indahnesia.com - Discover Indonesia Online

    
You are currently in > Forum > Algemene Indonesiëpraat > View topic

17-01-2015 18:16 · [news] Three more bodies of AirAsia victims to Surabaya hospital  (1 reaction)
17-01-2015 01:23 · [news] Fuel prices lowered, again  (2 reactions)
17-01-2015 00:14 · [news] President dismisses Sutarman as national police chief  (0 reactions)
16-01-2015 12:44 · [news] Alleged terrorists shot dead three villagers in Poso  (3 reactions)
16-01-2015 02:15 · [news] Indonesia to execute six drug convicts  (0 reactions)

eira1311
User
spacer line
 

Zoals beloofd deel ik mijn verblijf op een boerderij met jullie allen, hier het eerste deel. rest volgt later, reageer maar

Een verblijf van 3 weken op een boerderij in Banjarnegara.
Zoals ik al eerder op dit forum heb laten weten ben ik zo brutaal geweest me 3 weken onder te dompelen op een boerderij in Banjarnegara.
Hoe kom je hieraan,een brutaal mens krijgt veel voor elkaar,vorig jaar 3 weken als toerist rondgereden en een van de vluchtige kennisjes had laten weten dat opa een boerderij had, dus in overleg met mijn toen nog 15 jarige zoon de stoute schoenen aangetrokken en ons zelf uitgenodigd voor twee weken op de boerderij.
ik spreek mondjesmaat Bahasa Indonesia en de bewoners van de boerderij spreken op 1 na geen Engels. Toch een aantal afspraken gemaakt, water uit verzegelde flessen om te drinken en om zoveel mogelijk mee te koken en onze kamer zou muggenvrij gemaakt kunnen worden.
Het begin liep heel anders dan we van plan waren. Mijn zoon werd ziek de eerste dag na aankomst en van backpacken kwam niets terecht dus heb ik gebeld of we niet een dag of 5 eerder konden komen, wat gelukkig geen bezwaar was.
Idah, mijn contact persoon, heeft op mijn verzoek, samen met haar vader een busje geregeld om ons het laatste stuk van de reis een boemeltrein te besparen.
Het welkom was hartelijk, een weerzien en kennismaking in het besef dat we het een week of 2-3 samen hadden te rooien.
Het huis lag in een dorpje, bestond uit meerdere delen, een deel voor opa en oma, en voor elk kind van opa en oma een deel of een apart huisje, min of meer aan elkaar vastgebouwd.
Moeder heeft een winkeltje, vader is chauffeur , broer werkt op een angkot en de zwager werkt op kantoor. Opa en oma zijn de enige voor de sawa al moeten de anderen in oogst tijd inspringen.
Het gezin is niet rijk, maar behoort ook niet echt tot de arme gezinnen.
Als welkomsmaal werd de hele familie uitgenodigd om samen een sate ayam te gebruiken. Mijn zoon was te ziek en lag met 40 graden koorts en een ontstoken keel op bed en moest het door slikproblemen doen met wat water aangevuld met zoutoplossingen uit Nederland.
De taal was toch wel een barriere, men kon mij redelijk verstaan, maar mijn woordenschat is toch te gering om alles te kunnen volgen mede omdat ik nooit echt geoefend had in luisteren. Toch heb ik de zinnetjes uit de USA die ik elke dag kreeg-krijg leren waarderen omdat het me toch wat meer mogelijkheden heeft gegeven. Maar van het Javaans kon ik de eerste week niets maar dan ook niets verstaan zodat ik erg aangewezen was op een gesprek in kleine groepjes.
Van alle kanten werd geprobeerd het ons naar de zin te maken en niets was teveel.
De slaapkamer was voorzien van een nieuw matras, pa moest deze weken maar inde huiskamer op een deken slapen en ma zou bij een van de twee dochters slapen. Er was een zeepje dat electriscxh werd verbrand zodat er geen mug in onze kamer zou zijn, en werden er muggen in kamar duduk gesignaleerd )begin avond) dan werd er met een spuitbus zoveel vergif gespoten dat niet alleen muggen maar jezelf ook het idee kreeg bedwelmd te raken. Ik miste de lakens en zowaar aan het eind van de 3 weken gebruikte ik zelf de deken omdat ik het koud had, ondanks de 25 graden nachts.
