indahnesia.com - Discover Indonesia Online

    
You are currently in > Forum > Algemene Indonesiëpraat > View topic

17-01-2015 18:16 · [news] Three more bodies of AirAsia victims to Surabaya hospital  (1 reaction)
17-01-2015 01:23 · [news] Fuel prices lowered, again  (2 reactions)
17-01-2015 00:14 · [news] President dismisses Sutarman as national police chief  (0 reactions)
16-01-2015 12:44 · [news] Alleged terrorists shot dead three villagers in Poso  (3 reactions)
16-01-2015 02:15 · [news] Indonesia to execute six drug convicts  (0 reactions)

Fotograaf
User
spacer line
 

Ik bedoel de mensen die reizen voor het echte avontuur, om dingen te zien en mee te maken die verre van alledaags zijn, naar plaatsen die niet in de reisboekjes staan (incl de lonely planet).
Bikkels die niet van hapklare brokken houden maar bereid zijn zelf flink te kauwen. Emoticon: Cooool
Pokoknya, mensen met ballen en dus ook verhalen!
Zijn ze er nog? Emoticon: Smile
Plant je verhalen hier maar neer. Emoticon: Yes!



Fotograaf
User
spacer line
 

Helaas.. ik merk dat topics over relaties, Petjoh (wasda?)boeken, huisje kopen en flippo's meer aandacht krijgen hier... Emoticon: Laugh out loud
Ieder z'n meug, tis niet de mijne Emoticon: Bye bye




sidia
User
User icon of sidia
spacer line
 

Als je eerst begin met jou (foto) reportage.
Misschien komen de anderen ook met hun reisverhalen.
Ik zelf heb geen leuke verhaaltjes , ga pas volgend jaar een grote rondreismaken.


Bisa dicek mas . http://omsid.multiply.com/

Jeroen
Administrator
User icon of Jeroen
spacer line
 

Ik ben geen reisbikkel, maar laat eventuele reisboeken ook achterwege hoor. Af en toe lees ik iets leuks in een magazine dat ik wil zien, daar rijd ik dan naar toe op mijn motor. Dat was het wel zo'n beetje. Emoticon: Smile



Albert
User
User icon of Albert
spacer line
 

In mijn jonge jaren heb ik zeer veel gezien van Europa bergen beklommen tot wel 4.000m hoogte.
Door regen en wind en met drijfnatte kleren tentje op zetten op een stenen ondergrond ergens op een eilandje. Bij een kampvuurtje je schoenen en sokken zien te drogen.
Regelmatig 's nachts buiten geslapen op een bamboe matje.

Week lang door de bossen gezworven zonder ook maar iets van de bewoonde wereld te zien, enz. Doch dat was allemaal in Europa en in mijn jonge jaren.

Wie weet doe ik het nog eens in Ind. De oerwouden staan zeker op mijn verlanglijstje inclusief de vulkanen (zonder auto).
Heb hier en daar al zo goed als toeristloze eilandjes bezocht.

Ik zie wel, wat ervan komt.


Wil je ook meester van je eigen leven zijn? http://www.goudenera.nl

dangdude03
User
User icon of dangdude03
spacer line
 


On 21-11-2005 14:30 Fotograaf wrote:
Helaas.. ik merk dat topics over relaties, Petjoh (wasda?)boeken, huisje kopen en flippos meer aandacht krijgen hier... Emoticon: Laugh out loud
Ieder zn meug, tis niet de mijne Emoticon: Bye bye

Hi Fotograaf,
Ik ben het deels wel met je eens. Ik heb in het verleden een paar avontuurlijke reizen ondernomen en beschreven die inmiddels bij indonesiepagina.nl zijn gepubliseerd (dank aan Jeroen):
http://indonesiepagina.nl/show.php?code=WWVI00
http://indonesiepagina.nl/show.php?code=KLIM00
Maar ik moet bekennen dat ik het de laatste paar jaren wat kalmer aan heb gedaan. Nu heb ik samen met mijn reismaat van het eerste uur (Paulus) het idee opgevat om een deel van de reis die in WWvI beschreven staat over te doen. We willen voornamelijk gaan bekijken wat er op Nias en de Hinako Eilanden is veranderd (of niet) sinds die tijd. Ook heb ik het voornemen hiervan weer een uitgebreid verslag te gaan schrijven. Dus tegen die tijd zal ik daar weer van laten horen.
Groetjes, Jan.



maurits
User
User icon of maurits
spacer line
 

Ik heb in mei China afgereisd in mijn eentje... Steden zoals Shanghai, Beijing, Shenzhen, Hangzhou, Guangzhou Hong Kong en Macau... en dat zonder lonely liar....

Stappen in Shanghai en Beijing wat een avontuur joh... dat is weer andere koek dan Jakarta en Bali...

Ik heb Yuans durven inzetten in een casino in Macau met alleen maar Chinezen aan tafel -----> dat noem ik pas lef hebben

Emoticon: Wink


Success is the ability to go from one failure to another with no loss of enthusiasm.

acufjo
User
User icon of acufjo
spacer line
 

Heb gereisd in 1996 6 maanden naar zuid-oost Azie.

Gewoon een retourtje Bangkok gekocht en vandaaruit verder. Van die 6 maanden heb ik 2 maal 60 dagen in Indonesie verbleven. Heel afgelegen plekken die niet in de lonely planet staan heb ik niet bezocht. Ik vond het soms wel prettig om op plekken te komen waar weinig backpackers komen. (en maar heel summier benoemd zijn zoals op Floris of binnenlanden west timor) Transport over kronkelige wegen met sirih kauwende boeren die kippen meenamen. Voor mij was het een soort van meditatie. Je komt meer tot jezelf, leert te genieten van de kleine dingen. Als bule kom je vanzelf in contact met allochtonen. Je probeert je indonesisch te oefenen met een boekje, ik kan me herinneren the easy way to learn indonesian language. Voor mij zelf was dat een geweldige ervaring absoluut heel bijzonder waar ik nog regelmatig aan terug denk.



