indahnesia.com - Discover Indonesia Online

    
You are currently in > Forum > Algemene Indonesiëpraat > View topic

17-01-2015 18:16 · [news] Three more bodies of AirAsia victims to Surabaya hospital  (1 reaction)
17-01-2015 01:23 · [news] Fuel prices lowered, again  (2 reactions)
17-01-2015 00:14 · [news] President dismisses Sutarman as national police chief  (0 reactions)
16-01-2015 12:44 · [news] Alleged terrorists shot dead three villagers in Poso  (2 reactions)
16-01-2015 02:15 · [news] Indonesia to execute six drug convicts  (0 reactions)

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Rantepao, 8 augustus 2009
In termezzo in Zuid Sulawesi.

De vluchten met Lion Air afgelopen woensdag waren voorspoedig, het vliegveld van Bengkulu provinciaals. Hoewel ik 4 uur overstaptijd had, heb ik me niet echt verveeld. Maar geen minuman keras, sterke drank te vinden op de luchthaven…….
Een man uit Palembang nodigde me uit voor een kop koffie, tsja niet echt origineel he. Voordat ik het wist waren er weer een paar foto´s in een ´innige´houding gemaakt. Dat zoiets nog in Jakarta gebeurd had ik niet verwacht. De nasi goreng tegen luchthavenprijs dus het dubbele, smaakte voor geen meter, ook niet echt verrassend. Intussen ook nog hotel en auto met chauffeur op Lombok geregeld voor een collega die nu op Bali is. Dus voordat ik er erg in had was ik 2 uur verder.
Vlucht van Lion Air was on time, weer eens wat anders......

Maar dan Makassar………….. de aankomst stond gelijke aan een Memories aflevering door mezelf gemaakt.
Ik werd dus in Makassar opgewacht door Mr. Memories……. mijn eerste vriend ever in Indonesie wachtte op mij, we hadden elkaar 17 jaar niet gezien. Alles all in one want geen Anita hier. Ben dus zelf het onderwerp, we maken samen het materiaal...... ben zelf de fotograaf en de geschiedenis. Doe ook zelf de regie haha. Heel bijzonder zoiets. Het is ongelooflijk wat je allebei nog weet van zo´n lange tijd geleden. Het is dus ook echt net zo´n aflevering van Memories.
That´s it, meer wil ik er voorlopig niet over kwijt .....

Ik kwam pas ´s avonds aan dus het werd snel even naar supermarkt, ikan bakar en kleppen, heel veel kleppen.
Donderdagochtend meteen door naar Rantepao. Makassar, en sowieso elke grote stad of ie nou in Indonesie is of ergens anders, is niet mijn ding. Maar ze hadden er in elk geval wodka om te mixen. De reis naar Toraja duurde verschrikkelijk lang, ruim 10 uur om precies te zijn en dat was langer dan in mijn herinnering. Het aan de weg getimmer tussen Makassar en Pare Pare betekende een verdubbeling in reistijd dus 4 uur in plaats 2 uur naarPare Pare. Het was weer helemaal leuk om Toraja terug te zien. Maar ik vind het wel veranderd. Meer commercieel geworden en de tongkonan , de traditionele huizen of verwaarloosd of gemoderniseerd. In veel dorpen wonen de mensen niet eens meer, het zijn toeristendomeinen geworden. Maar de natuur eromheen is nog altijd even mooi als ooit. Toen mijn vriend naar de moskee was, tja het was vrijdag gisteren toch, heb ik maar weer mijn cd collectie aangevuld uiteraard met een Toraja cd en Mariam Bellina, die kan ik ook nooit laten liggen.Dat was de eerste dag ten zuiden van Rantepao dus, voor de kenners Londa, Lemo, Palatokke, Kete K´su. En ´s avonds Poh Piang van kip. Poh Piang is een gerecht waarbij zo´n 25 centimeter bamboe wordt volgestop met kip, klapperrasp en groene bananen dat ongeveer 2 tot 3 uur in een vuurtje moet prutten. Rode rijst erbij en kangkung. Nog nooit zulke lekkere kangkung gegeten. Mjammie.
Vandaag dan maar richting oosten en noorden waar de natuur zo mogelijk nog indrukwekkender is en de tongkonan en tau tau minder bezocht maar des te meer authentiek. En in Toraja geldt, waar rook is, is behalve vuur ook padi. En dat levert schilderij/ of is het schilderachtige foto´s op. We zijn tot aan Batutumongo gereden met inderdaad veel batu. Ik geloof dat ik toch even vergeten was hoe mooi het hier is. Ook wel druk nu in Toraja, volle hotels en relatief veel toeristen. Het is ceremlonie dus toeristenseizoen met name de maanden juli en augustus. Door de vele cermonies zijn er af en toe wegafzettingen. We moesten gisterochtend al meteen van guesthouse wisselen. Wel jammer. Zaten in Irama, goed en goedkoop, nog ongelooflijk dat bij de Rp 100.000 het ontbijt is inbegrepen. Dus vanochtend van Irama naar Monton verhuisd, ernaast gelegen. Nu wel een mooiere kamer en op de 3e verdieping dus mooie vergezichten op de blauwe bergen.
Tanken terug in Rantepao betekende een kwartier wachten in de lange rij die tot buiten het tankstation was. Gebeurt op de buiteneilanden wel vaker. En als je pech hebt wordt er gezegd dat de bensin habis is precies op het moment als jij aan de beurt bent.
Ben ondertussen wel onderhand van de blauwe knoop want ben nog geen lekkere drankjes tegengekomen.
Nou had ik het van de week over muziek. Vergeten te melden dat er op dit moment een megahit is van een getaande oost Javaan op leeftijd het Indonesische equivalent van Bob Marley compleet met lange krullen van het ´model´dat je veel in Flores en Ambon ziet. TAK GENDONG……. Een reggea achtig liedje dat nergens over gaat …..met een verschrikkelijke stem maar daar zit ´m volgens mij juist de kracht in. Mbah Surip is een paar dagen geleden overleden aan oververmoeidheid door zijn reis door het hele land om te zingen, te promoten, interviews af te leggen. Heel tragisch. Ik heb me laten vertellen dat hij te weinig rust nam veel koffie dronk en niet goed at, of misschien helemaal niet..
In Jambi en Bengkulu zong iedereen het op straat. Hij zat de afgelopen weken in elke tv programma en heel Indonesie lag aan zijn voeten.

En nog eentje LUPA LUPA is ook helemaal hot van de band Kuburan……Als je de cd hoes ziet lijken ze wel een beetje op Kiss weet je wel met die beschilderde gezichten vroeger.

http://www.youtube.com/watch?v=6K3VYxdsAI8

Morgenvroeg om 7 uur zitten we in de auto terug naar Makassar en komt er langzamerhand een einde aan de Memories aflevering in Tanah Toraja, een perfecte setting. Er zit al 4,5 Gb aan foto´s op, iets van 900 of zo en ik `moet` nog ruim 5 weken. Hoop morgen toch een beetje op tijd in Makassar te zijn rond 4, 5 uur in de middag. Dan nog even shoppen en eten en rond middernacht naar de luchthaven voor de check in met Batavia naar Manokwari, Papua. Vertrek om 3 uur!!!!!!!!!!!! naar een voor mij totaal onbekend stukje Indonesie waar ik erg benieuwd naar ben.

Salam manis
AM



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

spacer line  

Blijf ik met de vraag of Minou naar buiten mag ben verder blij dat alles goed verloopt begon me net zorgen te maken heerlijk de rimboe in kan haast niet wachten....tot horens en veel plezier op vakantie...



4yoke4
User
User icon of 4yoke4
spacer line
 

Anne Mieke, een goed vervolg van jouw reis en veel plezier in Papua.
Een foto met een Papua in bijna adamskostuum en met koker zou leuk staan hier op het forum.
salam manis,
Yoke


Het zou in de wereld heel wat vrediger toegaan als men minder op elkaar zou letten en meer op elkaar zou passen

senior
User
User icon of senior
spacer line
 

Waarom nou weer een foto in adamskostuum...die zijn wel te vinden via google.Verraster zou ik zijn als er eentje in een Volendams kostuum te zien was...dat is pas een cultuurshock.

Mooi verhaal Anne Mieke,zou bijna ontslag nemen en ook die kant opgaan,in gedachten zie ik dan de jungle en als ik hier naar buiten kijk zie ik een verlepte populier voor me deur.Nou ja, nog 36 weken wachten dan maar


hati hati, pelan pelan

Pamelabak
User
spacer line
 

Hoi Anne Mieke,
Twee jaar geleden hebben we dezelfde reis gemaakt door Sulawesi. Het was in februari 2007 toen waren er weinig toeristen. We hebben toen ook een gerecht gegeten wat in bamboo was bereid, alleen hebben ze toen varkensvlees gebruikt met diverse soorten groenten. Het varkensvlees was wel wat taai, maar het smaakte verder verrukkelijk. Heel leuk om je verslag te lezen. Ben volop aan het genieten en allerlei leuke herinneringen komen weer boven drijven.
Ben benieuwd naar je verhalen over Papua, daar willen we ook nog heen.
Groetjes,
Pamela



elsbeth
User
spacer line
 

He Annemiek,

Nou, we hebben elkaar misgelopen in Rantepao, ik heb 3 dagen in Wisma Irama gezeten, een week voor jij er zat. Inderdaad superleuk, dat ontbijt met z'n allen aan een lange tafel. Na 3 dagen nog naar een luxe hotel gegaan i.v.m. zwembad. Ik was voor de derde keer in Tana Toraja en het5 is iedere keer weer moier dan ik in gedachten had. Schitterende wandelingen gemaakt en veel leuke ontmoetingen met Indonesiers en andere toeristen gehad. Als ik over een dag thuis ben, ga ik je reisverhalen over Sumatera eens uitgebreid lezen. Veel plezier nog.

Groet Elsbeth



acufjo
User
User icon of acufjo
spacer line
 

Hoi Annemiek,

Leuk verslag. Wij zijn er paar weken eerder geweest. En dezelfde plaatsen bezocht. (Londa, Lemo kete kesu, Batutumonga) Alleen zaten wij in Wisma Maria. Een eenvoudig maar schone kamers met uitzicht op tuin. Het was voor mij de 2e keer, en echt genoten van cultuur en omgeving. Vooral indrukwekkend was begravenis ceremonie in die we nu gezien hebben in Mendoe. Tator was voor ons echt genieten. Ik ben nog een site tegengekomen met leuke filmpjes en fotos. http://batusura.de/index.htm

groet acufjo



Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Nou die ga ik niet openen hoor, raakt hier alles zo metee n in de stress..... Emoticon: Confused Andere keer maar, over een maandje of zo Emoticon: Devil


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

acufjo
User
User icon of acufjo
spacer line
 

Ja, buiten java en bali zijn de internet cafes ouderwets traag.



Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Makassar maandag 31 augustus 2009

Deel 2 Sulawesi

Afgelopen zaterdag met Express Air Ternate-Makassar gevlogen, perfect on time zoals het reisbureau zei…….? Nou ik dacht het niet. Vertraging dus, 2 uur en 25 minuten om precies te zijn. Sweer zo´n luchthaven met alle tickets op een hoop en waar iedereen zich met de volgorde van afhandeling bemoeit. Een brutaal mens heeft de halve wereld, ook in Indonesia.
Ik voelde me niet lekker al de hele ochtend niet (schijn er onderhand patent op te hebben als ik moet vliegen,,,,,)Ik was helemaal leeg ook want had de avond ervoor weer teveel sambal gevreten dus beetje als een zielig hoopje te wchten tot de buikpijn overging……Daasrdoor ook wat boodschappendingetjes die die ochtend inet het water vielen.

De knipkaart op het hotel in Makassar, Pondok Suada Indah raakt al redelijk vol. Dat ik me ooit nog eens thuis zou voelen in Makassar…….
Boodschappen gedaan en ik was van plan om een kleintje wodka te kopen. Ja ik weet het, helemaal fout met Ramadan maar ik ben ook maar een mens. Niet dus. God straft onmiddellijk met mijn wereldse verlangens want alles waar alcohol in zit is tijdelijk verbannen uit de supermarkt. Ik weet niet wat ik daar van moet vinden. Eigenlijk is het de verantwoordelijkheid van de mensen zelf vind ik maar je kunt het ook uitleggen dat mensen zo niet in de verleiding worden gebracht. En misschien wil het moslimpersoneel juist tijdens deze maand geen alcohol verkopen. Ik verzin ook maar wat. Ok, geen wodka jus dus. Maar wel pisang ambon hier in de supermarkt. Nee, niet die wij kennen in Nederland maar een vruchtensrioop. Wist niet dat dat bestond hier….

Buka puasa op de eerste verdieping van mijn koloniale pondok met een chocoladebroodje, een flesje groene thee en een Malangappel, dat was mijn ontbijt, zo zie ik het maar met uitzicht op de KFC, de Galael supermarkt en de jalan . Ik heb trouwens niet gekeken of de parfumflessen er nog wel stonden……

Gisteren was ik van alles van plan maar het is gebleven bij een bezoek aan Benteng Rotterdam en de jalan sulawesi. Benteng Rotterdam is een van de best bewaarde in Indonesie naar men zegt. Ik heb er geen verstand van. Vond het wel jammer dat het memorial aan de voorkant van supermodern roestvrijstaal is gemaakt (tenminste ik mag hopen dat het in elk geval toch roestvrij is……). In jalan Sulawesi veel chinese tempels en daarmee ook meer eetgelegenheden die open waren zij het met een kamerscherm aan het openbaar oog ontrrokken. En twee geverfde geluksvogeltjes vrijgelaten voor …… Ja ik weet het dat het bijgeloof is en ik vind het ook niet geweldig dat die vogeltjes rose, groen en blauw geverfd zijn maar het ziet er wel funky uit en een beetj geluk in de toekomst kan ik ook wel gebruiken. Onderweg werd ik klemgereden door een becakrijder. Dari Belanda ………? Ehj ja, hoezo. Nou ik heb familie in Breda, weet je waar Breda is. Ja natuurlijk weet ik waar Breda is, daar logeert mijn Minoutje op dit moment. Grappig zulke gesprkken. Alsof het op mijn voorhoofd staat dat ik uit Nederland kom. Maar ja welke andere nationaliteiten zie je anders in Makassar tijdens Ramadan? Geen dus, tenminste ik heb er nog geen mogen ontdekken..…..

Maar bovenal werd ik toch teveel afgeleid door mijn slome lijf. Ik had gewoon heel veel last van het niet drinken en Makassar is echt verschrikkelijk hot.