De slaapkamer kon met een gordijn afgesloten worden en had een raam )luikjes) naar de kamar mandi. Nachts hoorde je de ratten in de keuken rommelen en wilde je naar de kamar kecil dan was het aan te raden even wat geluid te maken zodat de beesten weg konden gaan voordat je ze zag. Pas de tweede week zag ik zo´n mooie zwarte rat, vol gevreten aan van alles en de laatste week liepen er zelf ratten van de winkel naar de keuken en omgekeerd terwijl we toch met een man of zes in de kamar duduk zaten. Pa met een bezem er achter aan maar tevergeefs. Dat er ratten en ongedierte zitten verbaasd mij niet nadat ik gezien heb dat men erg veel knoeit met eten en dat pas de volgende ochtend echt opruimt. Volgens mij is er altijd wel wat te eten voor ratten en het belangrijkste wordt dan ook in plactic potten bewaard. Kakkerlakken heb ik in huis en keuken niet gezien, maar in enkele hotels, waarover later des te meer.
Het eten was goed, eenvoudig, maar goed verzorgd. Nu denk ik dat ik zelf in een van mijn vorige levens een persoon uit China geweest ben, want ik krijg nooit genoeg van nasi, bami of wat dan ook en ik heb me verbaasd dat terwijl het toch heel veel van hetzelfde is-was. met het weinige dat men heeft men toch zoveel variatie kan maken zodat je het idee hebt telkens iets anders te eten De koelkast was niet aangesloten dus alles werd in de vliegenkast bewaard, ook al kropen de mieren in mooie zwarte lijntjes onder de de mandjes heen en over het eten. Gekookt werd er met zuiver of gekookt water en wonder boven wonder we zijn niet ziek geweest, behalve bij terugkomst in Nederland waarschijnlijk omdat we dat eten niet meer gewend waren. Het toilet gaf wat beginnersproblemen met het richten, en was niet afsluitbaar behalve een gordijn, maar werd in de loop der dagen vakkundiger bezocht. Ook het mandien was eerst wennen maar algauw heb je de smaak te pakken en doe je net zoveel mee als de bewoners zelf. Alleen in de ochtend was het echt koud en we werden verwacht toch na de oproep tot gebed om een uur of vijf acte de present te geven. Dit waren voor mij bovendien de leukste momenten omdat je dan zonder al teveel bezoek wat rustiger kon praten met de gezinsleden.Ik miste de warme douche maar nu terug in Nederland neem ik toch regelmatig een koudere douche
In de ochtend ging alleen de jongste dochter mandien met warm water en ik heb meerdere keren verbaasd staan kijken dat de ruimte waar water werd gekookt nooit in de fik gevlogen is, enorm veel roet en niet echt schoon, dus spinnenrag etc. Ventilatie in deze ruimte is er voldoende want overal kon je zo naar buiten kijken. Buiten deze ruimte was een droogplaats voor kleding en die plaats werd bevolkt door kippen en verder was er de ceptietank, waarin erg veel beweging was, ik heb maar niet geïnformeerd of dat de vissen waren die we soms voorgeschoteld krijgen. Vissen is toch iets wat me opgevallen is, elk huis heeft bijna een vijver met vissen en regelmatig verdwijnen deze in de pan. Verder waren er door pa erg veel vogels in kooien, overdag buiten en in de avond naar binnen, misschien dat die ook nog wat insecten om zeep brachten )ik begrijp nu pas deze uitdrukking’ iets om zeep brengen )zie muggengedeelte
Ma, moeder van Idah, bleek nog nooit buiten Banjarnegara geweest te zijn en en ook opa en oma waren zelden ver op pad geweest en de keluarga was nog nooit samen op pad geweestr dus een bezoek aan Dieng met alle werd het hoogtepunt voor de familie,
De middag en avond en de hele volgende dag voelde ik me echt gebruikt als keurvee, ik werd de hele desa doorgesleept en voorgesteld aan… nou voor mijn gevoel is bijna iedereen familie of heeft een belangrijke rol in de desa, en waren we niet op pad dan was er bijzonder veel aanloop in de winkel en werd er vaak een nieuwsgierig blik naar binnen gegooid… de eerste ochtend heb ik geholpen in de winkel en dat ging echt van mond tot mond want op een bepaald moment moest men met 3 personen helpen zoveel mensen kwamen iets kopen, Iedereen werd voorgesteld en bij meerdere werd ik uitgenodigd om kopi Jawa te komen drinken, iets wat als bijzonder ervaren werd want ik drink kopi warm en niet koud… Tijdens de rondgang wordt overal eten voorgezet en kopi en pas na een paar plaatsen had ik door dat ik zuiver drinkwater moest vragen want dat was er meestal niet en kon ik vriendelijk nee zeggen. Toch fijn dat ik mijn lesjes Bahasa kon toepassen al moest ik wel wennen aan de uitspraak om alles een beetje te verstaan maar Idah was een goede tolk al liet ze mij zoveel mogelijk zelf aanrommelen zo van jij wilt hier zijn dus dan probeer je ook zoveel mogelijk.
