen alleen handmatig op de luchthaven worden gemaakt dus ik krijg een kwitantie als bewijs van boeking in ruil voor Rp 600.000. Valt niet tegen. Mooie vertrektijd van 11.00 uur. De overige vluchten boek ik toch maar niet. Ik wil 3 dagen op Morotai blijven en dan met de speedboot oversteken naar Halmahera. Nu geen vervolgtickets boeken is wel een risico maar misschien bevalt Halmahera wel zo goed dat ik er langer wil blijven en als het niet leuk is dan ben ik weer snel genoeg overgestoken naar Ternate (of Tidore).

Tiara Inn krijgt van mij een prijs voor klantonvriendelijkheid. Ik vraag bij de receptie of ze voor mij een taxi kunnen bellen. Volgens de receptioniste kun je op Ternate alleen maar taxi’s voor een dag huren. Onzin natuurlijk. Uiteindelijk en vergezeld met zware zuchten wordt een telefoonnummer opgeschreven van Bela taxi. Ik haal mijn bagage van boven. Nog een hele toer over de gladde met glanzende tegels beklede trap. Het personeel staat erbij en kijkt er naar. Taxi Bela vraagt Rp 30.000, geen andere mogelijkheid hier. Om 11 uur neem ik mijn intrek in het Boulevard Hotel. Klinkt groots maar het valt wel mee. Het personeel is in elk geval een stuk aangenamer.

In de kruising van de plaatselijke Blokker en “Turkenwinkel” wordt ik aangesproken, zoals zo vaak. Deze keer een man die op Morotai woont. Hij vertelt dat er hotels genoeg zijn, en niet die paar die in de Lonely Planet zijn vermeld. Dan gok ik er maar op. Hij zal straks wel een en ander voor me regelen op Morotai. Ho, stop, stil. Ik zal er eerst maar eens naar toe gaan, daarna zien we wel verder. Jawel maar ik wil u graag meenemen hoor. Ja dat weet ik (…) maar dat wil ik niet, zeg ik maar dan ik de meest aardige en ontwijkende versie. Ik lijk af en toe wel een echte Indonesiër met dat gedraai.
Omdat ik toch een keer iets zal moeten eten op weg naar het Floridas restaurant waar Dangdude zo over te spreken was. Ojek of angkot? Het wordt een angkot. Of toch niet. Er wordt mij verteld dat het ver is en ik een angkot moet charteren. Waarom geloof ik daar nou niks van. Rp 50.000. Jalan saja. Rij maar door. Twintig duizend. Ja sudah. Rij maar door. Wat zou de prijs nou echt zijn? Een stadsrit is Rp 3000 en het ligt er volgens mij net iets buiten de bebouwde kom. Volgende angkot. Twintigduizend mevrouw. Tienduizend ok? En dat is volgens mij nog het dubbele. Een gesluierde muts (hoe leuk kunnen woordspelingen soms zijn) denkt zich er mee te moeten bemoeien. Jang, dia ada duit banyak. Niet doen, ze heeft geld zat. Ik ben inmiddels ingestapt, draai me om en vraag allervriendelijkst of mevrouw dat aan mijn neus kan zien. En dat het niet zo netjes is om met anderen over de inhoud van mijn portemonnee te praten. Een snotneus naast de chauffeur, half op zijn rug liggend, met zijn hoofd zwaaiend terwijl hij de juiste bassen van de muziekinstallatie aan het afstellen is smakt en kauwt nog eens extra op zijn kauwgom en knikt instemmend met de veronderstelling van de muts achterin. Ik neem mijn woorden terug als ik ooit gezegd heb dat de Nederlandse jeugd tegenwoordig geen fatsoen meer heeft. De chauffeur maant een van de scholieren die net zijn uitgestapt dat ze even een flesje Pocari Sweat (beetje uit de mode hier) bij de warung uit de koelkast moeten halen. Dubbele bedenkingen. Uit de serie Gij zult altijd respect hebben voor de angkotrijder en hij neemt maar alvast een voorproefje op de winst die hij met de afgesproken prijs heeft gemaakt. Een paar minuten later gaat het lege flesje het raam uit naar de berg van het aanwassende plastic in Indonesië.