JohanN
User
User icon of JohanN
spacer line
 

Ieder beleeft Indonesia op zijn eigen. Voor mij is elke dag daar weer een avontuur op zich, of ik nu, zoals vorig jaar nog het geval was, een half afgebouwd plaza Semanggi instap, of op Bali, ook vorig jaar, met vriendin achterop en dochter van 1 jaar tussen ons in op het motortje rondscheur. Afgelopen zomer was ik voor puur zakelijke redenen enkeke weken in jakarta. Ook een avontuur op zich. Elke dag weer op bezoek bij bedrijven, allerlei persoonlijkheden met je aan tafel. Echt gaaf.
Ik zou uren kunnen tikken, maar ben daar te lam voor. Maar als je verhalen wilt horen, kun je ook gaan kumpulannen.
Groet, Johan



Begin de details te vergeten

londoh
User
User icon of londoh
spacer line
 


On 20-11-2005 13:46 Fotograaf wrote:
Ik bedoel de mensen die reizen voor het echte avontuur, om dingen te zien en mee te maken die verre van alledaags zijn, naar plaatsen die niet in de reisboekjes staan (incl de lonely planet).


We moeten onszelf eerst de vraag stellen: "Wat is avontuur?" Avontuur speelt zich louter en alleen af in het hoofd van de avonturier in spé cq de liefhebber van avontuur. De één gaat uit ze bol als ie elke zondagochtend om 6 uur op ze fietsie, de verrekijker om de nek, het bos in kan om de gedragingen van de blauwgebekte flierefluiter te observeren en daar uitgebreid aantekeningen over te maken, een tweede zit altijd verlekkerd voor het raam te kijken als buurvrouw haar was buiten hangt terwijl hij denkt "Wat een kont, die krijgt vandaag of morgen een goeie veeg van mijn", dat wordt natuurlijk altijd morgen.. Een derde probeert zijn nek te breken in de plaatselijke klimhal, dromend dat hij Sir Edmund Hillary is, terwijl nummer vier nooit een uitzending van "National Geograpic" mist, daar blijft ie voor thuis. Allemaal vrijetijdsbesteding die avontuur genoemd zou kunnen worden. Aan het beleven van avontuur zijn grenzen gesteld, iemand die in de volksmond "avonturier" genoemd wordt heeft een slechte naam in een maatschappij waar men denkt en zegt "Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg". We hebben het druk, druk, druk, altijd maar in die agenda schuiven, de werkdruk is te groot, een klein aantal gezonde welwillenden moet voor 5 volwaardige werknemers ploeteren, waaronder veel van die buitenlanders die vanwege hun geloof maar aanfokken maar verder geen flikker uitvoeren. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat in de weer, vrouwlief ook nog eens want de hypotheek is loodjezwaar, de hoofdauto eigenlijk een maatje te duur en wat kinderen vandaag de dag allemaal eisen hoef ik hier niet uit te gaan legge. Met zo een leven wil je wellis uit je bol, lekker uitgekken in Amsterdam, waar alles mag, heerlijk lam voor de TV aster voetjebal is, effies de zinnen verzetten, het leven is al zwaar genoeg.

“In mijn leven gebeurd nooit wat”, “Ik zou wellis trek hebben in iets lekkers”, ‘Vervelend alweer die TV”,”Ach het is toch altijd hetzelfde, ken je de klok op gelijk zetten”. Dit zijn enkele uitdrukkingen die men bijna dagelijks hoort, uitdrukkingen waaruit een zekere verveling, zelfs lichte ontevredenheid met het bestaan blijkt. Alsof het leven iedereen bijna teveel wordt, gelukkig is daar de vakantie, voor de meeste mensen een jaarlijks terugkerend avontuur, want alles is dan anders. Hoewel sommigen zeggen, vakantie, niets voor mijn, ik blijf lekker thuis legge lezen. Hebben we de stacaravan, de geheel verzorgde avonturenreis, elk jaar naar de Dordogne, of naar Toscane, of ieder jaar naar Indonesia. Uit alles blijkt eigenlijk dat de mensen wars van avontuur zijn. Bijna iedereen gaat goed verzekerd op reis, een belangrijke voorwaarde in de polissen van de reisverzekeringen is dat avontuur niet gedekt wordt, althans als je de kleine lettertjes goed leest. Avontuur is afzien, ontberingen lijden, gevaar trotseren, niet tegenkomen wat je voorstelde. Kijk daarvoor gaat een mens niet op vakantie.

(wordt vervolgd)
Gruces

Lon




spacer line  

Met een lach op mijn bek gelezen Emoticon: Smile maar je kunt het haast niet duidelijker beschrijven.

M-Solo.


Live life to the max.......

londoh
User
User icon of londoh
spacer line
 

Inmiddels zit ik al bijna 16 jaar in dit koelereland, dat ik de laatste 7 jaar heb zien afglijden naar in een afgrond die geen bodem schijnt te bevatten. Het is een “Benci tapi Rindu” relatie, die men zou kunnen hebben met een vrouw waar je allang op ben uitgekeken, maar vasthoudt omdat ze zo lekker neukt en je weet dat je geen ander ken vinden, zeker niet op mijn leeftijd.

Ik was voor het eerst hiero in april 1980, en dat was wel voor mijn persoonlijk een groot avontuur, nog nooit zover weg geweest, hoewel al naar Marokko, USA en Canada. Vliegen met Thai Airways, via Bangkok (1800 gulden voor een jaarretour, het eerste dat ik ooit bij Robbie kocht) alwaar ik 5 uur aan de Singha bier heb legge lurken, toen via Singapore naar Jakarta, onderweg nog even stevig aan de cognac. En dan de halflamme aankomst op het amateur vliegveldje Halim, toen nog de internationale luchthaven van Jakarta. De kreteklucht was het eerste dat me opviel, het gevoel dat ik in een sauna terechtkwam had ik bij het uitstappen in Bangkok al ervaren. Toen al had het gilde van taxichauffeursi n de Ibu Kota een hoog rip gehalte, de meters waren mati en betaalde je 3x de prijs die er voor stond naar het stadscentrum. Jakarta had toen nog menselijke proporties en het warenhuis Sarina was het hoogste gebouw daaro. Mijn eerste bed ooit in Indonesia stond in Wisma Delima op de Jln. Jaksa, toen nog het centrum voor de echte backpackers. Ik viel enigszins uit de toon met mijn 2 schoudertassen, waarvan één een heuse transistorradio met casettespeler bevatte, de walkman stond toen nog bij Sony op de tekentafel.