En de Carrefour ontdekt …… Zit verstopt onder het Karebosiveld maar niet zo groot als die in Denpasar. Hier ook wat minder islamaanhangers, er wordt gewoon bier verkocht…… (maar GEEN WODKA!) Ik kreeg een reclamekrantje mee en ik blijf toch van sommige prijzen schrikken zoals boontjes 1 kilo voor Rp 16.250 (€ 1,10 (maar nu in de aanbieding voor Rp 9.999 90 = € 0,70) vind ik duur voor plaatselijke begrippen. Ook drankjes in karton of blikjes verpakt kun je onderhand beter bij AH Euroshopper kopen of bij Lidl.

Bezoekje aan Gramedia maar hier geen astrologieboeken. Bijzonder. Wat ik wel vond in Gramedia, notabene in de uitverkoop ook nog, waren boekjes van Pipi Langkous. Een collega van mij heeft hier lange tijd geleden een keer om gevraagd. Heb al in allerlei grote steden gezocht maar helaas. Ik vond deze per ongeluk in zo´n `alles moet weg tokootje van Gramedia, buiten de echte winkel dus…….`maar goed dat ik even naar binnen ben gelopen.

De slippers in Matahari waren allemaal letterlijk niet te lang en te breed maar te kort en te smal. Een moslim kwam me op `leesbrilafstand` vertellen dat ze me toch heeeeeeeeeeeeel erg cantik vond. Een andere sophisticated dame probeerde in glad Londonengels contact te maken `What is your name, where are you from….` En ik, ik stond alleen maar het ene na het andere paar slippers te passen om uiteindelijk te constateren dat er weer niks bij zat.

Overal verschrikkelijk druk gisteren combi van zondag en Ramadan en hot in de pot maakt dat de Masakkarezen in grote getale de airco van de malls opzoeken. Jengelende kinderen en ongeduldige ouders.

De ikan bakar gisteravond in een zeer ongezellig chinees restaurant was afgekeurd. Het probleem is dat ik vis heel erg lekker vind maar absoluut geen verstand heb van hoe ze heten, hoe ze smaken en niet geheel onbelangrijk, hoeveel graten er in zitten……. Die van gisteren leek op een kabeljauwachtige vis en daar vind ik niet zoveel aan. En ik viel van mijn stoel toen het restaurant geen lalapan bleek te hebben. Ikan bakar zonder lalapan? Nooit van gehoord. Dus als alternatief maar kankung genomen en dat vind ik zelf eigenlijk geen combi maarja. De kangkung was wel lekker en heel erg veel (meet dan die twee ons….)

Vandaag weer niet al teveel gedaan ik hot Makassar. Een poging tot internet met mijn laptop maar daar wilden ze niks van weten dus moest naar iets anders op zoek. Zit nu aan de Wifi (deze werkt wel gelukkig) Het plan Bira maar laten varen, ben zo´n verwend nest als het om mooie stranden gaat dat ik me afvroeg of het de lange rit heen en weer terug waard is. Moest bovendien nog wat tickets regelen vandaag. Heb overigens van Denpasar naar Jakarta de 13 september een promo voor Rp 465.000, dat valt helemaal niet tegen, goeie vertrektijd ook zodat ik wel in Jakarta ben maar ook wat vertraging kan opvangen. Vlieg ik zomaar twee keer met Garuda deze reis, lang geleden……Heb overigens vanalles gecheckt op internet maar zo rond 13, 14 en 15 september is het nog allemaal goed te doen. Dus als hier mensen zijn die nog tickets nodig hebben rond die dat, niet te lang meer wachten denk ik zo.

Ik had een norse taxichauffeur naar de paoterehaven die eerst probeerde om de meter maar niet aan te zetten en daarna probeerde putar2 Makassar. Jammer voor ´m dat ik de weg nier een beetje ken…… In de haven in het noorden van de stad waar het al minder sophisticated is is, zelf minder penisi dan in mijn herinnering (maar da´s ook `100 jaar` geleden ….) veel bouwvakachtige mannen die het wel eens allemaal zullen vertellen, lees roepen en schreeuwen…… er bleef geen spaan van mijn waardigheid heel dus verstand op nul en blik op oneindig en foto´s maken want havens zijn altijd fotogeniek. Tussendoor als me de oneerbare voorstellen teveel worden roep ik ze zelf `kurang ajar´ toe. Niet dat dat iets uitmaakt maar ik ben ook maar eens mens.

De airco op mijn kamer is niet heel erg krachtig maar inmiddels is de temperatuur na bijna tweer dagen (!) toch tot 26 graden gedaald. Het voelt niet zo want de lucht is erg droog en zolang ik ´s nachts gewoon met die 26 graden onder de dekens kruip valt het nogal mee denk ik.
In Matahari is het uitverkoop maar vandaag gelukkig niet meer zo druk. De scholen zijn weer begonnen en om half 5 ´s middags zijn er niet veel mensen op de been en het personeel valt bijna om van de honger, dus….. ze laten me lekker snuffelen……..Met slippers zoeken hou ik op (gisteren weer een paar de vuilnisbak in, een hak erafgelopen….) op Bali straks is het gemakkelijker met de schoenmaat.
Bali…..????????????????? Jawel jullie lezen het goed Miep gaat naar Bali. Special mission!

Nog maar een krappe 2 weekjes en dan zit ik alweer in de plane naar Jakarta, grrrrrrrrrrrrrr. Ik ben in de gelukkig omstandigheid dat de tijd in Nederland nooit zo erg lang is. Nog maar ff niet aan denken.

Nou ben ik zelf eigenlijk wel benieuwd wat ik jullie straks over Bali ga schrijven maar wie weet kan ik toch nog iets spannends bedenken……

Zijn er nog forumleden op Bali deze en volgende week?

To be continued over een aantal dagen….

gr
Anne Mieke



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Na ruim 26 maanden hier weer verder vanuit Papua....

Makassar, donderdag 3 november

Slecht geslapen. Ik word om 8 uur op de luchthaven verwacht. Het inchecken gaat wat langzaam. De ruime plaatsen 14 en 15 zijn nog vrij in het vliegtuig. Chris zit al te wachten in de hal en meteen als ik zeg dat Truus ook nog komt dan staat ze er al. We drinken koffie, tenminste Chris en Truus. Ik neem een Indomie. Chris neemt afscheid en Truus blijft nog even zitten. Ik geef haar een envelop met inhoud. Biak heeft me minder gekost dan ik dacht en Truus heeft vast wel een goede bestemming voor mijn "overtollige" Rupiah´s . We vertrekken een half uur te laat. Toch wel een beetje sakit hati.

Beetje aan het mijmeren in het vliegtuig. Dit was de tweede keer Papua. Het westelijke deel doe ik een keer apart of samen met Maluku. All over vind ik Maluku toch weer leuker dan Papua. Dat heeft bij mij absoluut ook te maken met het feit dat er in Papua weinig autochtonen wonen en je overal mensen vindt van andere eilanden die het orginele aantal inwoners overtroffen hebben. Volgens mij is dan in Kalimantan ook zo maar in NTT of Maluku toch echt veel minder. Van de bestemmingen die ik tot nu toe gezien heb vond ik Wamena en Biak het leukst. Op Biak ook de minste invloeden van andere (westelijke) eilanden.

In Makassar wachten Daniel en een auto op bij. We zullen morgen doorreizen naar Bau Bau voor familiebezoek en als ik er dan toch ben...
Kamer 15 in Pondok Suadah Indah is gereserveerd maar heeft in een paar jaar veel aan kwaliteit en charme verloren. De airco is het eerste uur niet onder de 31 graden (!) te krijgen. Eerst maar boodschappen doen in de Galael supermarkt die in mijn afwezigheid verbouwd is. Ik zoek drankjes om mee te nemen naar orthodox islamitisch Bau Bau maar kan ze behalve Bintang, Guiness en "Breezer-achtige" dingen niet vinden. Maar even vragen. Jawel, er wordt sterke drank en wijn verkochten. Of we maar even mee willen kopen. Er gaat een deur van een magazijn en daarmee een wereld voor ons open. De mooiste
internationale merken 35 plus en wijnen met name uit Australie, maar tegen gigantische prijzen. Zo erg heb ik het nog niet gezien. Een fles wijn begint hier bijh Rp 450.000 en staan zo te zien al maanden niks te doen achter slot en grendel. Toch maar niet. En hoe zit het met de lokale dranken. Ok, kom maar meer, dat is een andere deur. Nog zo'n wereld maar dan vol met Mansion en Robinson maar ook deze verschrikkelijke duur, 50% duurder dan bij collega-slijters. Ik denk dat we maar eens in een achteraf straatje moeten gaan kijken.... in de richting van de haven.

Bij TX travel eerst nog de tickets van Kendari naar Makassar reserveren. Hiermee ligt het plan voor de komende tien dagen zo goed als vast. Morgen om half 2 naar Bau Bau, maandag met de boot naar Kendari en volgende week donderdag vroeg terug naar Makassar en meteen door naar Bira. Idul Adha, het offerfeest zal ik dan in Bau Bau meemaken.

In Makassar geen activiteiten buiten pinnen, ikan bakar en een ander hotel zoeken. Tien uur nadat we de kamer in gebruik hebben genomen is de temperatuur gezakt van 31 naar 26 graden...Ik kijk het even aan hoe het vannacht gaat, anders maar naar Asoka of Venus. Vanmiddag even bij het Dinasti hotel gekeken maar te dicht bij de haven en Chinese wijk dus minder appealing.

Salam manis
AM


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Bau Bau, Sulawesi Tenggara donderdag 4 november

We kunnen het vanochtend rustig aandoen, hoeven pas om 12.00 uur op de luchthaven te zijn. En veel meer dan shoppen in Makassar kan ik na al die keren ook niet meer bedenken. Eerst het Asoka hotel zoeken dat vanaf de eerste kennismaking vele malen beter oogt dan Suadah Indah. QWe ontmoeten twee jonge Nederlanders in afwachting op de trip naar Toraja. Ze zijn net via Menado voor het eerst in Indonesie en zijn nog aan het puzzelen. Ze gaan voor weinig toeristen of ik ze wat kan aanraden. Jazeker wel, in mijn eigen top 3 staan sowieso NTT en Maluku. Flores en Kei zijn dan zeker een must. Een kwartier later vertrekken ze en bedanken me dat ze hier veel meer aan hebben dan aan de Lonely Planet. Ik geef ze mijn telefoonnummer in geval ze accute info nodig hebben. En intussen hebben wij een een reservering voor een kamer volgende week.
De eigenaar van de auto zal om 11.00 uur bij het hotel zijn zodat hij de auto straks vanaf het vliegveld weer mee kan nemen. 11.15 uur geen chauffeur! Bellen maar. Wordt niet opgenomen. Gewoon naar het vliegveld dan maar. Ik ga geen rekening houden met jam karet als er een vliegtuig gehaald moet worden.

Merpati on time? No way. Het valt nog mee, hoewel op een vlucht van een uur, toch nog een half uur te laat zijn. We maken een scherpe bocht naar het oosten. Het landschap onder ons is droog, dan de kust en ontelbare gili's, dan het eiland Muna en aan de overkant van de "straat" Buton met de hoofdstad Bau Bau (geen idee waar die naamt vandaan komt). De aankomsthal is niet meer dan een afdakje waaronder de net gebracht bagage droog staat. Mijn koffer ligt bovenop, de passagiers moeten zelf hun spullen van de kar zoeken. Het landschap is droog. Eerste werk: een ticket voor de speedboot voor a.s. maandag reserveren naar Kendari. Het is zondag een feestdag dus geen boten en dan zou het maandag wel eens extra druk kunnen zijn. Het hotel valt nog niet mee. De eerste nacht maar in Mira, eens kijken of dit goed genoeg is (vertaling of de airco werkt....) Het gaat maar moeizaam. Daniel ontmoet veel vrienden van vroeger toen hij hier nog woonde. Het schiet dus letterlijk niet op.

Bau Bau ligt zo'n beetje aan het einde van de tijdzone en het is hier vroeg donker. Het is inmiddels al half 5 dus opschieten.
We rijden de heuvels in naar het kraton en het graf van een van de belangrijkste sultans van Bau Bau. Een jong meisje, uitgedost in traditionele kleding moet van haar moeder poseren, voor de honderden jaren oude houten moskee, bij het graf en de resten van de benteng. Allemaal foto's om voor later vast te leggen. Vandaag is een belangrijke dag, ze wordt vanavond besneden..... Ik schrik me dood als ik dat hoor. Weet van het bestaan en dan sta je ineens in 2011 naast een aankomende jonge vrouw die willens en wetens beschadigd wordt...

Bau Bau ligt schitterend met mooie uitzichten vooral boven vanuit de heuvels. De enkele toerist die hier komt maakt de overtocht naar Wakatobi maar gezien de reacties zijn er dat niet zoveel.
De avond is snel om met familiebezoek dat niet helemaal lekker verloopt en ikan bakar.


Bau Bau, Sulawesi Tenggara, zaterdag 5 november

De airco die meer op een lauwe fohn lijkt jaag ons het hotel uit. Direct maar naar Ratu Rajawali, het grootste hotel hier meteen aan de straat van Buton.
Het is bewolkt en niet helder, jammer want pulau Buton met aan de overkant pulau Muna kan mooie plaatjes geven bij mooi weer. Er zijn drie pompstations in Bau Bau en er is overal file, combinatie van een afgelegen eiland, het weekend en morgen een feestdag. Het Nirmala strand zuid van Bau Bau is "leuk", nu nog verlaten maar morgen na de officiele festiviteiten vast en een zeker een invasie van jong Bau Bau. De toch gaat richting zuidoost Batauga. We rijden langs arme dorpjes. Er is niet veel aan warung maar een miesoep met een ei lukt nog wel. De warunghoudster komt uit Ambon, dat wil zeggen oorspronkelijk van Bau Bau ooit gemigreerd naar Ambon generaties geleden en is met de toestanden eind jaren 90 samen met haar familie en nog vele anderen terug gevlucht naar Bau Bau. Ze hadden liever in Ambon gebleven om precies die reden die ik zelf ook wel zie. De omgeving van Ambon is mooier, leuker gezelliger en hier is gewoon niks. Veel mensen uit Ambon overigens op pulau Beton. Ze hebben destijds een stukje grond gekregen van de regering om hier in veiliger omstandigheden opnieuw te beginnen maar daarmee begon ook het gedoe met de originele e jaloerse bewoners die zich gediscrimineerd voelden omdat zij hun land gewoon hebben moeten kopen destijds. Inlevingsvermogen is soms een moeilijk ding voor Indonesiers. Ze kijken vaak niet verder dan hun neus lang is en hebben geen idee wat zich destijds op Ambon en op andere eilanden allemaal heeft afgespeeld. Vluchten in je eigen land en nog ruzie krijgen ook. Jaren geleden toen het allemaal weer tot bedaren is gekomen in de Molukken konden de vluchtelingen weer terug naar Ambon met behulp van de regering die iets terug wilde doen. Goed idee. Daniel denkt daar anders over en vindt het niet "efficient". Nee, dat is het zeker niet maar ook Daniel kan zich blijkbaar niet in de situatie inleven hoe het is om weggejaagd te worden. Als ik het uitleg snapt ie het beter maar overtuigend....? Hm

Er is hier veel kapok, jati, jambu en heel veel cashewnoten en er is ook een waterprobleem. Droog, stoffig, snel verdorde bladeren zelfs de jonge bananenbladeren zijn geelachtig. Dat is nog tot daaraan toe maar de mensen zelf hebben water tekort. Het is nu regenseizoen maar het regent hier niet zoveel en dan meestal ook nog in bepaalde delen van het eiland. Er groeit ook niet zoveel en wat er is is van mindere kwaliteit zoals de koffiebessen die bijna half verdroogd aan de struiken hangen In de dorpjes zien we mega watertanks uit Bau Bau. De blauwe zijn 2000 liter van 5000 liter. Vooral bedoeld voor het koken en de afwas. Voor de "douche" is er niet genoeg, dus niet meer dan een keer per dag of per twee dagen. We zien dan ook veel ongewassen mensen. Buton is een al steen, het had dus net zo goed pulau beton kunnen heten. Langs de weg staat vier en daarmee de enige "army"bomen. Het zijn lange slungels, familie van eucalyptus en daarmee ook van de kayu putih. Ze worden zo genoemd vanwege de donkergroene stam die door de lichtgroene en rode tekeningen/vlekken lijkt op outfits met legerkleuren.