Later wanneer ik, liefhebber, wandelde in de desa werd ik overal binnengenodigd en moest je uitkijken of was je de gehele dag aan het eten en drinken, wat een hartelijkheid van voor mij toen nog wildvreemde mensen. Later ben ik me steeds meer en meer deel van de desa gaan voelen en werd je overal bij betrokken. Ik voelde me thuis en op mijn gemak en een hartelijker welkom kan ik me niet voorstellen.
Soms liep het halve dorp uit zoals de ochtend dat ik vond dat er voor het winkeltje teveel rotzooi lag, overblijfselen van groente verkoop door vrouwen. Ik had zo´n kleine bezem gevonden en begon de straat aan te vegen, schijnbaar geen werkje voor een bule want iedereen was binnen 2 minuten op de hoogte en kwam kijken- of iets kopen, een goede omzet dus. Op een avond werd er voor het winkeltje vis verkocht ,versgevangen, maar de vliegen die er een halfuurtje later op het vocht zaten gaven mij aanleiding het even met water af te spoelen ook dat had men nog nooit gezien… Verder heb ik me elke dag wat om de bloemen in de tuin bekommerd , wat snoeiles gegeven en een duidelijker kleurenschakering gemaakt door alle potten van plaats te ruilen zodat de kleuren veel beter tot hun recht kwamen.
Ik ben deel van het gezin uit gaan maken, voel echt alsof het mijn eigen familie is , de warmte en genegenheid voor elkaar,, de zorgzaamheid die men voor je krijgt want je kunt niet 3 weken een toneelstukje opvoeren, we hebben gelachen en gehuild, zijn boos geworden om kleinigheden maar altijd hebben we elkaar weer recht in de ogen kunnen kijken.
Ze hebben me een kijkje gegeven in het gewone leven in een gezin, later wil ik mijn ervaringen van het op stap gaan en het werken op de sawa vertellen. De tocht naar Dieng, de sawa, het lesgeven op school, de moeilijkheden in een gezin, ik zal jullie later nog wel het een en ander vertellen, maar voor nu even voldoende.
Ik hoop dat velen er iets in herkennen en mij aan kunnen vullen. Voor mij is het een van mijn meest emotionele vakanties geweest, mijn zoon zegt zelfs zijn mooiste, mss over hem een keer apart schrijven geeft ook goede indruk van het echte leven.
Dit is wat ik zocht en gekregen heb, een droom werd werkelijkheid, Jawa blijft iets speciaals voor mij en de hardheid van het leven heeft dat eerder versterkt dan doen afnemen. Ik ben er nog niet klaar mee, zou er zo willen gaan wonen maar zal nog tot mijn 65 moeten wachten, mss kan ik er mijn pensioen gaan doorbrengen.





Yerun
User
User icon of Yerun
spacer line
 

Snel nog eens herlezen, dan kom ik vast wel met meer commentaar en of vragen, naar nu alleen dit:

want je kunt niet 3 weken een toneelstukje opvoeren

vergeet dat maar hoor, toneelspelen kunnen 'ze' hier als de beste hoe lang of kort ook. Maar dat maakt verder natuurlijk totaal niet uit als je goede ervaringen hebt gehad, waar het wellicht om ging Emoticon: Smile


Ho Lee Fuk


You have to be logged in to post a message. You can login by clicking here.
If you do not have an account yet, you can register yourself here.



80,925,131 topic views - 238,340 posts - 13,717 topics - 29,630 members - last post @ 07-04-2020 06:00 CET

Created by indahnesia.com · feedback & contact · © 2000-2020
Other websites by indahnesia.com: ticketindonesia.info · kamus-online.com · indonesiepagina.nl · suvono.nl

131,978,293 pageviews Discover Indonesia Online at indahnesia.com