Na Jakarta kwam Bandung, in de trein kwam ik een heel aardige meprau tegen op weg naar haar zoon, die zat in een studentenhuis, daar kon ik ook wel verblijven, voor het eerst krupuk gemaakt van usus ayam gegeten. Op een onbewaakt en donker ogenblik heb ik me onder een viaduct laten pijpen door een banci, wist ik veel, pas toen ik onder de minirok voelde zat daar een klein klok- en hamerspelletje, een lesje voor het leven. Toen via Tasikmalaya naar Yogyakarta, dat was toen nog een zeer artistiek stadje, waar men net de batikschilderijen had ontwikkeld. Geen terreur van 100.000’en sepeda motor. Ik was daar op 30 april 1980 in mijn woonplaats speelde zich het koningsdrama “Geen woning, geen kroning” af. De Borobudur stond in de Unicef-steigers. Elke avond kwamen er vrouwtjes batik bij het hotel verkopen. Daarna Parangtrites, waar wat bamboe losmen stonden en hoertjes naar de gunsten van de turis visten. Ik vond er geen zak aan, het zwarte zand daaro, wel was leuk dat je er met een delman naar toe moest en op een gegeven moment met een vlot een rivier oversteken. Van Yogya naar Surabaya, in de buurt van het Gubeng station echt 1000’en bedelaars, ik had er nog nooit zoveel bij elkaar gezien. En een vuiligheid in die stad, zoiets goors had ik nog nooit aanschouwd. Slapen in de Bamboe Denn en meteen Engelse les geven daaro, dat zat bij de prijs inbegrepen, bij mensen thuis uitgenodigd worden. Alle ouderen met wat hersens spraken nog Nederlands. Van Suroboyo naar Bali, met de bus, toen wist je al dat je niet in Kuta moest wezen, te druk en werd het Lovina Beach een uiterst stil plekje met 3 losmen. Ik heb daar 14 dagen gezeten, de eerste en laatste keer dat ik van Bali heb genoten. Zuipen met een heel vreemd volk : Australiërs, en natuurlijk aan de wiet en de magic mushrooms. De wisselkoers op Bali was veel hoger dan op Java, je kreeg maar liefst 300 rupiah voor je gulden, op Java was dat hoogstens 290 Rp.

Van Bali weer terug naar Java, Yogya, ik had besloten mijn visum daaro te verlengen, 4 weken Indonesia was te kort, ik wilde eeuwig blijven want had de smaak te pakken gekregen. Een toeristenvisum was toen 4 weken geldig en kon met 2 weken verlengd worden. Op het kantor imigrasi te Yogya werd er voor 600 Rp postzegels en een stempel in je paspoort geplaatst en je betaalde 15.000 Rp en voelde je geript en gelukkig. Even het thuisfront gebeld om te melden dat alles OK was maar dat ik voorlopig geen zin had om terug te komen. Dat moest op een telefoonkantoor gebeuren, waar je een halve dag moest bivakkeren eer je verbinding had. Wel in de hoorn schreeuwen want anders hoorde men niets, een gewoonte die hiero is blijven bestaan. Haloooooooo..iedereen heet hier aan de telefoon Halo. Vanuit Yogya naar Tanjung Priok, in gezelschap van 2 Duitsers, waarvan 1tje dacht dat ie David Bowie was, ground control to Major Tom…..

(wordt vervolgd)
Gruces
Lon





londoh
User
User icon of londoh
spacer line
 

Op Tanjung Priok scheepten we in als dekpassagier naar Tanjung Pinang op het Pelnischip de “Tampomas”, een over- en overvol oud KPM vracht/ passagiersschip. Ik sliep ergens op het bovendek onder een reddingssloep. Het was smerig aan boord, niet te omschrijven. Na twee dagen en nachten kwamen we Allah-zij-dank aan in Tanjung Pinang, waar we konden douchen in een echt bed echt slapen en normaal, weliswaar Chinees, eten. Voor het eerst maakte ik kennis met het Chinonesische Riau, een kennismaking die me zeer goed beviel. Vanaf TP gingen we in een sampan verder naar Singapore, tussen allerlei eilandjes in de Riau Archipel door, huizen van Bugis op palen, veel bootjes in alle vormen en maten. Via de bedrijvige rede van Singapore kwam je op de Cliffordpier aan, vlakbij Change Alley waar je op straat geld kon wisselen, zo werd er in die dagen gewisseld daaro, Indiers, Armeniers, Libanesen met een groot pak geld op zak en een zakjapanner in de hand.

Ook Singapore kende in die dagen niet veel hoogbouw. Het verblijf was in een dormitory in Bencoolen street, daar Singapore als “duur” bekend stond. Dus een matras iop de grond met nog een paar m/v om je heen. Bencoolen street en omgeving kende in die jaren nog vele Chinese winkelhuizen met de daarbij behorende vreemde middenstand, allemaal verdwenen, ingeruild voor modern. Ik heb nog een beetje van de oriëntaalse charme die Singapore in overvloed gehad moet hebben, gezien, daarna is het nooit meer goed gekomen tussen ons twee. Het eten tussen die spugende en rochelende Chinezen was een ramp, ik voelde me minder dan een varken in een varkenskot. Koffie met suiker heet in die contreien Kopi-O, bestel je kopi (of tea) zondermeer dan is deze vermengd met van die vieze zoete gecondenseerde melk.

De reis ging daarna naar Malakka in Malaysia. Vanaf S’pore in een shared taxi, met 4 – 5 personen in een oude Mercedes, een reis van enkele uren, Malaysia had zijn Trans Malaysia highway nog niet en i alles zo een beetje gelijk aan Indonesia, moet je vandaag de dag zien. Malakka was liefde op het eerste gezicht en is mijn favoriete stad in Z.O. Azië geworden. Daar heb ik ook Hainan Chicken rice en Roti canai leren eten, nog steeds het door mij meest gewaardeerde eten in die contreien, als ik in Malakka kom ontbijt ik steevast bij Cafe Madras. Malakka heeft een donkerrood geschilderd Nederlands centrum dat uit de VOC tijd dateert, in die tijd was het even belangrijk als Batavia, hetgeen om duistere redenen altijd door de VOC is ontkend