Pasar Wameo zou tot vijf uur open zijn. Het is inmiddels bijna 4 uur maar het ziet er verlaten uit. Ik wil graag een Buton sarung kopen met zilver- of zgouddraad. De tokoburen van nummer 30 zeggen dat het huis van haji L boven op de heuvel is. Na wat vragen komen we bij het gigantische donkergrijze huis voorzien van hekken met prikkeldraad erop. Het is de haji L voor de wind gegaan zo te zien. We worden binnen uitgenodigd waar alles spic en span en klaar is voor de feestdag morgen. Blinkende tegelvloeren, zware meubels, een gigantisch schilderij van Mekka, een episode uit de koran en op de tafels kanten kleden met glazen potten vol met Idul Adha koekjes. Meneer en de zoon, met de Lambela vorige week uit Ambon gekomen zitten opgepoetst met hun nieuwe kleren (dat is een vereiste met de islamitische iduls) en topi te wachten op de sholat voor maghreb. Ik kan geen keus maken uit wat er thuis is. Mevrouw kleedt zich even om (=doet haar hooddoek om) en rijden met ons mee naar de winkel op de markt. De meeste sarung hebben teveel kleuren. Ruitmotieven zijn voor de mannen en de strepen voor de vrouwen. Ik kies er eentje uit maar deze is al dubbel gestikt en tot sarung genaaid. Ik wil gewoon een lap stof hebben. Het is ook de enige die ik mooi vind. Uiteindelijk geen transactie en we brengen moeder en zoon weer terug naar huis nadat ze nog even snel vuurwerk hebben gekocht op de markt.
Bij het kraton zijn ook wat winkels en proberen het daar even en uiteindelijk bij de laatste poging hebben we beet. Dezelfde kleur als daarstraks op de markt maar nu nog niet gemaakt. Da's beter. Wel wat duurder dan die van daarstraks maar nu hoef ik 'm ook niet uit elkaar te halen.

We zijn voor lebaran uitgenodigd bij een vriend van Daniel voor het avondeten. Morgen is het Idul Adha, zoiets als kerstavond nu dus. De tafel staat vol met sate, opor ayam, rendang, ketoprak, ayam "KFC" (helaas geen groenten en gisteren ook al te weinig... :-(). In Bau Bau komt haast nooit een buitenlander en ik moet eten en praten tegelijk. Waar de mooiste stranden zijn in Indonesie, een surat jalan voor Papua, hoezo, moet dan dan? En natuurlijk de standaardvragen wat het ticket kost naar Jakarta, hoelang ik onderweg ben.
Om half 1 val ik om van de slaap, morgenvroeg om 6 uur is er een megasholat maar ik weet niet of daarvoor zo vroeg mijn bed uitkom... en morgen heb ik de kans om het ritueel van het slachten van een sapi voor het offerfeest mee te maken. Of mijn maag en hart daar tegen bestand is? Ik weet het niet maar ik ben hier nu toch.


Bau Bau, Sulawesi Tenggara, hari Raya, Idul Adha, zondag 6 november

Het is vandaag Idul Adha, 1432. Van die sholat geloof ik wel. Om 6 uur wakker is al vroeg genoeg. In het hotel is iedereen op zijn "paas"best. We eten mie goreng. De eigenaar van het hotel vertelt dat er om 9.00 uur een rund wordt geslacht. Het beest staat al aan een boom gevonden. Ik heb geen idee wat er nu gaat gebeuren. Een stuk of tien mannen binden het rund met touwen tussen twee bomen met een van de acherpoten naar achteren gestrekt. Hij wil niet. Nee, het beest is ook niet gek. Het gaat allemaal met veel geweld en naar mijn idee met geweld dat niet nodig is omdat ze het niet echt professioneel aanpakken. De slachter kijkt toe. Het duurt ongeveer een kwartier voordat het rund in de goede stand ligt, vastgebonden en geknoopt tussen twee bomen met de kop omhoog en de halsslagader binnen handbereik. Ik ben heel erg nerveus, mijn handen zijn klam en koud en trillen. Ik wil het zien en ik wil het niet zien. Misselijk, maagpijn, stress, het gevoel van mijn stokje te gaan. Waarom doe ik dit in godsnaam? Ik weet het niet, zeker niet om de sentatie want dat is het voor mij niet. In tegenstelling tot de aanwezige mannen (GEEN vrouwen, niet eentje!!!) die gewoon rokend, pratend, bellend, sms-end staan toe te kijken en voortduren zeggen hoe het dan wel moet. Mijn paniek is duidelijk zichtbaar. Op het moment dat het gaat gebeuren worden er bananenbladeren neergelegd om het bloed op te vangen. De haji die straks de doodsteek uitvoert aait en masseert het beest om het rustig te krijgen. Letterlijk met het mes op de keel worden gebeden uit de Koran opgezegd door 3 mannen die gehurkt boven het slachtoffer zitten. Ikzelf hou het niet meer, van mij mogen ze opschieten. Ik hou het vol tot de snede, hoor het gekrijs, zie nog net het verse donkerrode bloed op een van de bladeren vloeien en dan maak ik dat ik wegkom. Ik ben helemaal over de zeik en sta met mijn rug tegen de muur naar adem te snakken. De tranen lopen over mijn wangen. Dit trek ik niet. Het rund maakt geluiden alsof er autoband het horten en stoten leegloopt. Het dier bloedt letterlijk dood. Verschrikkelijk. Door mijn huwelijk met Daniel ben ik op papier moslim en ik schaam me diep op dit moment. Ik weet niet waar ik het moet zoeken van de emoties en om me letterlijk staande te houden. Ik zeg tegen Daniel dat hij maar foto's moet maken. Ik wil ze verder voorlopig niet zien, straks terug in Nederland. Ik wissel onmiddellijk de memorycard van mijn camera. De mannen begrijpen mijn reactie niet. Daniel probeert het uit te leggen dat ik dit nog nooit gezien heb en dat het in Nederland onmogelijk is dat zoiets gewoon buiten in de tuin gebeurt. Intussen loopt de slachter op een meter afstand met het bebloede mes naar achteren. Het heeft een half uur geduurd en nog eens een half uur voordat ik weer bij mijn positieven ben. Ik heb het gezien, de eerste keer en de laatste keer. 's lands wijs 's lands eer? Ik vind het dierenmishandeling.

Een rondje Bau Bau. Het is heet, zwaarbewolkt en lege straten. De bewolking geeft mooie plaatjes over de Selat Buton. We rijden naar het noorden. Ik kan maar een kayu putihboom ontdekken. Bij bewolking blijft het niet... Kilometers verderop aan beide zijden van de weg Balinezen die jaren geleden hier de rijstvelden hebben geintroduceerd. En met succes. Ze wonen allemaal in mooie huizen compleet met tempeltjes en een kijang voor de deur. We kopen locale rambutan, destijds ook geintroduceerd door de Balinezen. Maar minder zoet dan die van Aceh. We moeten tanken. Dat wil zeggen, geen idee wanneer er weer een benzinestation is dus voor de zekerheid maar een paar flessen "Bimoli" "tanken". Er is geen slang dus gewoon de flessen rechtstreeks. De weg wordt slechter en het is geen slim idee om veel verder te rijden. We slaan een weg in die naar ze zee leidt. Agar agar en ikan teri, " huizen" op palen en een brandende ploert boven ons.

We zijn in Barangka. Even plassen in een wc buiten. Verstand op nul en blik op oneindig en een paar minuten later kan ik weer rustig ademhalen. Er is een ongeluk gebeurt en het dorp loopt uit, vooral om te kijken. Het kind dat is aangereden moet naar het ziekenhuis maar dat betekent naar Bau Bau een paar uur verderop. Langs de kant staan bijzondere motorbecaks van een model die ik buiten Bau Bau nog nooit heb gezien. Beneden worden een paar geiten geslacht. We gaan naar beneden om het van dichtbij te bekijken. Hun kopjes staan naast elkaar op de grond, ogen open. De kepala desa vertelt trots dat het een echtpaar is, of eigenlijk was..... Het ziet er minder gruwelijk uit dan vanochtend maar hier heb ik dan het geschreeuw en de laatste adem ook niet gehoord. De kepala desa biedt mij een deel van het vlees aan. Vlees dat volgens de islam bedoeld is voor arme mensen. We bedanken voor de eer...Inmiddels is het een complete kumpulan geworden. Er komen hier echt bijna nooit westerlingen. Aan de overkant eten we miesoep met een gekookt ei, gebakken uitjes en..... pinda's. Wat kan simpel toch lekker zijn als je honger hebt. De mooie geit van daarstraks komt eindelijk voor mij poseren. Een dorpsbewoonster loopt met een groot mes rond, zoals veel mensen vooral vandaag....

Terug in Bau een Hollywoodachtig bord zodat we zeker weten dat we in Bau Bau zijn. Nog even langs de de mesjid raya, bijzonder in gotische stijl (....) met glas in lood ramen (....). Gigantische letters: Sudahkah andah shalat? Hebt u al gebeden? Shalat is niet Indonesisch maar eigenlijk een mix van het Arabisch (salat) en het Indonesisch (sholat). Het vlees van daarstraks had ik beter wel kunnen aannemen. Op de een of andere manier zien we meer dan anders, de echte arme mensen, de zwervers zonder kind of kraai of verstoten om wat dan ook..... Het offerfeest is niet te vergelijken met de christelijke feesten maar heeft toch wel de overeenkomst dat we ons om anderen moeten bekommeren.

Metro TV meldt dat er een rund is ontsnapt op het moment van het ritueel slachten. Ze kregen hem niet meer te pakken en is doodgeschoten....... wat helemaal niet kan volgens de islam. Een zwangere sapi wordt gevild.....Triest. Het gaat ook niet meer om de traditie, de islam of wat dan ook maar gewoon om het vlees. De mensen staat uren in de rij voor een kilo vlees....

Ik heb een shot zero met Johnny Walker nodig om de laatste 12 uur te verwerken. Ik heb voor de rest van mijn leven genoeg gezien van het zogenoemde offerfeest. Het is helemaal geen feest. Het is ronduit verschrikkelijk. Ik vraag me al de hele dag af wanneer ik wakker word.... Deze dag en die een paar weken geleden in Wesaput in Papua hebben de meeste indruk gemaakt deze reis.

Op zoek naar ikan bakar. Ik hoef geen vlees meer. Maar, Bau Bau is uitgestorven. Het enige wat we kunnen vinden is een veel te dure ayam bakar. Toeristen en mensen alleen op de wereld hier hebben het niet gemakkelijk met deze feestdagen...

Salam manis
AM


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Kendari, Sulawesi Tenggara, maandag 7 november

De Cantika Express naar Kendari vertrek om 7.30 uur en zal er via een stop in Raha 4,5 tot 5 uur over doen. De boot zit maar halfvol, die van vanmiddag zal op de tweede Idul Adha wel drukker zijn. Iedereen moet morgen weer werken. Comfortabele stoelen in de VIP class. Op het grote flatscreen Hengky die Papuamuziek vertolkt, de film Spartacus, Ring ring, When a man loves a woman en Wonderful tonight. De zee is rustig maar wel veel grijze bewolking, wat regen en daardoor minder zicht op de mooie route langs het eiland Muna. Na Raha op Muna wordt het veel drukker en de boot is zo vol dat ik het eigenlijk niet wil weten. De kustlijn is niet helemaal meer waterpas... In de rij bij het buffet waar Popmie goed wordt verkocht. Ik heb de laatste....

We varen de teluk Kendari in die zo´n 15 kilometer lang is. De boot verlaten is een drama met maar een kleine uitgang en een wiebelplank naar de kade, draagjongens die tussendoor toch nog naar boven wringen. Geen chauffeur te zien op de terminal. Bellen dan maar, twee keer, drie keer...... tot 7 keer toe, er wordt niet opgenomen. Na een kwartier krijgen we hem eindelijk aan de telefoon. Het is moeilijk iets afspreken met Indonesiers. De auto was al een week geleden gereserveerd maar we hoorden 2 dagen geleden dat dat niet doorging. Lekker net voor idul Adha. Vanaf zaterdag een alternatief gezocht. Uiteindelijk gelukt. Gistermiddag gebeld en gereconfirmeerd, vanochtend gebeld, om 10.00 uur in Raha nog gebeld, dat de boot op tijd is en tussen 12.00 en 12.30 uur aankomt. We staan uiteindelijk een half uur te wachten maar dan hebben we nog geen auto..... De auto moet ergens onderweg worden opgehaald. Kendari is een smalle stad van misschien wel 10 kilometer lang dus dit is niet handig. We stoppen bij de rentcar. GEEN auto. Hoezo geen auto? De auto is aan iemand anders verhuurd. Er was geen auto vanochtend. De eigenaar sliep, niet wakker gemaakt. Hoe weet je dan dat er geen auto is..... Enfin na een kruisverhoor van zo'n 20 minuten zijn we erachter dat onze chauffeur pas vanochtend de auto heeft gereserveerd die weer was vergeven. We gaan 7 rental cars af. Niks te vinden. Bij de laatste staat de auto op een oprit. Chauffeur en Daniel stappen uit en ik blijf zitten. ZONDER handrem. Grrrrrrrrrrrr........ ik duik naar voren om de handrem die in geen jaren is afgesteld zo hard mogelijk naar boven te trekken. Zo kan het wel weer. Na meer dan een uur rondrijden hebben we eindelijk een Suzuki te pakken en daarna weer de kermis met de KTP. Met het hotel gaat het net zo. Er is geen hotel te vinden met een fatsoenlijke airco en nemen na 6 pogingen onze intrek in het Horison hotel, zo'n echt hotel met een minibar en zo. Met een echte prijs ook, eigenlijk boven mijn budget maarja vooruit, geen keuze.