Het Floridas restaurant, dat zijn naam vast ontleend aan Spaanse bemoeienissen, ligt hoog boven zee met bananen en palmbomen voor de deur en mooie uitzichten op Tidore en Maitara. Ik kan in spiegelbeeld dezelfde foto maken als op het 1000 Rupiah biljet. Morgen op het rondje Ternate ga ik proberen de foto echt te evenaren. Het waait hard vandaag. Ik bestel wat eten maar heb er niet zo’n zin is en ik laat driekwart dan ook staan. Een ijskoude es teler gaat een stuk beter in. Voor het restaurant zijn zitjes gemaakt zodat eten en genieten in een moeite door gaat. Het is een plek waar je gemakkelijk de hele dag kunt zitten. Niksdoen, schuimkopjes op de zee tellen, de snelheid van een voorbijvarend schip proberen uit te rekenen. Eindeloos wachten tot de wolken eindelijk voorbij de vulkaantop van Tidore zijn.

Ik probeer een stukje via de weg terug te lopen maar dat is een gevaarlijke aangelegenheid. Ook hier geen plaats voor voetgangers. De vangrail of betonnen goot liggen direct langs de relatief drukke weg en het toeteren levert meer schrikreacties op dan waarschuwing. Na een paar honderd meter geef ik het op. Angkot terug naar het Boulevard Hotel. Bij het uitstappen betaal ik gewoon Rp 3000 wat volgens mij de echte prijs is. Geen commentaar! De angkotrijder van daarstraks kan nog wel een paar blikjes Pocari Sweat extra kopen.

Even een uurtje mijn oogjes dicht. Niks voor mij maar ik voel wel dat ik echt een tandje terug moet. Schuin tegenover het hotel bij de nieuwe Jatiland mall is een boxwedstrijd aan de gang. De markt ligt onhandig naast de busterminal maar is leuk. Er worden kuikentjes verkocht, niet zomaar gewone maar in felroze, paars, lichtblauw, appelgroen, oranje, geel en aubergine. Volgens de verkoper krijgen ze die kleur als ze met speciaal zaad gevoerd worden, dat hij ook aan mij laat zien. Ik weet het niet, volgens mij zijn ze gespoeld met gekleurde haarverf. Kan nooit goed zijn. Maar het levert natuurlijk jengelende kinderen op en daarmee ouders die er toch maar eentje mee naar huis nemen. Ik kom niet onopgemerkt door de pasar. Teveel aandacht. Tot en met mensen die recht voor mijn neus gaan staan en me uitvoerig bekijken. Oh ik heb hier zo’n hekel aan. Er lopen hier ook vrouwen rond met een nikab (in Nederland beter bekend als burka). Lijkt me toch ook wel handig.
De oude pasar heet Gamalama Indah, naar de vulkaan met het hart midden op het eiland. Aan de pasar is echter niks indah’s meer aan. Het is een smerig okergeel uitgeleefd gebouw.
In de supermarkt ontdek ik lekkere instantpuddinkjes. Misschien straks maar eens proberen in Nederland maar pas in Ambon of Bali kopen. Ik krijg ongevraagd advies van een bediende die stelt dat de chocolade-uitvoering paling enak is. Ik zal het onthouden. Ik kom langs allerlei lekkere dingen maar allemaal ongeschikt voor mijn protesterende lijf. Flesje thee met minder suiker (wel fijn dat ze dat in elk geval hebben bedacht in Indonesië) en een ieniemienieverpakking van twee Selamat wafels (van Selamat zijn ze het lekkerst, vooral de mokka maar die hebben ze hier niet). Zo fijn dat je hier vanalles in kleinverpakkingen kunt kopen. Ik ben dan ook altijd op pad met minitandpasta’s, zakjes shampoo (lekker gemakkelijk) en hele kleine pakjes Mariakoekjes. Buiten de supermarkt kan ik even zitten op een van de bankjes die ze er neergezet hebben. Da’s nou eens aardig.