Van Malakka verder naar Butterworth en vandaar met de ferry naar Georgetown op het eiland Penang. Wat was dat een heerlijk stadje, met een overvloed aan Hainan Chicken rice, ik at niets anders, het liefst bij een restaurantje waar een vrouwtje bij het ontbenen van de chicken haar halve hand schuin had afgehakt, Chinezen gebruiken om te snijden altijd bijlen, dus oppassen met kokende geelhuidige spleetogen. Er was een mooi fort en een ABN bank waar ik geld kon ophalen, het kleinste kantoor van de ABN dat ik ooit heb aanschouwd. Het hotel daar zal ik ook nooit vergeten, uiteraard een plek die ook dienst deed als bordeel, je had het geld voor iets beters niet. Dus sliep je door het gehijg en gekreun, wat vrij macaber klinkt uit Chinese kelen, van de medehotelgasten heen, af en toe dromend dat je zelf aan de beurt was. Met een of andere Australische of Amerikaanse eenzame toeriste voor een intercontinentale wip. Het was 1980 dus kon je je leuter in een gleuf steken zonder aan Hiv/Aids te hoeven denken, dat was nog niet uitgevonden. Het badkamertje in het genoemde hotel was ook extra-ordinaire, er stond een immense Chinese aarden pot waar je als je dat wilde in je geheel in kon, die werd elke ochtend gevuld met water d.m.v. een handpomp met een slang dr aan, Chinese automatiek, het water bleef verassend koel in dit vat. Vanaf Georgetown ging de reis naar Medan, Sumatra. Ik was op Java ernstig gewaarschuwd dat iedereen op dit eiland op zijn minst zakkenroller was, maar meestal erger, dat wilde ik aan den lijve ondervinden. Van Georgetown naar Medan ging per vliegtuig, niet volgens de regels voor de budgetreiziger, maar er was geen ander vervoer, dus spendeerde je 3 weken eten om 40 minuten te vliegen. In Medan onmiddellijk op de bus naar het Danau Toba Lake, herinner me nog de mesin beca in Pemetang Siantar, oude Engelse Matchlesses en BSA’s met overdekte zijspan als voornaamste middel van transport. Vandaar naar Prapat, het transport was zo langzaam en zo krakkemikkig dat je heel lang over zulke afstanden deed.

In Prapat stormde en regende het, toch de boot, of wat hiervoor doorging naar de overkant, Samosir island, genomen. De boot sloeg midden op het water af, dat was weer even afzien, want door de regen was er geen hand voor ogen te zien en moesten de passagiers met blikken en emmertjes hozen om te overleven. Uiteraard liep dit ook goed af, anders stond het hier niet. Eindelijk in de haven van Tuktuk, waar ik al snel door een paar radgebekte Bataks Carolina, het wereldberoemde guesthouse aldaar, werd ingepraat en al snel zaten we, ja, aan de marihuana en het bier. Ik kan me nog herinneren dat ik die nacht uit mijn roes wakker werd door het “Deutschland uber alles”, het was geen WO II, ook geen duister avontuur, maar Duitsland had de finale van het Europese kampioenschap voetjebal gewonnen door de Belgen met 2 – 1 te verslaan. Van slapen kwam dus niets meer terecht.

In die dagen won Nederlands eeuwige 2e Joop Zoetemelk ook nog eens de Tour de France, waarschijnlijk omdat Eddy “de veelvraat” Mercx dat jaar ziek was of zo. Allemaal gemist, heb ik in later jaren nooit last van ondervonden.

(wordt vervolgd)

Gruces
Lon




sidia
User
User icon of sidia
spacer line
 

Reisbikkels , dat ben ik nietIk zelfs hooppas 2006 of op zijn laats 2007 een nostalgia tour te maken. , wel heb ik een verhaaltje van ene Siapa in de ik vorm verteld.

Na 10 jaar "gestudeerd"te hebben di luar negri (bijna afgeztudeerd als M.A : mahasiswa abadi) ging ik in agustus 1979 terug om te gaan trouwen in Jkt.
Ging gelijk mis want er is iets niet in orde met mijn paspoort , werd meegenomen naar een kantoortje.Dat ie voor de 1ste keer dat ik iets mee temaken hebt met ambtenarij in indonesia.Een lul verhaal waarom ik mijn paspoort niet in jkt heb verlengd , waarom niet bij DepLu werd vernieuwd.
Ik had voorheen een service/dienstpaspoort (blauw).
Ik heb toen een lullig antwoord gegeven dat ik in bld woon en met hun niks mee te maken heb.(ben toen nog jong en heb grote bek).Kennelijk verkeerde antwoord .Na een kleine diskussi ging dat mannetje naar zijn baas , dus ik ook mee .Weer discussie met dat baasje .Moest toen naar de HQ komen want mijn groenepaspoort werd getahan.
Prima , zijn naam genoteerd en de volgende dag kom ik met mijn oom om mijn pasp. op te halen.(, ik heb geen wet overtreden).Wat een verassing , deuren die van zelf open gingen , buigende ambtenaren en binnen 5 min ben ik al buiten met 1000 excuses over het misverstand.
Met de trouwerij ging ook bijna mis , want mijn vrouw als een 21 jarige weigerde om het teken van respect te ontvangen.
Ze is niet gewend dat oudere vrouwen die haar oma kan zijn haar handen kus als teken van respect .Heeft toen te maken met rangorde.Moest ik eerst beide kanten uit leggen over de cultuurverschil. Daarna ging het soepel met handen kussen.
Ook toen we naar onze oude plaats kwamen in de buurt van Tasik malaya vond ze het moeilijk om mensen (ook oudere mensen) op een afstand te ontvangen , en op tikar zitten met afstand terwijl wij op stoelen.
Kon ze niet aan wennen , maar het is de gewoonte , vooral bij de 1ste ontmoeting.Een beetje cultuurschok.
De honeymoon , we zijn van Jkt met de trein naar Sby gegaan , met vriend en schoonmoeder.De 1ste keer gereisd met zo'n slaaptrein , vertrokken uit Kota in de middag , en aankomst s'ochtends in sby.
Van de hele reis niks van gemerk , alleen dat het leuk is door de bediening /aparte stewards (tinggal pijit knop saja pak) en dat je eigen bed in je kompartiment werd opgemaakt , koffie , makananan kecil dan diner tinggal pijit knop , wat wil je nog meer wensen. Overnachting in Sby bij familie.
Van Sby naar Den Pasar met bus malam , nou dat is ellendig , gewone bus malam , je heb toen nog geen Bus turis zoals je tegenwoordig heb met tv /ac / toilet etc.Een paar keren gestopt ergens in de rimbu , wat een ervaring (nooit meer , krijg steeds trauma van).
Eigenlijk moeten we 12 uur s'middags aankomen in Dps , maar er is jalan longsor ergens na de oversteek .
Wij kwamen 3 uurs s'nacht in Dps , zijn toen ergens een hotel ingedoken.
Voor een paar gulden , maar er is geen laken etc.Wat wil je 3 uur s'nachts .
We zijn toen bij de receptie gaan zitten , zo vies is het hotel.
De matras zit vol met bloedresten , van de wandluizen. Lekker , ik ga liever op de grond zitten.De volgende ochtend zijn we verhuisd naar een andere hotel , 3 keer zo duur maar een luxe , paradijs vergeleken met de vorige hel.
Alleen ze hebben toen no niet overal airco zoals nu.