Douchen, eten, de lokale delicatesse cashewnoten kopen en het is 7 uur voordat we er erg in hebben. En genieten van mijn mooie kamer. Kendari zelf kan me nog niet bekoren. Morgen de hort op.

salam manis
AM


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Kendari, Sulawesi Tenggara, dinsdag 8 november

Het is spitsuur tijdens het ontbijt in Horison. Tafels vol en naar ieders wens. Het is zo druk dat we in het annex leskokaal voor het personeel eten. Op het whiteboard de laatste lessen in het Engels.

Om half 10 naar het westen. Het landschap wordt wat onbebouwder, rechts een bruine brede rivier met een bootje. We volgen eerst weg nummer 2 naar Kolaka. Nummer 1 gaat naar de grens met Sulawesi Tengah. Niet zoveel verkeer, onderweg de overladen bussen die uit Makassar komen via Watampone en Kolaka, een reis van zo'n 18 uur (minimaal!). Bij de weinige benzinestations die we tegenkomen staan de auto's en motoren rijendik. Het doet aan Bangka denken. Om de paar kilometer een bord dat de weg slecht is, maar ik begrijp het niet helemaal. Voor Indonesische begrippen is dit juist een goede weg (niet voor Nederlandse begrippen dus). Ook veel longsorwaarschuwingen die zeker wel reeel zijn.
Voor ons een pick up met een karbauw in de achterbak die ingesloten tussen een paar bamboepalen bij elke bocht heen en weer geslingerd wordt omdat het beest zich letterlijk niet staande kan houden. De hoorns knallen hoorbaar tegen de cabine. De dierenmishandeling gaat gewoon door.

De afslag naar Motaha doen we toch maar niet. De weg in het zuiden verder richting oostwaarts is erg slecht over 40 kilometer waardoor we alleen al daarmee uren kwijt zijn. Het wordt Kolaka waarvan de ferry naar de linkerpoot van Sulawesi vaart en daar weer Makassar verbindt.
De tweede helft van de reis gaat door mooi(er) gebied. De weg kronkelt door de groene bergen en biedt mooie vergezichten. Het ziet er zelfs een beetje Toraja-achtig uit.

Als we tegen drie uur in Kolaka een warung zitten te eten (gado gado, eindelijke groenten) komt er een telefoontje van het hotel. We moeten uitchecken. Pardon? Hoezo? De kamer is geboekt. Ja, en wij dan? Op het laatste geen antwoord natuurlijk. Een discussie. Er is helemaal niet verteld dat we de kamer maar voor 1 nacht konden hebben. De receptionist voelt zich niet verantwoordelijk of een andersoortig gevoel van schaamte maar blijft volhouden dat we de kamer uitmoeten. Dat is wel lastig, want we zitten in Kolaka op 3,5 uur rijden van Kendari! Maar dat is tegen dovemansoren gezegd. Buiten dan het feit dat ik niet van plan ben om weggejaagd te worden. We hebben het hier over het Horisonhotel dat een internationale klasse zou moeten zijn. Het gesprek duurt zo'n 10 minuten met vier verschillende receptionisten en levert niks op (dat kan ook helemaal niet). Als het al zo zou zijn dan is het op zijn minst vreemd dat er vanochtend geen communicatie is geweest en ze hier pas in de middag mee komen.

We beginnen aan de 170 kilometer terug naar Kendari, er is geen leuke omweg of zo. Bovendien is het hier vroeg donker dus het zou niet zoveel uitgemaakt hebben. Halverwege nog maar even het hotel bellen. We kunnen de kamer tot morgen hebben. Ik heb het gevoel dat hier weer niks van klopt.

Het is al 7 uur als we in Kendari terug zijn. De receptie heeft de electronisch sleutelkaart onklaar gemaakt. Dit is echt niet te geloven. Hier heb ik geen zin en met een gebaar tegen Daniel van regel het maar ga ik zitten en wacht af. Dat wil wel eens helpen. En...... deze keer ook. We hebben de(zelfde) kamer gewoon tot de 10e, de dag van vertrek naar Makassar. En ik dacht nog wel een professioneel en (voor mijn doen) luxe hotel te hebben....

De avond vliegt met het kopen van lenzen, een vluchtige blik in de Matahari en ikan bakar. Op de een of andere manier zit het rund van een paar dagen geleden steeds in mijn hoofd.

Salam manis
AM


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Kendari, Sulawesi Tenggara, woensdag 9 november

Veel wakker geweest afgelopen nacht. Heb vaak het beeld van het weerloze beest voor me achter in de tuin van het hotel een paar dagen geleden... bananenbladeren, jengelende "Allah" gebeden en het bebloede mes. Misschien toch niet zo handig dat ik dit gezien en gehoord heb.

Het plan is om vandaag de zuidkant van Kendari te onderzoeken. Daarvoor moeten we een behoorlijk eind om de baai heen.
Maar eerst pinnen. Daar is normaal niet zoveel over te zeggen behalve de zoektocht naar een automaat die Rp 100.000 uitspuugt. Vandaag gaat het iets anders. We zijn bij het BCA kantoor en dat betekent meestal dat er automaat staat die de rode biljetten geeft. Klopt. De automaten staan lekker handig meteen links van de ingang op zo'n manier dat bij iedere deur die er opengaat je stappen opzij moet doen om mensen verder te laten. Ik ben de tweede wachtende, maarja dit is Indonesie en het wil wel eens gebeuren dat anderen daar anders over denken. Pinpas in de automaat. Ik schrik me helemaal wild als er opeens life iemand NAAST me staat en zegt "enter your pin madam"..... De bankmedewerkster heeft doodleuk mee staan kijken en staat er nu met haar neus bovenop op het moment dat in mijn pincode in moet typen. I don't think so. Ik zeg dat ik dat wel alleen afkan, maar ze blijft staan, haar ogen gefocust op het apparaat. Voordat ik uit mijn vel spring druk ik op de rode knop. Cancel. Maar goed ook, inmiddels staat er nog wat meer mensen om me heen. Een andere atm dan maar.

We rijden de langgerekte stad uit. Er zijn veel heel erg veel nieuwe ruko's (rumah/toko, business beneden, wonen boven) hier in vooral knalkleuren, zuurstokroze, krokodillenpaars appelgroen... en er wordt driftig bijgebouwd. Het is even zoeken welke weg we moeten hebben. Eerste bestemming is pantai Nambo waarvan het mooiste het toegangsbord is.... Het tweede strand bestaat niet eens meer, er zijn visvijvers gemaakt.

Morame staat bekend om de steengroeven die vooral vloerprodukten leveren voor de streek. Het lijkt op marmer maar zoveel verstand heb ik er ook niet van. Het is vermengd met rood zand. Er zitten ook stukken bij die op travertin lijken vermengd met bergkristal of mica. In de groeven worden oude autobanden opgestookt om het gesteente zodanig te verhitten dat het gemakkelijker gekapt kan worden. Het stinkt er dan ook verschrikkelijk. Ik neem een paar stukken mee naar huis voor "onderzoek".

Verder langs de kust een groot mangrovegebied en landinwaarts kleurrijke dorpjes met zelfs een tongkonan (Torajahuis). Verder dan 60 kilometer kom we niet. Rechtsom of linksom (letterlijk in dit geval) zijn alle wegen slecht en alleen maar geschikt voor een motor, een oude pick up of een 4wheel drive maar zeker niet voor een gehuurde kleine Suzuki.

Hadden we eergisteren het gedoe met de auto, gisteren met het hotel, vandaag is de auto weer aan de beurt. We hebben de auto gehuurd van 7 tot 10 november. Prijs is per 24 uur. Afspraak dat deze op het vliegveld kan worden ingeleverd. Maarja, dat was eergisteren. De nieuwe afspraak, tenminste zoals zij het zelf denken is dat we morgenochtend eerst naar het oude centrum van Kendari moeten rijden om de chauffeur op te halen, "slechts" 10 kilometer in de verkeerde richting. En dat om 5 uur in de ochtend. Niks ervan, we hebben de afspraak dat we de auto op het vliegveld konden inleveren, de inchecktijd was vanaf begin af aan bekend dus wat mij betreft verandert er niks. Dit wordt weer net zo vervelend als gisteren met het hotel. Ik neem de telefoon even zelf en bied twee alternatieven OF de auto wordt vanavond om 19.00 uur opgehaald maar met betaling van 2 dagen (2 x 24 uur) maar dan zit er wel een overtime in van 4 uur OF we houden ons aan gemaakte afspraak dat de auto morgen op de luchthaven wordt ingeleverd en er dus voor 3 dagen betaald wordt. Even nadenken aan de andere kant. Een uur later worden we teruggebeld. Het wordt het laatste....

Terug in Kendari mannen in jurken en witte dopjes, megafoons en Arabische teksten. Ik ben qua nieuws niet helemaal aangesloten maar in de stad wordt gedemonstreerd tegen de mogelijk komst van Obama Barack. Tenminste dat is wat ik er in de snelheid van het voorbijrijden uithaal. Waarom dat in naam van Allah en met Arabische (koran?) teksten moet ontgaat mij.
In het oude centrum een aanrijding met een bemo en een becak. Gemotoriseerd verkeer heeft in Indonesie altijd "gelijk". De becakrijder verzamelt zijn gehavende dozendie over het gehele kruispunt verspreid zijn. De bemorijder staat erbij en kijkt ernaar (dat nog wel).

Het is jammer dat de teluk Kendari met allerlei rommel wordt onderbroken, anders zou ik er perfecte plaatjes van kunnen schieten. Op weg naar de supermarkt scheelt er ongeveer twee haren dat een vrachtwagen ons raakt bij het snijden. Zo eentje van gewoon uit het niets. Hartkloppingen en vervloekingen. Nog een wonder dat er in die paar dagen verder niks gebeurd is. Verkeersdeelnemers en dan vooral motoren en bemo's zijn een ramp maar als het gaat om vooral niet kijken en zo de weg op rijden dan is Kendari wat mij betreft kampioen. Toeteren dan maar? Ja, kan maar er wordt geen vin verroerd. Verstand op nul en blik op oneindig. Het staat vast, hoe goed jezelf ook je best doet.... in Indonesie zit in ongeluk beslist niet in in een klein hoekje maar op alle hoeken van de straat.

Al met al was Kendari zelf een grote misser en was het hoogtepunt van zuidoost Sulawesi absoluut de middag dat we op pulau Buton spontaan geitenvlees kregen aangeboden vanwege het offerfeest ondanks dat ik daar gemengde gevoelen bij had/heb. Morgen voor de laatste keer veel te vroeg eruit, hoewel later dan de devote Allahgangers.

Salam manis
AM


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Bira, Sulawesi Selatan, donderdag 10 november

De luchthaven van Kendari ligt op behoorlijke afstand voor zo'n kleine stad. We hebben Sriwijaya boven Lion Air verkozen. Voorgenomen vertrektijd 7.15 uur. De chauffeur om de auto weer mee terug te nemen is op het allerlaatste moment bij het hotel. In de lobby van het hotel worden shuttlebussen aangeboden naar de luchthaven. Ze zouden er 20 minuten over doen. Hoe, geen idee. Wij doen er met een snelheid van 80 tot 90 kilometer per uur 25 minuten over en de weg is leeg. Hoe dat dan gaat overdag is mij een raadsel.

Stress 1: Daniel zegt altijd dat hij de bagage regelt. Dat ik niks hoef te dragen, in de auto, hotel, vliegtuig etc. Zo van stap maar uit, maak je geen zorgen. Voor mij hoeft dat niet, ik reis ook alleen en dan moet ik het ook zelf regelen. Geen probleem, gewoon even je verstand erbij houden. We zijn net bij de terminal, en zoals altijd, ik zoek een trolley, Daniel en de chauffeur doen de bagage. Intussen zoek ik het geld bij elkaar. De chauffeur is betaald, de auto vertrokken MET mijn koteka. Ik ben degene die er achterkomt (ongeveer 20 seconden nadat de auto vertrokken is) Ik ben ziedend en er schieten onmiddellijk allerlei alternatieven en oplossingen door mijn hoofd die er overigens niet zijn. Ik zal verdere details achterwege laten maar de koteka zijn 20 minuten later weer bij mij. Er waren geen telefoonnummers van de chauffeur uitgewisseld dus alles moest via via...De volgende keer gewoon mijn eigen ritueel maar weer, werkt al jaren. Ik vergeet nooit iets.

Ergernis 1: In Kendari op het vliegveld is het net zo'n ongecontroleerd zootje als op Jayapura een paar weken geleden. Een mevrouw voor me probeert voetje voor voetje naar voren te schuifelen. Als ze haar ticket voor mijn neus langs op de balie neerlegt, pak ik haar ticket, geef het haar terug en zeg dat ze net als iedereen op haar beurt mag wachten. Ik ben dat gedring zo zat en heb al helemaal weinig ruimte qua incasseringsvermogen na het kotekaincident.

Stress 2: de geheugenkaart van mijn kleine camera vertoont een storing. Camera uit, aan maal drie, geheugenkaart eruit maal drie maar het helpt allemaal niks. Ik probeer de kaart in mijn laptop maar krijg de melding dat er geformatteerd moet worden, en dan ben ik alles kwijt. Ik hoop dat hier een truc voor is. Zo niet dan ben ik veel kwijt, de zondag, het offerfeest in Bau Bau, de overtocht naar Kendari en de dagen hier in Kendari. Op de geheugenkaart van de Canon staan wel foto's maar de kleine is vooral voor het gemak om alles compleet te hebben. Zou het kunnen dat iemand boven iets probeert uit te gummen? Ben voorlopig waarschijnlijk ook verstoken van internet om het uit te zoeken.

Ergernis 2: in het vliegtuig zijn voor ons de plaatsen 5D en E gereserveerd maar dan twee keer...... mensen wringen af en aan, wij telkens in het pad of tussen steeds andere stoelen. We zijn niet de enigen. Er zijn meer dubbelingen gemaakt. Het duurde straks bij het incheken ook erg lang allemaal en zag de een steeds op de computer van de ander kijken. Het vliegtuig zit gelukkig niet vol, dat had ook wel eens anders kunnen zijn. Net voor vertrek kunnen we dan eindelijke de definitieve plaatsen innemen. Ik zie ook voortdurend cabinepersoneel met tickets en instapkaarten in verschillende soorten voorbijlopen.