Ik bel Acak rental mobil om af te spreken voor morgen. Toen ik gisteren informeerde was de prijs voor 12 uur Rp 500.000. Die 12 uur heb ik niet nodig voor een tour Ternate van 45 kilometer in het rond. Van 9 tot een duur of 5, 6 is genoeg. Daarna stelde Acak zelf een prijs voor van Rp 400.000. Hij blijkt er nu anders over te denken en de prijs blijft Rp 500.000. Waarom hebt u dat gisteren dan gezegd, vraag ik. Ik krijg een wedervraag of eigenlijk de mededeling dat ik dan gisteren maar had moeten besluiten. Ik had hem gezegd dat ik een beetje ziekjes was en pas de volgende ochtend zou weten of het vandaag of morgen zou zijn. Als het vandaag zou zijn kon hem om 8 uur bellen en anders zou ik in de loop van vandaag bellen voor morgen. Het is stil aan de andere kant. Ik bedank Acak en vertel dat ik dan wel ergens anders iets boek.
Het hotel raadt pak Anto aan die me sowieso al wat serieuzer overkomt. Zelfde prijs Rp 500.000 maar voor de genoemde tijden is Rp 400.000 akkoord. Afgesproken dan. Na een half uurtje belt ie nog even om te vragen of een kleine auto goed. Natuurlijk maakt mij niet uit, als het maar rijdt.

Het is druk in de supermarkt. Een stel dat naast mij net als ik conditioner staat uit te zoeken vraagt advies welke merk ze het beste kunnen nemen. Ik probeer elke keer de nieuwe merken of varianten uit. Bij de kassa schiet het helemaal niet op. Boze en ongeduldige blikken, kreunen en steunen. Het duurt 20 minuten voordat ik aan de beurt ben. Intussen in gesprek met een mevrouw achter mij. Ik vertel dat het sneller kan door alvast zelf de boodschappen uit het mandje te halen en ze in te pakken (helaas hier bijna altijd veel plastic tassen. Wacht, ik zal het even voordoen. Mevrouw glimlacht en zet haar mandje na mij op de toonbank en dat was het dan.

Omdat ik geen idee heb wat ik moet eten ga ik lekker chique naar een eetcafe en bestel een tonijnsandwich die ik alleen al bij het zien nooit op krijg. Alleen jammer dat ik er nog niet echt van kan genieten. Mocht het fout gaan dan ben ik vlak bij het hotel…
Weinig gedaan vandaag voor mijn doen maar morgen weer een mooie dag hoop ik. Wat ik ook hoop is dat het helder weer is of in elk geval de Gamalama helemaal zichtbaar is.

Selamat tidur

Dangdude: als je dit leest: kan ik pinnen in Daruba of Tobelo?


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

NomeNescio
User
spacer line
 

Dank voor je avonturen beschrijving. Ik ken Ternate ook en herken dus veel van des eilands wijs dan eer..... Beterschap en fijne voortzetting van je reis



Kembang
User
User icon of Kembang
spacer line
 


Ik heb weer genoten....kijkt alweer uit naar het volgende verhaal....

AnneMieke...beterschap en wees voorzichtig.....een prettige reis verder toegewenst.



pierre
User
spacer line
 



Nogmaals het verzoek van Anne Mieke onder de aandacht brengen.

Aub in dit topic geen commentaar vermelden, deze gaarne vermelden in het andere topic dat speciaal hiervoor is aangemaakt.
bvd





Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Sorry mensen, ik heb twee dagen in een verkeerd topic geschreven.

Hier gaat het verder in MALUKU dus Emoticon: Smile

http://forum.indahnesia.com/to(...)eeee_dari_maluku.php


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Hier nog een stukje Sulawesi tussendoor van twee dagen.

Makassar, zaterdag 6 oktober

Redelijk geslapen. Het electriciteitsprobleem duurde gelukkig maar een uur. Ik heb verschrikkelijke honger maar het voelt nog niet goed. Nog maar even niks dan.
Voor het bestellen van een taxi stuurt de receptioniste een bediende naar buiten, keurig in batik”uniform”en op slippers…… Hij klapt met zijn handen en schreeuwt een keer “mobil”. Het werkt nog ook en om half 8 ben ik onderweg naar het vliegveld. Het is de allereerste keer dat ik de Gamalama en de Kiematubu (de vulkaan op Tidore) helemaal zie zonder wolkenvelden.

Het blijft jammer van Morotai en Halmahera maar ik moet ook op mezelf passen. Iemand anders (…) doet het niet….
Op het vliegveld paniek omdat een paar passagiers weer eens te lang hebben zitten betten in de kantine en het vliegtuig op ze moet wachten. Misschien gaan ze ooit begrijpen dat veel vertragingen aan henzelf te danken zijn.