(disambung)






Bisa dicek mas . http://omsid.multiply.com/

londoh
User
User icon of londoh
spacer line
 

Hi Om Sid,

Lijkt wel een rumah jompo disini, de ouwe lullen van dit porum pertellen. Wie ister nou ouwer, jij of ikke. In ieder geval spelen onze verhalen zich 25 jaar geleden af, en velen op deze papan tusuk zaten toen nog in hun vaders verrekijker.

Ayo opa, pertel Emoticon: I love it

Gruces

Lon



sidia
User
User icon of sidia
spacer line
 

Om Lon ,
Je heb je vergist , het verhaaltje gaat over ene Siapa.

Eerlijk gezegd ben ik door jou geinspireerd .(ken dat ?)
Daarom komt dat verhaal van Siapa naar voren .Ik zie bijvoorbeeld het verhaal van de 30 april rellen in amsterdam, zit toevallig er tussen.
Leest over Tasikmalaya . over Tampomas (de kapitein is toen een jongere broer van zijn moeder voordat hij Dirut werd bij Pelni en later dankzij Golkar naar de Volksvertegenwoordiging gaat .)
Jaren eerder toen Siapa geslaagd was voor zijn SMP (dus ong. 1963) , is hij meegevaren voor 1 maand richting Tanjung Pinang , Belawan , Sabang .
Ben naar Prapat , Brastagi , (er lopen toen al dames van plezier rond) , Medan.
Mocht nooit alleen gaan passagieren (ben pas 16/17jr) , en als hij alleen wil gaan kreeg hij altijd een bodyguard mee , een grote korporaal in uniform met een 45 er.
Het is niet leuk , want je valt gewoon op met zo'n bodyguard die achter je loopt.

Als ik de reisverhalen lees van de anderen die allerlei dingen kunnen vertellen , dan ben ik jaloers.Vooral doot het tijdsverschil , toen was reizen nog echt reizen, met veel ongemakken vergeleken met nu.

Daarom wil ik straks gaan reizen (even de lotto winnen) , echt de nostalgia tour overdoen.En nu met de ogen van een "westerling" , ik wil gewoon ontdekken of ik ook dezelfde "gevoel" krijg zoals de avontuurlijke turisten het zo mooi kan beschrijven.Zoals een leuke gesprek / kennismaking met de natives.En het going native . Zou dat lukken ?
Maar wel een beetje comfortable , met een Kijang en als het kan hotel met airco.
Ben wel een stukje ouder geworden
Klopt wij zijn van dezelfde generasi.



Bisa dicek mas . http://omsid.multiply.com/

kiwimave
User
User icon of kiwimave
spacer line
 

Londoh, leuke verhalen! Alleen denk ik dat als je dit soort reizen nu zou moeten, je al lang 20 jaar in de bak zou moeten zitten aldaar ("onzedig" gedrag, stikkie roken). Je hebt geluk gehad dat ze je toen nog niet zo hypocriet waren!


Gracias. Sama sama

londoh
User
User icon of londoh
spacer line
 

Ik vergis me zelden waar het Indonesia aangaat Om Sidia, Siapa, si Dia, si Anu.

Ik ben spontaan dit verhaal gaan vertellen nav van de vraag ener forumbezoeker. Ik wil eigenlijk gaan aantonen dat avontuur niet bestaat, zoals ik al gesteld heb in mijn inleiding. Ik moet dat hele Indonesia verhaal uit mn hoofd zien te trekken en dat terwijl ik er een compleet dagboek van heb en veel foto's ook nog, dat legt al 25 jaar in een doos op zolder in Mokum te rotten. Ik ben een groot liefhebber van geschiedenis, maar mijn eigen verleden interesseert me geen hol, ik kijk alleen maar om me heen (door me bril) of vooruit (via de restanten mijner hersenen) Het is eigenlijk een klein persoonlijk onderzoek om te kijken hoe dement ik al ben. Ik denk wel dat ik het verhaal tot een goed einde breng.

Ayo, vort met de kambing

Gruces

Lon



londoh
User
User icon of londoh
spacer line
 


On 26-11-2005 11:49 kiwimave wrote:
Londoh, leuke verhalen! Alleen denk ik dat als je dit soort reizen nu zou moeten, je al lang 20 jaar in de bak zou moeten zitten aldaar ("onzedig" gedrag, stikkie roken). Je hebt geluk gehad dat ze je toen nog niet zo hypocriet waren!


Hi Kimiwave,

Het valt mezelf op tijdens het schrijven dat ze hiero misschien iets toleranter waren in die tijd. Maar ik was zelf natuurlijk ook anders een onverbeterlijke zuipschuit en dopefreak, dat doe ik al jaren niet meer. Ik wil alleen nog maar van mn principes afvallen als ik terug in Mokum ben. Indonesia is wat dat betreft een heel gezond land voor mijn, let wel Indonesia anno 2005. Ik ben hier in 1996 van de drank afgeraakt, de dope al veel eerder.

Gruces

Lon



sidia
User
User icon of sidia
spacer line
 


On 26-11-2005 11:49 kiwimave wrote:


Je hebt geluk gehad dat ze je toen nog niet zo hypocriet waren!


Ik denk niet dat te maken heeft met hypocrisie , ik denk meer aan verschillen in de tijd en de actors.
Ik weet nog als wij aan het feesten zijn hoe wild het daar kan gaan (zonder drugs , kennen we nog niet, behalve ganja , zelfs dat is nog niet overal geaksepteerd).Soms worden die feesten ook verstoord door mensen van buiten, "verontruste" buurt bewoners .En vaak ook uit de zgn ormas van de linkse signature.De politieke verhoudingen zitten toen anders in elkaar .
Tegenwoordig (2005) zou je zeggen uit de relie hoek .
Want er word gedronken, gedanst / soms ook esek esek , ( soms een beetje geblowd) met musik barat oa beatles . rollingstones etc.
Maar de happy few kunnen toen ongestoord gaan feesten , want we hebben altijd onze eigen bewapende bodyguards , aangeleverd door een neef of lieve oom .Toen zijn de (politieke)verhoudingen anders.
Nu zijn de tijden veranderd , iedereen kan dingen permiteren waar je vroeger alleen maar kan dromen. Dus ik denk het is overal dezelfde , alleen de spelers zijn anders.Bijna alles is gedemocratiseerd .Ya dat zijn nog leuke tijden .