In Makassar tijd genoeg voor het inslaan van wereldse dingen zoals jus d'orange, coca cola zero en een borreltje. Dat zal de komende dagen niet echt voorhanden zijn. De rit naar Bira is volgens de LP ongeveer 4 uur met het openbaar vervoer. Ik ben tevreden als we er om 4 uur vanmiddag zijn. We vertrekken olm 11 uur en doen er ruim drie kwartier over alleen om Makassar uit te komen. Ik zie dat ik net twee dagen te vroeg vertrek om Kenny G te kunnen zien optreden.

Na zo'n 30 kilometer begint het af en toe wat landelijker te worden en de meloenen (gestreepte water- en net) zijn in de aanbieding. Om de zoveel kilometer uitbundig versierde paviljoens en spetterende dangdutoptredens van plaatselijke Frans Bauers en Sienekes (om maar in Brabant te blijven). Langs de gehele kust bugishuizen in een niet al te florissant landschap afgewisseld door zoutvelden en zoutzakken voor de deur (in plaats van zandzakken...). Na 50 kilometer begint de weg langzaamaan hobbeliger te worden en dan de gaten en scheuren dieper of op sommige plekken helemaal geen asfalt meer. Dit gaat echt veel langer dan 4 uur duren. Ver in de middag stoppen we bij een padangrestaurant, de keuze is minimaal. We worden bediend door een zwarte nikabdame, tenminste ik denk dat er een dame onder zit. We zijn in Battaeng dat een kloon lijkt van Sumenep op Madura. Moskeeen genoeg die in koor en/of echo over de uitgestrekte bruine velden in elkaar haken. Af en toe komt er een paar kilometer "aardig" landschap langs maar dit is zeker niet de meest aantrekkelijke route van Sulawesi. In het fijne en dichte gras (happen eruit en grote gele stukken) staan magere paarden te bedenken aan welke kant ze vandaag zullen grazen. Ze zullen er in elk geval niet dik van worden. De weg wisselt af met stukken nieuw asfalt met slechts lichte glooiingen en kapotte wegen en vooral heel veel kapotte bruggen die half om half in reparatie zijn. En dan een stuk of 50 tegelijkertijd. Het laatste stuk is het donker en zien we ook helemaal niet waar we terecht komen in Bira. We kiezen het zogezegd beste hotel waar ik thuis meteen de verfkwast ter hand zou nemen (en ook een emmer Ajax). Zeezicht. We zullen het morgen zien. In het hotel zijn toevallig ook de Nederlanders van een week geleden in Makassar. Ze zijn gisteren van hun tocht in Toraja hier aangekomen.

In de enige warung eten we een nasi goreng, gebakken rijst, letterlijk in dit geval, geen sporen van groenten of bumbu´s, alleen een gebakken ei en veel krupuk. De eigenaresse praat over de vele sweepings hier zodat er alleen nog wat Bintang en Guiness te koop is. Geen whiskey of wodka zoals tien jaar geleden. De toko´s waren eigenlijk daarom al verplicht om de prijzen hoog te houden om nog enigszins verdiensten te hebben. Maar er wordt nog regelmatig een voorraad bier leeggehaald inclusief die uit de koelkast zodat de corrupte politiemannen zelf een drankje hebben met hun vrienden op zaterdagavond. Ten koste van wie (winkeliers en toeristen) is niet belangrijk. Ze doen gewoon.

Maar, mij maken ze niks vandaag, heb een lekkere Shiraz meegenomen uit Makassar, en bruin brood en kaas. Zou het tijd worden voor de terugreis?


Bira, Sulawesi Selatan vrijdag 11 november

De dag begint met een van break- en koorddansen in de badkamer. Ons huisje staat op palen (met een geweldige entree van zes autobanden in het midden gevuld met cement; decoratief, origineel, functioneel en goedkoop) en op de of andere manier lopen badkamers dan altijd schuin af. De vloer is echter afgewerkt met veel te gladde wandtegels en dat levert in combinatie met shampoo, zeep, lulur mandi en conditioner een spekgladde vloer of waarbij ik steeds maar naar de achterkant glij. Met slippers gaat het beter. Dat wil zeggen niet als ik buk om ze te pakken. Twee voelbare knakken in mijn onderrug en het duurt een paar minuten voordat ik weer rechtop sta. Dat wordt voorzichtig aandoen vandaag en zeker niet te lang achter elkaar in de auto, want ik kom er niet meer uit.

Om half 9 zie ik dan eindelijk Bira by day. Het zogenaamde zeezicht dat we hebben is er een met vooral veel fantasie. Het hotel is hoog boven het strand gebouwd maar is afgezet met een (lelijke) muur. In de verte wel glimpen van blauwschakeringen. Eerst maar ontbijten met met keuze uit nasi goreng of bubur, pannekoeken of brood met een ei en jam, papaya of meloensap en koffie en thee. Het Nederlandse stel heeft moeite met het reserveren van een hotel in Banjarmasin omdat in de hotels niet of weinig Engels wordt gesproken de telefoon wordt vaak niet opgenomen of het nummer bestaat helemaal niet meer. Herkenbaar. Welkom in Indonesie. Laat mij maar even. Een kwartier later hebben we een kamer voor ze gereserveerd. Ze verhuizen vandaag naar het Bara hotel op pantai Barat. Daar is het uitzicht mooier. Het is ongeveer 2 kilometer verderop langs de kustlijn maar dat gaat vandaag nu even niet. Ik wil sowieso naar pantai Barat gaan kijken maar via de weg. Het is droog hier, we slalommen om de geiten en de koeien de zijweg naar pantai Barat is maar een paar kilometer maar het kost 20 minuten om het strand te bereiken, geen asfalt, alleen zand, rif en stenen. Aan het eind ligt hotel Bara, veel luxer dan ons onderkomen met ook een luxere prijs. Met buitenlands geld gebouwd. De eigenaar was (vorig jaar overleden) een Duitser, getrouwd met dame uit Medan. Ze woonden met hun kinderen in Duitsland, de weduwe en de kinderen nog steeds. De vijf bungalows zijn pas twee jaar oud en zien er prachtig uit. Maar..... ver van alles. Je bent afhankelijk van het hotel, er is verder helemaal niets. Niet handig als je geen eigen vervoer hebt. Ik kan ook niet zeggen dat dit het paradijs is.

We rijden terug naar de hoofdweg en rijden naar pantai Timur te bereiken via een zeer steil pad. Aan het begin een stuk strand waar pinisi worden gemaakt. Half in het water ligt een gigantische boot, een megapinisi, een bestelling uit het buitenland en bedoeld voor toeristen straks. De boot is gemaakt van hout, afkomstig uit de bossen van Halmahera en Papua. Alles met de hand, het planken zagen, het vullen van de zandzakken waarop de boot rust om straks te water gelaten te worden. Een project van 8 tot 10 maanden waaraan veel vooral jonge mannen meewerken. Het ziet er voor mij, nonton saja, romantisch uit, een grote boot aan zee, zwetende en sjouwende mannen met op de achtergrond het turquoise van de zee en het roze (?) van de zandzakken. Ik had nog nooit een schroef van zo dichtbij gezien. Weet ook allemaal niet precies hoe die dingen heten. Voor de mannen is het gewoon hard werken in de brandende zon onder niet al te florissante omstandigheden. Veiligheidsmaatregelen? Nog nooit van gehoord. Klagen? Voor u 100 anderen.

Maar..... ik kwam hier voor het strand. Als ik alle rommel wegdenken (ze ruimen hier beslist niet op op maandag) dan zou het een mooi plaatje zijn en die pinisi storen niet eens. Maar die rommel is er nou eenmaal wel, de bekende dingen, verloren slippers, plastic zakken, lege shampooflessen, blikjes, Een lege Bacardifles (...). Jammer, jammer. Ik moet dus erg mijn best doen om er ongeshopte plaatjes te schieten. Maar het lukt. We drinken Nescafemix bij een warung. Achter de toonbank staat een houten een persoonsbed van planken met een dunne deken. De bijverdienste is het vangen van vis met een kleine perahu die aan "Makassar" wordt verkocht.

De pasar van Bira is leeg (vrijdag?). Ik hoop dat er morgen bedrijvigheid is. In het dorp is iets aan de hand. Er staan veel auto's en er zijn veel mensen op hun paasbest. De oudste zoon van de familie gaat trouwen met een meisje in Batueng. De colonne vertrekt onder begeleiding van een politie-auto, een stuk of 30 auto's (Adira?), in de derde auto (eerste auto politie, tweede auto muziek) de bruidegom met een zonnebril. Het lijkt tegenwoordig een trend om een zonnebril te dragen als je gaat trouwen. Jongetjes in traditionele satijnen kleding met cadeautjes. Ook de auto met de mas kawin, een bamboegevaarte gevuld met kip, suikerriet, kokosnoten, bananen en behangen met gebakken zoetigheden van kleefrijst, bananen en gula merah gaat achter de stoet aan. De rit zal minsten twee uur duren. In het dorp Bira staan mooie Bugishuizen. En een ficus elastica, familie van de rubberbomen maar dat is lastig uitleggen hier. Ik trek een blad van de boom als bewijs dat er rubbermelk uitkomt. Ah, begitu.

Er is hier weinig mogelijkheid om goed te eten. Het Solorestaurant ligt meteen aan de weg naar het westen. Busladingen vol eten hier. mensen die van of naar pulau Selayar op weg zijn. Er zijn hier dus gewoon bussen. Ik denk meteen aan de Nederlanders aan wie isa wijsgemaakt dat ze naar Makassar maar een mogelijkheid hebben en dat is een auto charteren voor veel geld. Er zijn dus gewoon bussen, die overigens niet zouden aansluuiten op hun vlucht. Maar, er zijn ook travels voor Rp 50.000 per persoon, die vanaf 5 uur in de ochtend bijna elk uur vertrekken...... Aduh, jammer. We kunnen het ze ook niet meer laten weten, ze zijn vanochtend naar hotel Bara verkast (en dat is mij niet te ver maar wel te lang om "even" langs te gaan).

De auto rammelt. Dat kan vanalles zijn maar uiteindelijk blijkt het de uitlaat te zijn. De ophanging is ehm.... niet meer zoals het zijn moet. Er is hier ook niks om het probleem te verhelpen. We irritant zo'n rammelende uitlaat uiteraard in combinatie met de slechte wegen hier.

Naast de rivier in Tanahberu is een agar agarbusiness. Een van de vrouwen wenkt ons naar binnen om foto's te maken. Natuurlijk. De agar hier ziet er in eerste instantie zwart uit maar is tegen het licht gehouden lichtbruin. Er zitten acht vrouwen de agar2 aan touwen te knopen om deze daarna opnieuw uit te zetten in zee zodat ze groeien. Het opnieuw binnenhalen daarna is gemakkelijk, ze hoeven alleen maar de touwen de boot op te trekken.

Aan de linkerhand een huis in huwelijkse staat. De bruidegom vertrekt morgen met de familie naar pulau Selayar waar de aanstaande woont. De bruiloft is overmorgen. Dan maandag iedereen weer terug inclusief de familie van de bruid om het feest hier nog eens dunnetjes over te doen.

Het is al laat in de middag. We rijden naar de haven. Er is een pinautomaat van BNI!. Er ligt een grote teakhoutkleurige pinisi. Voor ons lopen 6 jongens met dozen te sjouwen. Ze klauteren de kade af, stappen in een bananenbootje en zorgen dat de meegebrachte spullen aan boord gebracht worden. Aan "boord" van 3 boten, twee van 9 meter lang en de derde nog kleiner. Ik ben verbaasd als ze vertellen dat ze daarmee naar Australie gaan. Eerst de tocht naar labuan Bajo op Flores, dan naar Maumere, Larantuka, Kupang en verder zuid van Timor tot de territoriale wateren van Australie. Het zijn jonge jongens van hooguit een jaar of 22. De jongste is 10 (!) en gaat mee als koki. Om te koken nemen ze rijst en groenten mee, Indomie maar dat is voor eigen rekening. Vis vangen ze onderweg. En genoeg water natuurlijk. Ik ben verbijsterd, een kind van 10 jaar. Zulke kleine, beslist niet zeewaardige boten. Ze gaan de zee op voor 15 dagen en zullen onderweg vis vangen en verkopen. De winst wordt gelijk gedeeld, 22 of 10 jaar! Ongelooflijk.

Het is druk op Tanjung Bira. Vanaf hier is de zonsondergang te zien van een oranje bolletje die een lange verticale streep trekt in de lege zee.

En dan nog een uur rondrijden om een warnet te vinden, 5 kilometer verderop. een superslome......en dan staat er in mijn verhaal ook nog een woord dat niet mag en ik me van geen kwaad bewust.
Ik ga een borrel drinken.

salam manis
AM



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Makassar, Zuid Sulawesi, zaterdag 12 november

Ik word wakker van de kletterende regen, de harde stootwinden en het onweer. Ik moet meteen denken aan de jonge mannen van gisteren die nu al midden op de volle Floreszee zijn. Ik hoop dat het daar niet zo spookt. Ontbijten, uitlaat opnieuw vastzetten en de banden op spanning brengen. Er staat een regenboog boven de zee.

We hebben de hele dag de tijd om in Makassar te komen. Het eerste plan via Sinjai en Malino maar laten varen. Het stuk naar Bulukumba is 40 kilometer waar we precies een uur over doen. Hier is de weg nog redelijk. Dan beginnen de kuilen en gaten, de reparaties en vernieuwen aan bruggen en bij Jeneponto is het het ergst. Hier komen we ook alle bussen tegen die van Makassar naar pulau Selayar onderweg zijn voor de boot van 4 uur uit Bira. Ik snap echt niet hoe mensen hier aan een rijtijd van 5 tot max 6 uur komen. Wij doen er in elk geval 7 uur over met goed doorrijden waar het kan. Onderweg een paar keer opnieuw de uitlaat vastzetten en bij een warung miesoep en lemper. De rit is voor mij een crime vanwege de pijn in mijn onderrug en bij elke hobbel moet me schrap zetten, af en toen een been omhoog, nou ja gedoe dus. Uitstappen is nog het moeilijkst

Het is 3 uur. Het toeteren wringen en dringen is begonnen. We zijn in Makassar. Koffers even in de kamer zetten, douchten en de ik-ga-weer-terug-naar-Nederland-boodschappen: lulur, Sunsilk haarolie, gebakken uitjes en wat "bestellingen". Niet dus. Vorige week hotel Asoka geboekt, gisteren nogmaals gebeld om te bevestigen, nog gezegd dat we in de tweede helft van de middag in Makassar verwachten te zijn en vandaag............ is onze kamer gewoon vergeven aan iemand anders.....Ik ben om kapot te vallen. Maar, ze zijn niet thuis, letterlijk en figuurlijk niet. Verderop een spandoek met een nieuwe homestay in de Rambutanstraat. Een grote villa met 6 nieuwe kamers.
Malam minggu in Makassar heeft veel weg van een nieuwjaarsparty in een grote stad in Nederland, tenminste die van vanavond. Iedereen met een auto of motor komt naar het Losari "strand" of omgeving. Er is veel eten, pasar malams en life-optredens maar bij de techno haak ik af. Maar bovenal verschrikkelijk druk.