Het leuke van Garuda is dat ze gemiddeld toch wel meer op tijd zijn dan veel andere maatschappijen. In de bus die ons naar het vliegtuig brengt ontdek ik dat ik mijn zonnebril in de wachtkamer heb laten liggen. Ik vraag een van de medewerkers of ze voor mij even willen ophalen en tien minuten later bezorgt van een stewardessen mijn bril terug. Ik raak nogal eens zonnebrillen kwijt vooral op luchthavens.

In Makassar wacht me achter het hek van de aankomsthal een ontvangstcomite van wel 50 taxi-aanbieders die allemaal tegelijk met hun tarieven zwaaien en beginnen te roepen. Het ziet er wel komisch uit. Als ik even mijn pas inhou om het gadeslaan beginnen ze nog harder te roepen en wordt er letterlijk aan alle aan mij getrokken. Dan maar het caviasysteem en dus recht op de eerste de beste af. Maar iemand is het daar niet mee eens en trekt me naar links. Ho maar. Wat een toestand. Ik ben dan ook 1 op 50 die een taxi nodig heeft… Het is niet druk op de tolweg.

Muslihin, de chauffeur probeert meteen tot een deal te komen als ik maandag naar Ambon vertrek. Dat zien we dan wel weer. Dit keer gaat het over molens en tulpen en moet ik uitleggen hoe koud het in Nederlands kan zijn. Volgens Mushilin is hier in geen 4 maanden regen gevallen en dat is te zien. Het is gortdroog. Makassar zit potdicht van het verkeer en we zijn het er samen over eens dat de limiet in de grootste steden toch wel bereikt is. Sommige families hebben wel 3 auto’s voor de deur. En bijna nooit van die kleintjes.
De dames van de luxe homestay Ge Jac Mart kennen me nog van vorig jaar november toen ik hier met Daniel was. En wordt dan ook naar gevraagd. Ander onderwerp graag.

Het is warm in Makassar en een half uurtje lopen langs de Losariboulevard levert veel zweet en vermoeidheid op. Ik moet nu toch oppassen voordat ik omval. Ik loop naar de Galael Supermarkt omdat daar een “ kantin” boven is waar je goed kunt eten maar had er even geen erg in dat het zaterdag is en dus stampvol. Dan maar iets in de supermarkt kopen. Het wordt een broodje met een kaasvulling, een blikje groentensap voor de vitaminen die ik de laatste dagen niet al teveel gehad heb en een flesje vers ginsengwater om wat energie te krijgen. Smaakt niet echt lekker maar wel gezond. Ik zie veel dikke jongetjes hier die over een paar jaar misschien al diabetes hebben. In Nederland weten we wel wat goed en verkeerd eten is maar hier is het kopen van (duur) eten vaak status. Kinderen krijgen ook altijd alles. Ze gaan mee naar de supermarkt en laden de kar vol met chips, snacks, snoep. Weinig ouders die begrijpen dat het straks onomkeerbaar is.

Een zijden roze prunus en een gouden kat op de toonbank. Ik ben bij de reflexologie om mijn pootjes letterlijk een uur in handen van de reflexoloog te geven. Doet af en toe goed pijn maar omdat de massage corrspondeert met alle delen van het lichaam heb ik daar naderhand wel baat bij weet ik uit ervaring. En de prijs is hier ook iets leuker dan in Nederland. De rest van de klandizie zijn 5 mannen in gebloemde shorts tot net voorbij de knie. Is makkelijker met de massage.

Kan het toch niet laten om even bij een opticien binnen te lopen voor het inmiddels derde paar lenzen. Maar nu is het echt genoeg.

Ondertussen probeer ik ook een warnet te vinden of een Telkomselwinkel waar ze mijn modemprobleem kunnen oplossen maar ik kom helemaal niks tegen. Voor de warnet word ik van links naar rechts gestuurd en heb intussen meer gelopen dan de bedoeling was. Het wordt dan ook geen mall meer vanavond. Makassar is vol van manga en pisang in allerlei varianten. Ik kom ook een bord tegen met Tersedia: otak otak asli!!!!! Originele hersenen....... (???)