Bisa dicek mas . http://omsid.multiply.com/

londoh
User
User icon of londoh
spacer line
 

Kom op, je moet verder, ontdekken, op pad de wijde wereld in, je leef maar 1 keer, een herkansing zit er niet in, of je moet Boeddhist worden dan mag je zeven keer, zouden ze het zellef echt geloven? Vaak zie je ouderen die veel gereisd hebben ineens Boeddhist worden, het lijkt alsof ze eindelijk tot dieper inzicht in de dwaalwegen des levens zijn gekomen bang zijn geworden om echt dood te gaan, nu ze erachter zijn hoe groot en oneindig de wereld in werkelijkheid is. Bang om dood te gaan, ze lijken wel gek. Waartoe leeft een mens eigenlijk, om de pijp uit te gaan toh. Je krijgt maar 1 seconde in dit leven, ‘het laatste moment’ dat moet goed zijn, als je vlak voordat je de ogen definitief sluit de film van je leven in supersnel tempo nog even terugziet moet je denken: “het is de moeite waard geweest”, voor die seconde leef je. Dus moet je je uiterste best doen dat moment van goede inhoud te voorzien.

Van dat Tobameer kan ik me weinig herinneren, het zal wel een constante roes geweest zijn, maar opeens bevond ik me op een klein bussie ergens in de wouden op weg naar Takengon in het land van de Gayo’s. Maar niet alleen dat, want tussen Takengon en Blangkerjen lag het land van Marie Johanna en daar was ik indertijd zeer verliefd op.

In die jaren kende Sumatera nog nauwelijks een kettingzaag of asfalt. De wegen waren gewoon een zooitje puin, en daar roste ik in me dooie eentje door het hart van Sumatera, tussen mensen die erg vriendelijk waren maar toch ver van me af stonden, ik begreep hun taal niet en zijn snapten niets van de mijne,. Je was elke keer weer blij als je op een plaats van bestemming was, in zo een bus met 2x zoveel passagiers als dr eigenlijk in konden, met 2x zoveel bagage dan als normaal aangemerkt kan worden, plus een dak vol dozen, koffers en geiten. Takengon is een schitterend plaatsje gelegen aan het Danau Tawar, ik verbleef in een v/m Hollandse pasanggrahan, op de hoogste plek in het stadje. Steenkoud daaro s nachts, gelukkig had ik een jackie bij me, van fluweel, dat vonden mijn medepassagiers ook zo leuk, geregeld vleide er zich een hoofd tegen mijn arm. In Takengon vond ik wat ik zocht, verse mari, elke ochtend werd mij een top gebracht waar ik de dag mee doorkwam, ’s avonds de kou verdrijven met anggur hitam. Bier was te duur, voor de prijs van een fles Bintang kon je 2 –3 keer eten, dat paste dus niet zo in het budget. Het Danau Tawar is een van de mooiste meren op Sumatra, althans toen, ik zou er niet meer naar terug willen, want is vast grandioos verziekt. Er was een dieselelektrische centrale van de fa. Werkspoor die van 18 – 22 werkte,daarna was het uit met de pret. Ik heb daar veel geschaakt,de Gayo’s maar vooral de Karo’s die daar ook in dat gebied vertoeven zijn de beste schakers van Indonesia, iedereen schaakt daar. Ja in die dagen leed ik nog niet aan dimensie en kon een paar zetten vooruit denken, tegenwoordig lukt dat alleen nog maar achteruit.

De publieke belangstelling was overweldigend, overal stonden mensen je aan te staren, ze voelden even aan je om te kijken of dat wit niet afgaf. In die dagen was er nauwelijks TV op Sumatra, hier en daar zag je zo een ding, zwart-wit, waar dan een paar 100 mensen naar zaten te kijken, TVRI, een paar uurtjes per dag. Dus ze wisten al helemaal niet hoe een blanke er in kleur uitzag. Af en toe was die belangstelling zo hinderlijk dat ik me opsloot voor een paar uur, maar ze waren in staat de deur van het hotel open te breken, die boomapen. In Takengon ontstond het idee (weer teveel met Maria Johanna gevreeën) om naar Aceh te gaan, door iedereen ten sterkste af geraden, maar ja de zucht naar avontuur, zoals eerder genoemd. Dus ging ik op weg, via Binjei, nog nooit zoveel rambutan als daaro bij elkaar gezien. Ik weet dat de trip naar Banda Aceh heel erg lang duurde, twee dagen en een nacht of zo, met een bus van A.J.S., die rijden nog steeds rond. Langs de weg liep een spoorlijntje, door Van Heutsz gebruikt in zijn oorlog tegen de Acehers, af en toe een vervallen stationnetje. Dodelijk vermoeid denderden we op een gegeven moment Banda Aceh binnen en zou ik me gaan confronteren met echte originele fanatieke moslims. Viel dat effies tegen, ik kreeg te maken met heel trotse, zeer gastvrije en vriendelijke mensen. Banda Aceh vond ik indrukwekkend, de schitterende Baiturahman moskee, waar generaal 1-oog Kohler aan zijn einde was gekomen toen hij deze zo nodig moest bestormen, of was het de moskee die daarvoor op die plek stond. De huidige is als herstelbetaling door de Nederlanders gebouwd. Dichtbij de moskee stond een pasar,wit en laag, die mij sterk deed denken aan een Arabische souk, zoals ik jaren eerder in Marokko had gezien. Aceh onderhield al in de 12e eeuw nauwe betrekkingen met Arabische landen. Ook heb ik toen het Kerk Hop, de begraafplaats voor de duizenden militairen die tijdens de Acehoorlog gesneuveld waren, bewonderd, toen was het nog niet gerestaureerd. De jeugd vliegerde daar toen De restauratie gebeurde later pas, de begraafplaats schijnt inmiddels door de Tsunami verwoest te zijn. Langs de rivier in Banda Aceh werden er blikjes Bintang verkocht en kon er ook een wip gemaakt worden, van fanatiek Islamisme heb ik weinig gemerkt. Des te meer van de belangstelling van de Acehers voor mijn persoon, je werd af en toe aangestaard door grote groepen mensen als je bijvoorbeeld zat te eten. Toen ik eens naar buiten de stad vluchtte om wat van de schitterende stranden aldaar te genieten, en ik van een paar aanstaarders een foto op het strand wilde maken stonden er geloof ik wel 500 voor mijn lens. Eten was echt onmogelijk, ik voelde me als een aap in de dierentuin.