Maar eens aan mijn bagage beginnen om te kijken of alles nog past. Morgenochtend de laatste boodschappen.

Salam manis
AM


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Makassar/Jakarta, zondag 13 november

Het is 9 uur en we hebben tot 13.00 uur de tijd. In de Somba Ompu zijn veel is veel goud, souvenirs en jamu. En batikpleisters en een warmtepleister met cabe. Misschien wel handig voor mijn rug. Ik heb voor mezelf niet echt iets meer "nodig"maar zie hier steeds een Nexia dual sim hp met leuke kleuren. Het ding is van Chinese makelijk en kost "niks", maar Rp 400.000. Of het iets is weet ik niet. Het kost veel moeite om een demomodel te vinden. Blijkbaar wordt hier gewoon van een plaatje gekocht. Hoewel het haast niks kost wil ik wel weten wat ik ongeveer koop. Het is touchscreen en het ziet er allemaal gemakkelijk uit. Het wordt een knalroze (aan een paarse of oranje is niet aan te komen).

Het is druk in de parkeergarage van Basement 2 van Karebosi. Zo druk dat onze auto is ingesloten door een rijtje ervoor (daarom hier het verzoek om de auto niet op de handrem te zetten). De parkeerwachter moet eraan te pas komen om twee auto's weg te duwen. Ken allemaal hier.

Ik ben voor de tweede keer mijn slotje voor mijn koffer kwijt deze reis en op weg naar het vliegveld moet er dus snel eentje gekocht worden. Naar het vliegveld. Kan er dan nog wat gebeuren? Ik let even 10 seconden niet op (ben in mijn tas aan het rommelen) en Daniel mist de afslag naar het vliegveld... Vertraging 20 minuten! Net voor het inchecken zie ik dat de rits van mijn koffer knikjes vertoont. Voordat dat mis gaat en mijn hele hebben en houwen verspreid ligt op de bagage-afhandeling van waar dan ook laat ik voor de eerste keer mijn koffer intapen voor Rp 30.000. Het nieuwe slotje was dus eigenlijk niet echt nodig geweest. Op Hassanudin wel veel internet. Er is een gatewijziging. Daar is Makassar kampioen in dus gate 1 sjouwt naar gate 2 en omgekeerd. Vertraging 55 minuten. Het Bataviatoestel van vandaag lijkt er eentje van een rommelmarkt en lijkt in het geheel niet op het mooie vliegtuig van een paar weken pp van Jayapura naar Merauke. Een geluk bij een ongeluk, zo hoef ik niet zo lang op de aansluiting met Emirates te wachten. De mevrouw van de incheckbalie vraagt wat het langwerpige handbagage is. Koteka, mevrouw. Diezelfde vraag mag ik bij de securitycheck bij de gate nog een keer beantwoorden.


Jakarta/Dubai/Amsterdam/Eindhoven, maandag 14 november

Mijn Arabische buurman heeft niet veel te missen dus gezellig wordt het niet tot Dubai. We landen rond half 6 local time. Alweer die zoektocht naar een trolley en rijen dik bij de toiletten. Nee, Emirates wordt het hem niet meer. De voordelen (prijs, het lekkere eten) wegen voor mij niet op tegen de nadelen (veel te druk, te weinig toiletten en trolleys en wegens te weinig ruimte op de heenreis die ellenlange busrit) en eigenlijk vlieg ik het grootste stuk ook liever in keer zoals met MAS en SQ. Vind het ook fijner om vroeger aan te komen.

12.30, het is 3 graden op Schiphol, die andere 32 denken we er maar bij. Twintig minuten wachten op de bagage en lekker kopje koffie met een vriendinnetje, trein en taxi en om half 5 thuis.
Morgen weer aan het werk.

Salam manis
AM



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Dag allemaal

Ik heb besloten om mijn verhaal toch maar hier te plaatsen. Als er behoefte is aan uitgebreid commentaar dan is het misschien handig om een apart topic aan te maken.

De afgelopen maanden is het niet zo goed gegaan en ik ben er nog lang niet. Enfin, het staat, niet al te uitgebreid ook in mijn verhaal. Ik ben op dit moment in Tomohon, kriijf mijn modem gekocht in mei op Bali niet aan de praat, de draadloze verbinding van het guesthouse lukt ook niet dus ik zit nu achter de receptie......


Eindhoven/Schiphol Donderdag 27 september

De dag begint met half 6 al vroeg. Ik voel me niet lekker, beetje misselijk. Ook nerveus en dat is nieuw. Het hele ritueel op een lijstje afvinken zodat ik niks vergeet op de automatische piloot. Nog geen uur later ben ik er letterlijk klaar voor, het is alleen nog wachten op de taxi die ik voor kwart voor 7 besteld heb.
Maar even nog het laatste nieuws kijken, en dan voel ik ineens een vreemde opwelling in mijn maag, keel….. en een weee smaak in mijn mond. Bloed! Niet teveel, een theelepel denk ik en helderrood, maar genoeg om even goed in paniek te raken. Zal ik wel, zal ik niet. Ik weet even niet wat ik moet doen en ik vecht heel even tegen het flauwvallen. Dat gebeurt gelukkig niet. Ik sta even met water te spoelen in de keuken, kijken of er nog meer komt. Dat gelukkig ook niet. Het lijkt een eeuwigheid maar er zijn maar een paar minuten voorbij. Wel gaan, niet gaan? Ik probeer mijn kop in het zand te steken en ben blij dat de taxi er is.

De treinreis is lang genoeg om alles weet eens door mijn hoofd te laten gaan. Het is behoorlijk zwaar geweest de laatste maanden. De eerste tijd, na het bizarre afscheid van Daniel dacht ik het wel allemaal even te verwerken. Tot er week na week voorbij ging zonder taal noch teken. Die had ik niet aan zien komen. Ruim twee maanden terug uit Indonesie ging het echt fout en was ik tegen die tijd geestelijk en lichamelijk gesloopt. Stress. Ik was ziek letterlijk en figuurlijk toen ik erachter kwam dat ik er geen rekening mee had gehouden dat Daniel helemaal niets meer van zich liet horen, zelfs tot nu bijna vijf maanden na die dramatische dag op Bali niet. Of er met hem iets is? Nee hoor, wat dat aangaat is Facebook behalve een, voor mij vervelend ding ook een goeie controle.
Wat ik eraan moet doen weet ik niet. Ik vecht me kapot. En dan nu dit weer, die bloeding. Een maagzweer? Of toch iets anders. Het houdt me tot Schiphol goed bezig. Ik krijg de tip dat er daar een EHBO post is. Daar was ik zelf nog niet op gekomen. Het inchecken gaat snel en tegen half 10 sta ik dan bij de EHBO. Ik wordt om kwart over tien verwacht bij de gate. Bloeddruk, pols, temperatuur en bloedgehalte zijn goed. Er worden geen rare dingen gehoord of gevoeld. Of ik altijd zo bleek zie? Inderdaad ik heb nooit van die appelwangen. Ik krijg voor 10 dagen maagbeschermers mee. De arts wil ook nog een oxozepam meegeven maar dat lijkt me niet zo’n goed idee. Op de rolband naar G4 sta ik wat apatisch voor me uit te kijken en bedenk me dat dit soort zaken toch geweldig geregeld zijn in Nederland.

De mannen met de grote geweren van 5 maanden geleden staan nog steeds bij El Al bij G2. Mijn buurvrouwtje aan het raam gaat na twee weken familiebezoek in Nederland terug naar man en kinderen in Nieuw Zeeland en onze gezamenlijke buurman terug naar huis in Singapore om daar te vertellen hoe geweldig Amsterdam, de molens en de coffeeshops toch zijn. Alsof ik elke keer op mijn wenken bediend wordt krijg ik een heerlijk glas Franse Syrah, mijn favoriete wijndruif (van het merk Fortant, die heb ik maar even opgeschreven) bij mijn ayam semur. SQ heeft toch nog het meeste troetelgehalte. De mooie dames, vandaag een zelfs met kunstwimpers en een delicate glitteroogschaduw bijpassen bij het groene batikuniform, ontgaat weinig en bemoeien zich op een aangename manier overal mee.
___________________________________
Tomohon, vrijdag 28 september

In Singapore is het grijs en grauw en een halve dag later in Manado trouwens ook. Het VOA systeem begrijp ik niet. Tenzij ik met al die keren al zoveel vingerafdrukken heb achtergelaten dat het niet meer hoeft maar de mevrouw die voor mij langs de immigratie gaat moet die afdrukken wel laten maken en ik niet. Zo’n vol vliegtuig met overwegend buitenlanders/toeristen kan de VOA-afdeling in Manado sowieso niet aan. Ik had stoel 5C net achter de businessclass en was daarmee een van de eerste uit het vliegtuig. Met het maken van wat foto’s en even naar het toilet sta ik nog redelijk vooraan maar er staan toch voor een een uur mensen te wachten. Hier is het dan ook andersom, de meeste bagage wacht op de eigenaar in plaats van omgekeerd. Buiten de aankomsthal een rijtje met mannen met naambordjes. Mijn naam staat er ook bij, maar, men verwachtte een Indonesische of in elk geval dan toch wel een Indo…… Ik heb via wat mailwisseling geregeld dat ik opgehaald zou worden en alles in het Indonesisch natuurlijk. Pak Edy snapt er even niks van. Jotje, de gids is er niet bij, heeft andere dingen te doen maarja da’s niet erg als het toch om een Indonesische gaat…..
Op de terminal van het vliegveld met grote letters in Bahasa Minahasa: Sitou timou tumou tou, vrij vertaald, leven en laten leven. Volgens Pak Edy een uitspraak van de gouverneur die er alles aan doet om de verschillende bevolkingsgroep goed met elkaar om te laten gaan. Hier geen Poso of Maluku-toestanden. Het Christendom is hier sowieso in de meerderheid en alles in de Minahasa is goed geregeld. Daarvoor hoef je hier maar 10 minuten rond te rijden om dat te zien.
Edy en ik kletsen heel wat af in de anderhalf uur durende rit naar Tomohon. De weg vanaf het vliegveld is nu naar vierbaans verbreed, om Manado heen is een ringweg gemaakt. We hebben over de corruptie, dat het leven hier toch beter is dan in zijn geboortestad Makassar, proberen durian te spotten (nog niet gelukt) en onderweg worden al mijn chips in mijn hoofd weer geactiveerd.
Herinneringen. Het is heel ruim 17 jaar geleden dat ik hier was maar ik heb er niet veel van meegekregen destijds. Binnen een paar dagen lag ik in de rumah sakit umum in Manado, verdacht van malaria, daar agressieve medicijnen tegen gekregen, verkast naar Tomohon naar een beter (christelijk) ziekenhuis waar het toch geen malaria maar typhus was (deze foute diagnose wordt nog steeds gemaakt in Indonesie). Tien dagen en daarna nog een paar keer naar de UMGD (EHBO-post) omdat het nog niet goed ging. Voor de rest alleen maar een paar resorts gezien om aan te sterken. Ik kan me de Lokon nog herinneren, de bergen durians langs de weg (die ik niet kon/mocht eten) de lekkere ayam rica2 die verboden was, het prachtige meer van Tondano en de mooie omgeving. Het was sowieso destijds een hele toestand. Ik was met mijn Indovriend naar de Minahasa getrokken omdat we maanden daarvoor hadden besloten om ons huwelijk kerkelijk te laten inzegenen. Er zijn een aantal mogelijkheden in Indonesie met een katholieke meerderheid zoals het Batakgebied maar daar waren we allebei al eens geweest en ik toen al meerdere keren. Daarom werd het de Minahasa
Het hotel dat Jotje bedacht heeft in Tomohon ligt mij veel te ver, te hoog en via een slechte en ’s avonds te donkere weg. Er wordt wat heen en weer gebeld en ik heb de indruk dat mijn afwijzing niet helemaal goed ontvangen wordt. Leerpunt: het gaat nu zoals ik het wil, ik betaal, heb duidelijk gecommuniceerd. Ok, da’s duidelijk. Na wat rondrijden (en een pinautomaat vinden die de gewenste bedragen geeft) wordt het Lokon Inn, richting Kaskaskasen en maar 50 meter van de hoofdweg. Niet in een prachtige tuin maar die hotels liggen allemaal wat verder weg en ik wil ook nog een angkot kunnen nemen. De uitbaatser heet Medy. De kamer is goed, schoon met mooie ikatspreien, geen airco want Tomohon heeft vooral ’s avonds een aangename temperatuur. We drinken Nescafe uit een zakje. Ik probeer met pak Edy een prijs te maken maar de vraagprijs van Rp 650.000 is al veel te hoog dus ik vraag me af of dit het gaat worden. In de verte staat Medy al te gebaren dat ik dat niet moet doen. Jotje zou eventueel als gids meegaan maar ik begrijp nu dat hij dat geld in zijn eigen zal wil gaan steken. Eh, nee.
Eerst maar een douchen en lopen. In de supermarkt worden kerstliedjes gedraaid. En wij maar klagen dat er in januari al paaseieren te koop zijn. Het is gezellig druk in het centrum. Zie ik dat nou goed? Blue Bird in Tomohon? Er staan een stuk of 6 auto’s en even met de mannen praten levert op dat sinds een paar jaar hier een paar taxi’s staan om de toeristen terug te rijden naar Manado. Nou, als jullie er straks nog staan dan breng mij maar even naar huis met mijn toch net iets teveel aan boodschappen. Eerst eten in rumah makan Ekonomi met spaarlampen in plaats van de vooroorlogse TL-verlichtingen. Nasi goreng met fijngesneden kip. Ze hebben ook babi hier.
Inmiddels staan er nog maar twee auto’s van Blue Bird dus ik heb geluk. Het is maar een korte rit en de meter staat op 9100 Rupiah. Ik geef de chauffeur 10.000 zegt dat hij de rest maar moet laten zitten, maar hij zegt dat het eigenlijk 20.000 is….. maar tidak apa2 bu….. Tidak apa2? Het is helemaal geen 20.000 maar gewoon wat er op de meter staat. Ik doe de passagiersdeur even voor hem open en wijs hem op de sticker waar op staat dat bij een telefonische boeking een minimumbedrag van 20.000 geldt. Maar niet als ik op straat een taxi oppik. Oeps. Ik vertel hem dat ik dat grapje toch maar niet teveel zou uithalen. Blue Bird heeft een goede naam een een telefoontje naar het kantoor zou niet gunstig zijn voor hem. Buigen, als een knipmes. Ik hoop dat hij het gesnapt heeft. Ik hoef zeker niet het onderste uit de kan maar gewoon eerlijk behandeld worden en dat valt zelfs na al die reizen nog niet mee.