Terug bij het hotel is er een warnet, letterlijk om de hoek............grrr

Maar eerst eten nu. Kom misschien straks nog wel even terug.

Salam manis
AM



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Makassar 7 oktober 2012

Slecht geslapen, veel gedroomd en mijn hele lijf doet pijn. Gisteravond laat heb ik uit frustratie en kwaaiigheid een pinnige mail gestuurd naar Daniel. Ik kan er niet meer bij. Bijna een jaar geleden en daarna diverse malen om echtscheiding gevraagd en er gebeurt niets, helemaal niets. Ik word er gek van en ik zie het niet meer zitten. Mensen om me heen en ikzelf ook vonden het een goed idee dat ik weer op reis ging. Ik twijfel daar nu aan. Het gaat niet eens om de fysieke ongemakken maar de stress en de onrust in mijn hoofd.

De ontbijtkamer is ruim met hoge plafonds. Ik krijg 4 geroosterde boterhammetjes, een ei, plakje kaas, boter jam, plakje cake, gesneden appel, thee en een glas water. Dat is wel weer fijn na zo’n rotnacht. Ik had ook voor nasi goreng kunnen kiezen maar dat nog maar even niet. Ik bel de Imperial Inn in Ambon om te reserveren voor morgen. Welke kamer ik wil. Misses Anna ya? De receptionist herkent me aan mijn stem van twee jaar geleden en is blij me weer terug te zien zegt ie. Hoe is het mogelijk. Het hotel in een zijstraatje van de Soepratman was toen redelijk nieuw en nog niet echt bekend bij toeristen denk ik. Toevallig gevonden omdat de Pondok Lestari inmiddels wat simpel begon te vinden. Als je ouder wordt dan wil je gewoon meer luxe. Ondanks de Lonely Planet heb ik in de loop der jaren toch vaak zelf leuke onderkomens gevonden.
Er is één minpunt en dat het grote herenhuis een hek heeft dat altijd gesloten is. Als ik wegga wordt het hek voor me open gedaan en meteen weer gesloten. Bij terugkomst moet ik even aanbellen. Ook de dames zelf en hun kinderen gaan op deze manier naar buiten en binnen. Ik vraag aan de drie dames die de boel hier runnen waarom dat is. Ze vertellen dat er ooit een dief is binnengedrongen die een paar miljoen Rupiah en mobiele telefoons heeft gestolen. Sindsdien zijn ze erg bang geworden en gaat het op deze manier. Misschien een man toevoegen aan het personeel? Ja dat hadden ze zelf inmiddels ook bedacht en zullen ze binnenkort voorleggen aan de baas. De vrouw van de baas belt en informeert naar de stand van zaken. Op dit moment logeert er alleen een mevrouw uit Nederland en van de week wordt de dokter verwacht (een kennis denk ik). Het hele telefoongesprek ja mevrouw, ok mevrouw, zal ik doen mevrouw. Misschien wel 30 keer mevrouw.

Alle bezienswaardigheden in Makassar heb ik al ooit gehad. Deze twee dagen zijn om een beetje niks te doen. Ik neem een taxi naar Karebosi mall die onder de lapangan ligt. Een grote Carrefour en een ondergrondse verbinding naar de mall aan de overkant. Vooral veel schoenen, tassen, kleding en sierraden. In de carrefour worden groene stoffen tassen verkocht voor een groenere wereld. Maar plastic is vooralsnog nog te populair in Indonesia. Ik heb zelf altijd een superlichtgewicht opvouwbare nylon tas met een hoesje bij me, ooit voor 1 euro gekocht. Weegt net zoveel als plastic.
Volgens de bediende van Telkomsel is mijn pulsa op van mijn modem en dat komt omdat ik deze niet geregistreerd heb. Als je dat niet doet dan is de puls heel snel op. Oh.