(wordt vervolgd)

Gruces

Lon




londoh
User
User icon of londoh
spacer line
 

In Banda Aceh kreeg ik voor het eerst inzicht door hoeveel verschillende bevolkingsgroepen Indonesia bewoond werd.. Ik had kennis gemaakt met Javanen, Balinezen, Bataks, Gayo’s en Acehers. Ook werd ik geboeid de rijke geschiedenis van Indonesia. Ik was er verbaasd over dat Aceh al in de 12de eeuw banden had met Arabische landen er zelfs huwelijken werden gesloten tussen afstammelingen van de Sultans. Er stond midden in de stad een soort pret-oord dat eeuwen geleden voor een Arabische prinses was gebouwd.

Inmiddels waren er al 2 weken van mijn 4 weken geldige visum omgevlogen en zat ik op bijna het noordelijkste puntje van Indonesia. Het werd tijd om aan de terugweg te denken.Weer terug naar Malaysia was geen optie, voor vliegen had ik het geld niet, ik kreeg toen het stoute plan om met de bus naar Jakarta te gaan, dwars door Sumatera. Daar zou wel enige tijd mee gemoeid zijn. Er stond op landkaarten wel een lijn over Sumatera getrokken, met de mooie woorden Trans Sumatera highway, maar wat ik tot dat moment aan weg had gezien beloofde weinig goeds. In de provincie Aceh was de hoofdweg goed, maar die scheen door een oliemaatschappij te zijn aangelegd met echte hotmix. Ik ben toen gaan afzakken, eerst via Medan en Sibolga naar Padang en Bukittinggi. Ik weet niet meer hoelang ik erover gedaan heb, maar terwijl ik dit schrijf voel ik me kont weer. Ik kan me herinneren dat er vaak geen sprake was van een weg, de bus roste door droge rivierbeddingen, moest af en toe uit de modder geduwd worden en moest rivieren over met een vlotje. Alle passagiers er uit en dan apart overgezet worden. Ik denk dat ik zeker 2 – 3 dagen onderweg ben geweest. Toen ik te Padang aankwam was ik half dood. Maar wel veel nieuwe vrienden gemaakt onder mijn medepassagiers. Ik heb toen ook ervaren dat de bewoners van Sumatera zeer gastvrij zijn. Ze stonden er vaak op je eten te betalen of koffie voor je te kopen, fruit werd broederlijk gedeeld. In Bukittingi had ik een paar dagen nodig om bij te komen. Kwam er achter dat dit een van de leukste plekken in Indonesia is, met een heerlijk klimaat. En natuurlijk het eten daar, de nasi kapau, geen sambal toevoegen want dat overleef je niet. Nadat het lichaam weer in behoorlijke conditie was gebracht moest ik weer op weg, onder druk van het aantal dagen die er nog van mijn visum restten. Ik kon het niet opbrengen om in een ruk naar het zuidelijkste puntje van Sumatera te reizen. Ik had gehoord dat er in Lubuk Linggau een trein naar het zuiden ging, dus daar naar toe.

Over de rit naar die plek kan ik me niets meer herinneren, wel dat ik blij was daar aangekomen te zijn. Wat ik nooit zal vergeten is dat ik te LL een pakje sigaretten wilde kopen en daarvoor een warung uitzocht die op een soort verhoging stond gebouwd. Toen ik daar opstapte donderde ik onmiddellijk een meter naar beneden....in de selokan. Je Zus, wat een gore bende, en stinken, iedereen lachen natuurlijk, want dat is het soort humor waar de Indonesiër dol op is. Ik ben vol schaamte vlug naar mijn hotel terug geslopen, de broek uitgetrokken, zo een batik drollenvanger die ik in Yogya had aangeschaft, van die verplichte backpackerskost, zag er niet uit. Meteen dat ding weggeflikkerd., de stank is me bijgebleven als souvenir. Sinds die tijd ook als de dood voor allerlei gaten in de weg te Indo. Vanaf Lubuk Linggau bleek er inderdaad iedere dag een trein via Perabumulih naar Bandar Lampung te rijden. Ik was de volgende ochtend al vroeg present op het stasiun om een kaartje te kopen en kon de trein bezichtigen die gereed gemaakt werd voor vertrek, en dat was een sensatie, een houtgestookte stoomlocomotief zou de rijtuigen trekken. Ik was niet bij dat ding weg te slaan. Ik heb er nog foto’s van, die ik nodig moet opzoeken. Want wat wil het geval, toen ik verleden jaar in het Musium Kereta Api te Ambarawa was zag ik ook een paar werkende stoomlocomotieven voor het museumlijntje aldaar. Toen ik even aan het kletsen was met het personeel bleek ik oog in oog te staan met dezelfde locomotief die ik 25 jaar daarvoor ook heb bewonderd. Heel vreemd was dat ik, koele kikker als ik ben, daar behoorlijk door geëmotioneerd was, vreemd dat men daar zo ontroerd van kan geraken. Overigens maakt het geen verschil of je in een rijtuig zit dat door een stoom- of een diesellocomotief wordt getrokken. Met dat verschil dat er af en toe op een stoomfluit geblazen wordt. Ik herinner me een vreselijk trage, lange en oncomfortabele rit, met pissende en kotsende kinderen om me heen. Een heel lange wachttijd in Perabumulih. Daar lagen de ananassen overal opgestapeld, 25 Rp per stuk, ik heb zelden zulke lekkere ananassen geproefd, zoet, bij het smerige af. Nadat de verbindende trein van Palembang was aangekomen, ook stoom, ging het verder tot ver in de avond naar Bandar Lampung. Aldaar aangekomen trok ik naar de haven om naar Java terug te keren. Het schip was alweer een aftandse KPM’er, maar nog voller dan de Tampomas, je spreidde een krantje uit ergens op het dek en dat was je plekkie. Geen beweging mogelijk ,binnen de kortste keren natuurlijk overal kramp. Het schip voer ’s nachts. Wat heel erg spectaculair was dat de vuurspuwende Anak Krakatau in de Selat Sunda werd gepasseerd, alweer zo een beeld dat nog scherper dan een foto op het netvlies staat afgebeeld. Na zes uur was de meest smerige haven van Java, Merak bereikt. Van daar door naar Jakarta. Na een nacht aldaar, aanvaarde ik met zeer gemengde, doch droevige gevoelens de terugreis via Bangkok naar Amsterdam. Waarvan ik me nog een defect wiel te Frankfurt kan herinneren, dat 6 uur extra vakantie opleverde.