Medy gaat even naar een trouwfeest en als ze terugkomt spreken we af dat we samen naar DE markt gaan van Tomohon (alles wat pootjes of vleugels of een staart heeft wordt daar dood, levend of gebakken verkocht). Misschien kunnen we een verrassingsbezoek brengen aan broeder Han. En even kijken naar het ziekenhuis. Ze heeft intussen ook een chauffeur geregeld die me voor Rp 350.000 rondrijdt inclusief benzine, alleen kan hij maandag niet maar ik heb gezegd dat ie maar even een vriend moet zoeken. Ik heb geen taalprobleem dus dat is gemakkelijk
Tegen 9 uur staat Jotje bij het guesthouse. Aduh en ik was van plan om zo te gaan slapen. Het is een typische guide, met dit-trek-je-aan-als-je-guide-bent-kleding, een bepaalde arrogantie. Het is jammer zegt ie maar ik heb een tour van 5 dagen met 10 mensen. Tja, dan laat je Anne Mieke schieten die maar alleen is en natuurlijk niet zoveel betaalt. Is niet erg hoor, ik vermaak me wel. In de mailwisseling had ik ook al aangegeven dat ik voor de prijs die hij noemde niet op pad ga. Veel te duur als je alleen bent. Maar, dat is nu geregeld. Rest hem nog te zeggen dat hij me wel een paar massages wil geven…. Tja, ik denk dat ik dat maar niet ga doen.
Slapen. Niet zo moe als voorgaande keren maar het is toch al bijna 11.00 uur.
__________________________________

Tomohon, zaterdag 29 september

Om 9 uur samen met Medy eerst even langs het algmene ziekenhuis, maar daar staan we binnen 5 minuten weer buiten. Dit is niet het ziekenhuis waar ik 17 jaar geleden 10 dagen met typhus heb gelegen. Dan eerst maar met een andere angkot naar DE pasar van Tomohon. Een schone pasar voor Indonesische begrippen. Een penetrante lucht van dode dieren en bloed. En echt ALLES wat ooit kon lopen, liegen of kruipen wordt hier te koop aangeboden, dood, alvast voorgebakken MET EEN GASBRANDER maar ook levend……. Mannen sjouwen met grote varkens die nog druipen van het bloed. “Mooi” gedrapeerde katten die door de agressieve bakar van de branders zwart geblakerd zijn. Wel met een mooie krul in de staart (voorzover ze er een hadden). Ratten (!) op een stokje, glanzende en aantrekkelijk gedrapeerde pythons, aaneengeregen vleermuizen met hun jasje gespreid, stukken varkens, herkenbaar aan hun ruige harige vacht, varkenskoppen, varkenspoten, varkensw op stok “voor” erin en “achter” eruit. Vers bloed, opgedroogd bloed, uitglijbloed. Al halverwege de hal horen we veel gekrijs en gejank. Buiten wachten tientallen kooien met nog levende honden die niet weten waar ze het zoeken moeten en zich door de tralies proberen eruit te wurmen met als gevolg dat sommige hun halve kop vast hebben zitten…… Anderen krijsen alles bij elkaar, hijgen hun tong uit hun bek. De stress is ze af te lezen. Het is verschrikkelijk. Ik heb niet gezien hoe ze echt aan hun einde komen, hoeft ook niet. Maar het moet gruwelijk zijn. Sommige gegasbrande honden hebben hun bek en ogen nog half open. Ik wil het ook niet meer weten.

Nog aan het bijkomen wachten we in de angkot totdat ie vol is en we naar het Gunung Maria ziekenhuis kunnen vertrekken. Volgens Medy moet dat het ziekenhuis zijn van 17 jaar geleden als ze mijn beschrijving hoor, voorzover ik het me nog kan herinneren. Van de 2,5 week in de Minahasa kan ik weinig meer herinneren. In de rumah sakit umum in Menado hadden ze me Fansidar, een zeer agressief malariamedicijn gegeven en ik leek steeds zieker te worden. Broeder Han vond het toch een beter idee om mij naar het katholieke ziekenhuis in Tomohon te brengen.
Intussen bleek na wat gesprekken met broeder Han dat ik een achter achterneef had in Manado, Corne Lathouwers. Ik weet nog dat we daar aankwamen en er nogal lange discussies over verzekering en betalen waren en dat ik toen zelf maar alvast op een brancard ben gaan liggen. Ik kon ook haast niet meer op mijn benen staan. Na de onderzoeken werd ik al snel naar een VIP kamer gebracht waarvan ik me kan herinneren dat ik telkens geen idee had hoe ik in godsnaam naar de badkamer moest komen. Diagnose typhus en een infectie aan de urinewegen. Intussen kwam Corne naar het ziekenhuis die net zou verbaas was als ik dat we verre familie bleken te zijn. Na dagenlang van de wereld zijn geweest kon ik eindelijk even buitenzitten met het witgeschilderde houten meubilair met uitzicht op de tuin met palmbomen. De foto staat op mijn laptop.
Ik herken het ziekenhuis inderdaad aan de tuin en de zitjes buiten. Een fijn, goed en vooral schoon ziekenhuis. Een van de smerigste ziekenhuizen die ik ooit heb gezien was het rumah sakit umu in Mataram op Lombok met smerige toiletten, rondslingerende viezigheid van gebruikte gaasjes, pleisters, verband en bloedspatten tegen de muren. Ronduit goor. Die openbare ziekenhuizen zijn gelukkig niet altijd zo maar als je er toch heen moet kun je maar het best een katholiek ziekenhuis uitzoeken. Het is er veel schoner, het personeel vriendelijker, meer respect en beter georganiseerd.

We worden dan ook fijn rondgeleid door een van de in het wit gekleede nonnen. Mevrouw Barten, de Nederlandse dokter die er destijds werkte is inmiddels overleden. Ze was toen al op pensioenleeftijd. De tuin is nog mooier dan in mijn herinnering.
Ik probeer de kamer te vinden waar ik destijds de meeste tijd doorgebracht heb met een bel tegen de muur waar je nooit bij kon komen….:-) Toch een beetje raar om hier te zien hoewel ik echt stukken totaal kwijt ben. Ik maak wat foto’s, ook van het aanwezige personeel en de aardige non en het kantoor waar ik heb zitten bellen met Nederland in verband met de verzekering en het afhandelen van het ziekenhuisverblijf met het administratief personeel. Mijn Indovriend destijds sprak vrijwel geen Indonesisch en dokter Barten, Corne of broeder Han waren er ook niet altijd dus ik kon het maar het beste zelf regelen.
Ik heb sowieso door de situatie destijds weinig foto’s van de Minahasa. Na de ziekenhuisopname zijn we naar het Lokon Resort verkast. We mochten eigenlijk in het gastenhuisje van broeder Han – met een waterpomp – maar het was op dat moment voor mij allemaal net iets te eenvoudig en ik had ook warm water nodig. De huwelijksinzegening werd uitgesteld van 14 februari, Valentijnsdag, naar de 21e en dat was net een paar dagen na mijn ontslag uit het ziekenhuis. Mijn sarong en kabaya moest een paar dagen ervoor nog extra worden ingenomen… Daarna nog een paar dagen in het resort in Tomohon gebleven (volgens mij is het eigenlijk Kakaskasen) en een dag met Corne wat rondgereden rond het meer van Tondano, de beroemde graven en prefab huizen gezien. Dat was het wel zo’n beetje.

Ik heb misschien al die tijd de Minahasa onbewust vermeden. Het was dan ook paniek twee dagen geleden net voor vertrek omdat ik bang was dat de geschiedenis zich ging herhalen.

We gaan met een bendi terug naar Tomohon. Medy gaat terug naar het guesthouse, ze moet de kamers gaan poetsen en ik probeer bij broeder Han in Woloan te komen. Hij weet helemaal niet dat ik kom. Het is ook alweer een paar jaar geleden dat ik contact met hem had. Ik ga er gewoon heen en ik zie het wel. Hoe kom ik in Woloan? Het zou 2 kilometer van Tomohon zijn. Er staat een angkot bij de vertrekplaats maar ik wil eerst nog een stukje lopen. Gerimis, het begint een beetje te motregenen en te spetteren. Toch maar een angkot dan? Vol, nummer 2 vol, nummer 3 vol. Bij nummer 7 besluit ik gewoon te gaan lopen. Twee kilometer is toch niet zo ver (het zullen er echter geen 2 zijn  Emoticon: Wink Maar, intussen houdt het op met zachtjes regenen en worden het druppels ter grootte van een euro. Het ziet er niet goed uit. Maar even schuilen dan. Ik loop naar beneden en vraag of ik even mag schuilen. Penumpang hujan is heel normaal in Indonesie. Er staan wat blauwe plastic stoelen en er zit niks anders op dan wachten tot het over is. Inmiddels komt het zo hard uit ze lucht dat ik een paar meter verderop naar binnen moet gaan zitten. De kinderen zijn niet spraakzaam en reageren minimaal op alles wat ik zeg. En alleen wachten duurt lang. Iedere andere Indonesier zou nu misschien al dan niet staand een dutje gaan doen. Na drie kwartier kan ik verder. De angkots zitten nog steeds vol. De weg is prachtig met overhangende bamboe en stukken bos maar ook bochtig en door de regen flinke plassen dus langs de kant van de weg lopen is niet geheel zonder risico. Ik wordt regelmatig van de weg getoeterd. Tenminste da’s de bedoeling. Met een stuur in je handen ben je in Indonesie meer waard en waar de voetgangers dan blijven, in een drassige berm of bijna in de sloot is niet interessant. Maar die laatste twee zijn geen optie voor mij dus hoe hard ze ook toeteren, ik ben oost-Indisch doof. De weg klimt en daalt een beetje. Af en toe een aardige meneer die vraagt wat ik van plan ben, en waardoor ik in geen geval verkeerd kan lopen. Een kilometer voor de “Selamat datang poort” van Woloan (en ik heb nu al minstens 3 kilometer gelopen, dus inderdaad, het klopt niet) komen de eerste modellen van de prefabhuizen in zicht. Dit gebied staat om deze produktie bekend. De huizen worden in een kant en klaar pakket van balken, latten en verbindingsstukken verzameld, daarna verscheept naar waar je maar wil. Op de uiteindelijke locatie wordt het huis op betonnen voetstukken gezet, in elkaar geknutseld en naar persoonlijke wens behandeld. Het eenvoudigste model van het huis op palen is rond 15 juta, dus zo’n 1250 euro. Misschien een gat in de dure huizenmarkt in Nederland? Of kan het hout daar niet tegen? Ik vind het geweldig. Destijds ook al want het originele hout heeft ook nog eens mooie teakkleur (hoop alleen dat het van een vriendelijker houtsoort is).

In Woloan moet ik bij de katholieke kerk zijn. Maar het is gemakkelijk. Iedereen kent broeder Han. Hij woont in een groot huis, maar dan moet hij nog wel thuis zijn… Ik heb geluk. Broeder Han is helemaal verrast en vind het erg leuk dat ik even kom kijken. Hij moet echter zo wel naar Manado maar er is wel tijd om het huis voor de gehandicapte kinderen te bezoeken.
In het huis is plaats voor 25 kinderen met een zware handicap en een korte levensverwachting. Vaak gaat het om kinderen die met meningitus geboren worden en daarmee meteen een hersenbeschadiging hebben. Ze kunnen niet lopen en worden verzorgd door 16 mensen die hen helpen om zo fijn mogelijk de dag door te komen. Wassen, aankleden, eten en drinken geven, met ze spelen, vertroetelen. Er is zelfs een snoezelkamer zoals ze dat in Nederland in deze verzorgingshuizen ook hebben. Het is een stichting geworden en de giften varieren van geld en goederen zoals dozen met mie, rijst, thee en andere alledaagse boodschappen. Er is inmiddels ook een physiotherapie toegevoegd, niet om het beter te maken maar om de kinderen naar omstandigheden nog enigszins wat aangenamer te maken zodat ze niet achteruit gaan. Tijdens ons bezoek wordt er een kind binnengebracht. Door de ouders achtergelaten en meegenomen door anderen. Weinig en niet complete gegevens over naam, afkomst, geloof of geboorte. Broeder Han zegt dat door de gezinssituatie de ouders vaak niet weten wat ze er mee aanmoeten. Maar er zijn er ook die “teleurgesteld” zijn. Sommige ouders komen hun kinderen nog bezoeken maar vaak ook niet meer. Broeder Han is inmiddels 74 en hij hoopt dat zijn medebroeders straks zijn werk voort kunnen zetten. Mooi werk. Ik ben onder de indruk. Het is relatief maar een kleine bijdrage die ikzelf doe maar alle beetjes helpen.

Ik kan meerijden tot Tomohon. Broeder Han gaat eerst naar het postkantoor en daarna door naar Manado. Ik ga wat boodschapjes doen en wat eten. Als het maar geen vlees is….. De mevrouw van de warung vertelt dat het 15 jaar geleden in Tomohon in de avond niet zo warm was als nu. Dat idee heb ik ook. Mijn kamer is zonder airco (kan ik er tenminste ook geen ruzie mee krijgen) maar het kan maar net.
Even binnen bij het reisbureau waar vliegtickets worden verkocht. Kan ik alvast informeren of er inderdaad een vlucht naar Morotai is, hoe het ziet naar Labuha op Bacan, hoe ik naar Ambon kom en naar Saumlaki. Het ziet er allemaal niet best uit. Naar Morotai zou niks vliegen – ik heb echt gelezen dat Express Air sinds juni vluchten heeft vanuit Ternate. De vluchten naar Bacan zitten tot de 17e vol. De vluchten Ternate-Ambon tot de 22e! Ik kan het me niet voorstellen maar omdat op beide trajecten vluchten maar een paar keer per week zijn zou het ook kunnen. Even nadenken. Misschien toch maar eerst naar Ternate dinsdag en dan rechtstreeks naar Express Air. Zo niet dan moet ik werkelijk mijn hele plan omgooien. Maar, ik ben goed in het omgooien van plannen. Ik doe niks anders geloof ik. In het ergste geval moet ik vanuit via Manado of Makassar naar Ambon en dan wordt het automatisch geen Labuha op Bacan maar Saumlaki. Maandagmiddag ben ik in Manado en dan weet ik snel genoeg welke van de twee ik moet kiezen mocht de vlucht niet op een dag te doen zijn. Steeds meer mensen vliegen ook in Indonesie en met twee vluchten per week naar Bacan al 3 weken voor vertrek uitverkocht is onIndonesisch (ze boeken hier meestal maar een paar dagen van te voren) maar blijkbaar nodig. Ik kan hoe dan ook naar Halmahera en Morotai, dan maar een paar speedboten meer.