Nog even langs de Galael voor mijn ginsengdrankje en rondkijken wat er tegenwoordig zoal te koop is. Ik ben verbaasd; drie jaar geleden kon je hier wijn en sterke drank kopen en tijdens de Ramadan werd alles met alchohol achter in het magazijn neergezet (om mensen niet in de verleiding te brengen…) Vorig jaar was er helemaal geen alcohol mee te bedenken en had de manager besloten om de drank daar maar permanent te laten. Dat betekent dus als mensen dat niet weten ze ook niets kopen. Nu is blijkbaar het beleid weer bijgesteld en worden er in de winkel (naast de Bintang) de lokale merken wodka en whiskey verkocht. En hoe zit het dan met de buitenlandse sterke dranken zoals Johnny Walker of de wijnen? Oh, die staan nog wel in het magazijn….. Het kan ook zijn Dat ze bang zijn dat er gestolen wordt (lijkt me ook wel een voor de hand liggende reden). Voor het gedistilleerd maakt het niet veel uit maar de hier verkochte wijnen zijn over het algemeen geen bewaarwijnen en zullen zo nog lang achter slot en grendel staan.

Taxi terug naar huis. De chauffeur rijdt eerst langzaam langs de wachtende collega’s die zich in de schaduw van een muurtje hebben verzameld. Het raam aan mijn kant wordt opengedraaid en de chauffeur laat zien wat ie gevangen heeft. Maxima in Makassar. Ik maak me geen illusies hoor maar dat haantjesgedrag….. pffff. Waar ik woon, wat ik kom doen, met wie ik hier ben, met wie ik hier ben, met wie ik hier ben. Ik moet tot drie keer zeggen dat ik hier alleen ben (toch maar eens niet meer doen) waar mijn man is, waarom hij niet mee is, hoeveel kinderen, waar wonen ze, wanneer ik terugga naar Java. Ik ga niet terug naar Java, ik ga naar huis. Ja maar mevrouw woont toch op Java? Nee, dat zeg ik toch niet. U vraagt waar mijn man woont en díé woont op Java. Ja maar wanneer gaat u terug naar Java? IK GA NIET NAAR JAVA, IK GA NAAR NEDERLAND….. Hèhè. Interesse en nieuwsgierigheid liggen hier dicht bij elkaar maar het is meestal het laatste. Volgens mij geef ik de verkeerde antwoorden en moet ik maar wat anderen uit mijn hoofd leren. De chauffeur weet niet zo goed waar de jalan Rambutan is maar ik wel en we zijn er gelukkig bijna. Als ik hem geld geef pakt hij mijn hand bij wijze van tot ziens die hij net iets te lang vasthoudt en vraagt ”kapan ketemu lagi”. Wanneer zie ik u weer? Tja dat weten we niet he. Insha’allah. Volgens mij laat ik hem een beetje verward achter. Spontaniteit of adequaat gedrag van vrouwen wordt hier vaak verkeerd uitgelegd. Moet naderhand weer rechtgebreid worden. Zucht. Er is hier jammer genoeg geen Blue Bird met chauffeurs die zich over het algemeen professioneler gedragen.

Het is druk op de boulevard van Pantai Losari. Het is geen pantai in de zin van zand maar een boulevard met vooral veel speeltjes voor de kids, wanna be gitaristen, afgerichte aapjes Emoticon: Angry en….. eten. Drie SMP dames hebben van school opdracht om toeristen te interviewen. In het Engels natuurlijk. Of ik geen bezwaar heb om ook gefilmd te worden. Ik weet alleen geen antwoord op de vraag wat me in Makassar aantrekt, want dat is eerlijkgezegd niet zoveel.

De ikan bakar kakap is niet zo heel erg lekker. Heeft te dicht bij de kooltjes gelegen… Nu was ik toch al niet van plan om het vel op te eten. De sambal peteh is ook niet echt lekker. Morgen naar een van mijn favo restaurantjes in Ambon waar ik mijn visje zelf kan uitzoeken en met echte lekkere colo2.
De onrust van vanochtend is een beetje minder.

Vanaf morgen komen de salams weer uit Maluku Emoticon: Smile

Salam manis
AM



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/


You have to be logged in to post a message. You can login by clicking here.
If you do not have an account yet, you can register yourself here.



72,554,646 topic views - 232,847 posts - 13,679 topics - 22,706 members - last post @ 27-06-2019 05:14 CET

Created by indahnesia.com · feedback & contact · © 2000-2019
Other websites by indahnesia.com: ticketindonesia.info · kamus-online.com · indonesiepagina.nl · suvono.nl

119,925,308 pageviews Discover Indonesia Online at indahnesia.com