Slot volgt weldra.

Gruces
Lon




Lotje
User
User icon of Lotje
spacer line
 

Reisbikkels? Nooit gedacht dat hierop ook wat oudere mensen zouden reageren! Emoticon: Bye bye Het reizen is nu pas echt iets van mijn generatie.
Maar wat is een echte reisbikkel? Iemand die veel reisd? Iemand die nergens zijn zit heeft? Iemand die nooit tevreden is? Of iemand die gewoon heel veel wil zien? Emoticon: Confused
Ik over mezelf:
Ik voel me niet prettig in de Nederlandse cultuur. Ik voel me weggezogen in de wervelwind van deze westerse consumptie maatschappij. Ik heb een jaar high school gevolgd in Leumeah, Sydney, Australia. Dat beviel me een stuk beter dan het gehaaste leven in Nederland. Vanaf toen zit het reizen bij mij in het bloed. Als havo leerling valt er natuurlijk niet veel te reizen. Inmiddels studeer ik medische technische verpleegkunde in Eindhoven. En eindelijk kreeg ik weer een kans als arme studente. Eind januari vertrek ik op stage naar sumatra, voor een half jaar. Maar voordat dit project gestart is, ben ik al weer aan het nadenken geslagen. Als ik mijn studie heb afgerond, wil ik gaan backpacken door zuid amerika. Emoticon: Worship
Ben ik nu een echte Emoticon: Yawn reisbikkel?



sidia
User
User icon of sidia
spacer line
 


On 29-11-2005 20:38 Lotje wrote:


Nooit gedacht dat hierop ook wat oudere mensen zouden reageren! Emoticon: Bye bye

Het reizen is nu pas echt iets van mijn generatie.

Maar wat is een echte reisbikkel? Iemand die veel reisd? Iemand die nergens zijn zit heeft? Iemand die nooit tevreden is? Of iemand die gewoon heel veel wil zien? Emoticon: Confused

Als ik mijn studie heb afgerond, wil ik gaan backpacken door zuid amerika. Emoticon: Worship
Ben ik nu een echte Emoticon: Yawn reisbikkel?


*Oudere mensen hebben in de meeste gevallen veel meer tijd en ook soms gekombineerd met een beetje geld.
Want ik vraag me af of je tegenwoordig makelijker kan liften (reizen met de duim omhoog)
De kans dat ze gaan reizen of gereisd hebben is natuurlijk groter Emoticon: Yes!

Ben van overtuigd dat je 1 generatie verschilt zit met de ouder users hier , maar of je generatie tot reisbikkels gezien mag worden , is nou de vraag.
Het reizen in luxe , met 1e klas trein/ of touristenbus , vaak in reisgezelschap kan je niet zien als avontuurlijk reizen.(21 dagen door heel indonesia of door zuid amerika).

Als ik lees de verhaaltjes van de nieuwe wereldreizigers , hun ervaringen , de interresante kontakt en met de bevolking , gesprekken met de werkenden, studenten etc etc , dan kan ik alleen maar zeggen , is dat alles ?
Dit geldt alleen over de spannende reizen in Indonesia.(en waarschijnlijk kan je het door trekken naar andere buurlanden in Zuid oost azie)

Wat het persoonlijke invulling van wat reizen is hangt af aan de persoon zelf.
Zie de inleiding van het leuke verhaal van Londoh , hij stelt eerst de vraag wat is avontuur ? Voor Iemand uit een kleine dorp uit friesland of oost groningen kan het al spannend zijn als hij in donker amsterdam kan ronddwalen..

Ik denk dat je niet moet wachten tot na je studie , want meestal ben je genoodzaakt om te gaan werken (of trouwen , huisje boompje , beestje ) .

Ik hoop dat wij t.z.t verblijd worden met jou verhaaltjes als je naar je praktijkplaats gaat.
groetjes


Bisa dicek mas . http://omsid.multiply.com/

Richy
User
User icon of Richy
spacer line
 


On 29-11-2005 23:12 sidia wrote:
Als ik lees de verhaaltjes van de nieuwe wereldreizigers , hun ervaringen , de interresante kontakt en met de bevolking , gesprekken met de werkenden, studenten etc etc , dan kan ik alleen maar zeggen , is dat alles ?


Ieder zijn eigen opvattingen daar ben ik het zeker mee eens. Ik herinner mij nog dat uit het provinciale dorp waar ik vandaan kwam er nog steeds klasgenoten waren die niet verder dan in een straal van 30km van hun dorp waren geweest. Het uitje naar een grote stad in Europa was dan ook een wereldreis waar maar weinigen mee om konden gaan (die stumpers werden door de eerste de beste straatverkoper compleet uitgekleed).
Ik sta zelf altijd verbaasd over de grootspraak die gegeven wordt over het "backpacken" in Australie... zelf heb ik dit ervaren als een uitgekauwde vorm van toerisme. Alles is zo commercieel dat er maar weinig creativiteit nodig is om iets van het land te zien. Aangekomen op de luchthaven van Darwin stond er al een bus klaar die je langs alle lodges rijdt... in het lokale internetcafe hangen advertenties van jongeren die een lift zoeken/aanbieden en waar je je kan aanmelden om een centje bij te verdienen. In de lodge waar ik aankwam en na een week Australie weer terugkwam zaten nog steeds dezelfde jongeren even ongemotiveerd en iniatiefloos. Het verschil was dat ik half Australie was doorgereden... en zij niet verder waren gekomen dan dat gat in de outback...


"Veel mensen hebben een te hoge dunk van wat ze niet zijn, en een te geringe dunk van wat ze wel zijn".


You have to be logged in to post a message. You can login by clicking here.
If you do not have an account yet, you can register yourself here.



76,179,392 topic views - 234,359 posts - 13,692 topics - 25,234 members - last post @ 20-10-2019 16:02 CET

Created by indahnesia.com · feedback & contact · © 2000-2019
Other websites by indahnesia.com: ticketindonesia.info · kamus-online.com · indonesiepagina.nl · suvono.nl

124,648,506 pageviews Discover Indonesia Online at indahnesia.com