Om 4 uur kom in aan de gesloten deur en moet ik Medy wakker bellen en we maken gemberthee. Ik voel me beter dan 3 dagen geleden en ben een deel van de stress kwijt. Wat ik met Daniel aanmoet weet ik niet. Het blijft een bizarre toestand.
Jotje zou in de namiddag langskomen maar ik heb hem nog niet gezien. Niet dat dat moet. Ik denk dat ik geen goede klant ben voor hem...

Salam manis
Anne Mieke










Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Kembang
User
User icon of Kembang
spacer line
 



De eerste tijd, na het bizarre afscheid van Daniel dacht ik het wel allemaal even te verwerken. Tot er week na week voorbij ging zonder taal noch teken. Die had ik niet aan zien komen. Ruim twee maanden terug uit Indonesie ging het echt fout en was ik tegen die tijd geestelijk en lichamelijk gesloopt. Stress. Ik was ziek letterlijk en figuurlijk toen ik erachter kwam dat ik er geen rekening mee had gehouden dat Daniel helemaal niets meer van zich liet horen, zelfs tot nu bijna vijf maanden na die dramatische dag op Bali niet. Of er met hem iets is


Ik wens je sterkte AnneMieke, het is en blijft niet makkelijk voor je....maar je ziet dat je geestelijk en lichamelijk ( stress) op deze manier langzaam je leven "stuk" maken.
Misschien écht een hele dikke punt achter zetten....en opnieuw beginnen??? Emoticon: So funny



Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Tomohon, zondag 30 september

Vannacht het raam open gezet voor wat frisse lucht binnen maar nou krijg ik een van der ramen niet meer dicht. De ramen van enkelglas rammelen bij iedere schaafbeweging (omdat ze bij het afhangen niet geschaafd zijn. Ik zal maar niet te hard forceren voordat alles straks aan stukken ligt. Bouwen wordt in Indonesie niet echt secuur gedaan. Ik moet de eerste hotelkamer nog meemaken waar alles perfect is, inclusief de 4 sterren onderkomens waar ik ooit was. Deze kamer valt voor de rest wel mee. Een lamp doet het niet, de toiletdouche geeft in gesloten stand toch een gebogen straaltje water. De deur naar de badkamer heeft een hotelslot en schiet op een of andere manier vanzelf op slot aan de binnenkant waardoor je ‘m dan niet meer van buiten open krijgt. Oplossing: deur op een kier laten. Je moet het allemaal maar net weten. Een dikke boxspring met veel kussens maakt veel goed.

Ik rooster 2 bammetjes en intussen maakt Medy een gebakken ei. Eerst even een kamer in hotel Minahasa reserveren voor morgen. Ik kan aan de telefoon merken dat zeOm Lexi (waarom hebben die mannen hier allemaal van die “meisjesnamen”) is er al om half 9. Ik hoef niks te doen of te zeggen: Medy vertelt hem al het plan van vandaag. Eerst naar de Mahawu vulkaan. Het is vandaag zondag en dan zijn alle recreatieplekken druk. Maar, hier moeten ze eerst naar de kerk, bijvoorbeeld naar de mis van 9 uur en dan zijn wij mooi op tijd. De weg slingert langs plantages, en hoe hoger we komen hoe meer pinusbomen die hier echt mooie lange groene naalden hebben. We moeten twee honderd meter naar boven over een redelijk pad. Er is begonnen met een trap te maken maar dat zal nog wel even duren. Dat lijkt overbodige luxe maar het pad is steil en dan is het als je het wat rustig aan doet soms lastig om je letterlijk staande en in evenwicht te houden. Dat is meteen een mooie oefening omdat een paar maanden geleden ook een evenwichtstoornis is geconstateerd door de stress. Ik merk nu wel dat ik totaal geen conditie meer heb maar pelan en gewoon volhouden. Ik zal echt wel boven komen. Het plan om de Mahawu niet te hoeven delen met dagjesmensen (en het bijbehorende plastic) is 100% gelukt. Om Lexi en ik staan helemaal alleen boven aan de rand van de krater. Maar het beloofde meer dat afhankelijk van de zon en de tijd van de dag een andere kleur zou hebben is een teleurstelling. Er is helemaal geen meer, er is geen water maar alleen wat opgedroogde zwavel beneden. Deze komt dus zeker niet in mijn top 3!. Boven is weinig anders te doen dan van het uitzicht te genieten maar door de bewolking is dat niet optimaal. In de verte spuwt de Lokon zwavelwolken uit. De vulkaan is dan ook tijdelijk “gesloten” en verboden toegang De tocht terug naar beneden is weliswaar lichamelijk niet zwaar maar ook niet gemakkelijk. We moeten korte stapjes nemen en met een gevonden stok eventueel een val breken. Als het regent ben je hier volgens mij eerder beneden (met schrammen en blauwe plekken…) We komen nu wel mensen tegen, dus wij waren inderdaad precies op tijd. Dat was mijn sportuur voor vandaag. Morgen gegarandeerd spierpijn.

In Remboken een mooi uitzicht, ook hier jammer genoeg onderbroken door de bewolking, maar de Klabat, zo’n mooie konische vulkaan a la Merapi is nog wel zichtbaar. Van Bahasa Minahasa begrijp ik niet zoveel. Volgens Lexi zijn er 5 dialecten van maar ze kunnen elkaar wel verstaan. Zou er een land op de wereld zijn waar meer talen gesproken worden dan in Indonesie? Het zouden er 800 zijn!

We dalen een stukje af naar Tondano, de stad waar Anneke Gronloh is geboren, en niet in Surabaya zoals wel eens wordt gedacht. Tondano is een mooi verzorgd stadje waar ik makkelijk even midden op de weg een foto kan maken in kikvorsperspectief. Om Lexi komt geschrokken de auto uit. Cassettebandje in de speler… “Geef mij maar nasi goreng met een gebakken ei….” in grappig Nederlands. Ik vertaal het even voor Om Lexi (vooral dat “goed glas bier erbij”) Op we in Nederland ook gebakken uitjes en krupuk hebben? Ja, hoor in Nederland is alles te koop. Het meer van Tondano gaan we helemaal rondrijden. Het is fotogeniek met de kleine “bananenbootjes”, de waterhyacinthen, de huisjes op palen, de bamboe visvijvers, bergen op de achtergrond en… boos blaffende honden. Ik maan ze tot bedaren en beloof ze anders mee naar de markt te nemen. Ik ben niet echt bang voor honden maar sinds het bijtavontuur in Laos 7 jaar geleden met de bijbehorende ziekenhuisbezoeken toch maar een beetje voorzichtig.

De hele oever ligt bezaait met kleine dorpjes waar het leven goed is. Iedereen die we vandaag tegenkomen heeft de mooiste kleren uit de kast getrokken. Dames, ook kleintjes gaan in een rok of een jurk naar de kerk, de mannen in batikhemden en broeken met een scherpe plooi. Veel, wel erg dikke kerkboeken. De zondag is voor de kerk, familiebezoek, gewoon thuis zijn of een uitje. De politieke voorkeur is hier Golkar en de PDI (die lijkt een klein beetje op mijn SP) gemakkelijk te herkennen aan de gele en rode vlaggen.

In Kakas,aan de zuidelijke oever van het meer is het druk bij de Evangelische kerk. Even uitstappen, maar dat gaat niet ongemerkt. Ik wordt door allerlei mensen aangesproken en aangespoord om te blijven, straks mee te eten, foto’s te maken. Beetje ongemakkelijk als je er zelf niet op zijn zondags uitziet. Het is een mooie kerk met glas in lood schilderingen. Veel kerken hier trouwens die met veel fantasie gebouwd zijn. Er is ook veel binding met Nederland, o.a. Rotterdam. Wel lastig als tien mensen tegelijkertijd met je willen praten en het drievoudige aan kinderen die proberen de aandacht te trekken. Na 20 minuten toch maar weer verder.
We steken de Tondanorivier over en doen een paar pogingen om een warung te vinden die open is. Restaurants in Nederland zijn open op zondag, hier zijn ze om dezelfde reden juist dicht. Om Lexi weet dat in Tomohon in elk geval een restaurant open is, Peking. Hm, dat klinkt niet goed. En dat is het ook niet. Netjes en schoon  prijs/kwaliteitverhouding .

We gaan weer door. Veel bruiloften vandaag, en daarmee omleidingen of opstoppingen en knetterharde muziek. In Indonesie wordt meestal op zaterdag of nog liever op zondag getrouwd. Dan is iedereen vrij en kunnen de meeste mensen komen. En dan komen er ook veel. Ook een paar sterfgevallen te herkennen aan een bloemstuk op de weg met de naam van de overledene.

Nog tijd om het Linaumeer te gaan. Onderwegen komen we zwavelbronnen tegen, dus een kathalysatorlucht. Het meer is “geexploiteerd” en er wordt een entree gevraagd van Rp 25.000. Het is dat dit in de Minahasa voor veel mensen nog wel te betalen is maar naar Indonesische begrippen toch wel erg duur om even een meer te kunnen zien. Van het geld hebben ze in elk geval een parkeerplaats, een letterlijk bruin cafe, een verhard pad en mooie beplanting aangelegd. Het meer is zeegroen en alleen via deze ingang toegankelijk, geen weg eromheen.

We rijden weer terug naar Tomohon, een goedverzorgde weg met bloemen langs de kant, zonder het vuil dat je op andere plekken in Indonesie vaak tegenkomt.

Het gaat goed in de Minahasa. Dat is aan alles te zien. Een bloeiende economie hier. Meer respect voor toeristen dan bijvoorbeeld op Java.

We rijden naar het Lokon Resort maar de bewaker laat ons alleen het terrein op als we entreekaartjes kopen. Entreekaartjes? Ik wil hier alleen maar even kijken omdat ik hier 17 jaar geleden aan het herstellen was en veel van die tijd kwijt ben. Nee, er moeten kaartjes gekocht worden. Dat vertik ik toch echt. Niet normaal ook dat je eerst entree voor een hotel moet betalen voordat je er uberhaupt binnen mag. Om Lexi denkt nog even de “artiesteningang” te vinden maar het complex is compleet ingesloten met betonnen schuttingen en prikkeldraad om maar zoveel mogelijk zicht op de Lokon te ontnemen. Dan niet.

Het kopen van cd’s met muziek van Manado en ( op bestelling) Rohani (christelijke liedjes) gaat ook niet. De winkels gaan misschien rond 5 uur open en het is zonde om daar een uur op te wachten.
We zijn net op tijd terug voor een fikse regenbui. Morgenvroeg ga ik op de verdieping van het hotel eens kijken hoe het uitzicht is. De was gisterenavond aan Medy geven is niet goed bevallen. Ze zou met de machine wassen en ik heb de was zelf in de Panasonic gedaan. Ik had gevraagd om een lage temperatuur maar die konden we niet vinden. Dan maar de “light” versie dat is met enige fantasie een lage temperatuur. Jangan sabunnya terlalu banyak, niet teveel waspoeder erin. Verder niet meer gekeken. Ze brengt me de was, hoefde niet gestreken te worden - juist liever niet – maar het wasgoed zit vol met zeepresten, dus of toch teveel zeeppoeder of de machine spoelt niet goed. Ik heb er best wel een hekel aan om Indonesie te laten wassen. Als het enigszins mogelijk is, zitje voor de deur, een droogrek en genoeg zon dan doe ik mijn wasjes liever zelf. Kleren worden van een dag dragen niet echt vuil, alleen het zweet moet eruit gewassen worden. Maar goed dit is niet geweldig.

Ik voel mijn pootjes goed van het klauteren vanochtend en een alcoholische versnapering doet de moed alleen maar verder in de benen zakken. Eventjes de pootjes te ruste leggen maar. Schrik, mijn bed bestaat vandaag niet alleen uit lakens en een deken. Er ligt een sapu, een typisch Indonesische rieten bezem tussen de lakens! Lokon Inn begint nu toch zo langzamerhand punten te verliezen.

Even in de warung van gisteravond eten. De uitbater komt bij me zitten en vraagt wat ik in Indonesie kom doen. Hoelang, reis ik samen met iemand? Ik vertel het reisplan maar hij vindt dat ik mee moet naar Gorontalo. De eigenaar komt er bij en ze hebben al een kant en klaar plan. Ja maar… Ik kan zeggen wat ik wil, ze hebben niet gehoord willen niet horen dat ik naar Ternate ga, en Tidore en Halmahera en…..
Ze hebben het al over een auto. Ja maar….. Tijd om te gaan. Permisi dulu mau pulang. Is ook goed. Hotel Archie in Ternate krijg ik niet te pakken. Nummer veranderd? Dat gebeurt vaak in Indonesie. Morgen maar even verder zien. Nu eerst even istirahat.

Salam manis



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

spacer line  

Persoonlijk geedit .
Exkusimoa.


bisa dicek of makemyday .

pierre
User
spacer line
 



Er is verzocht om commentaar te geven in een speciaal hiervoor gemaakt topic, waarom dan weer eigenwijs zijn en dan toch hier commentaar geven?

zie het verzoek van Anne Mieke zelf

[quote]
Ik heb besloten om mijn verhaal toch maar hier te plaatsen. Als er behoefte is aan uitgebreid commentaar dan is het misschien handig om een apart topic aan te maken.[/ quote]



fatima
User
spacer line
 

Anemieke heeft zelf het besluit genomen om niet meer op dit forum te posten,

Waarom dan een extra topic ??

Lijkt me totaal overbodig. Netzoals die posting van haar=heimweh??



Meer een kwestie van goed nadenken, dit is voor mij zeer vreemd,AM na tig jaren
En vooral als het herhaling na herhaling is!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Emoticon: Worship


Let it be

fatima
User
spacer line
 

Removed to prevent your adress from being spammed. Click this to go to the user profile. Pierre,

AM heeft een goede maand terug besloten niet meer te posten op dit forum

Is een ieder zijn goed recht, maar gedraag je dan niet als Carmen, die kwam ook steeds weer terug.....



Let it be


You have to be logged in to post a message. You can login by clicking here.
If you do not have an account yet, you can register yourself here.



72,276,535 topic views - 232,710 posts - 13,675 topics - 22,488 members - last post @ 16-06-2019 22:40 CET

Created by indahnesia.com · feedback & contact · © 2000-2019
Other websites by indahnesia.com: ticketindonesia.info · kamus-online.com · indonesiepagina.nl · suvono.nl

119,532,915 pageviews Discover Indonesia Online at indahnesia.com