indahnesia.com - Discover Indonesia Online

    
You are currently in > Forum > Nusa Tenggara - De Kleine Sunda Eilanden > View topic

17-01-2015 18:16 · [news] Three more bodies of AirAsia victims to Surabaya hospital  (1 reaction)
17-01-2015 01:23 · [news] Fuel prices lowered, again  (0 reactions)
17-01-2015 00:14 · [news] President dismisses Sutarman as national police chief  (0 reactions)
16-01-2015 12:44 · [news] Alleged terrorists shot dead three villagers in Poso  (2 reactions)
16-01-2015 02:15 · [news] Indonesia to execute six drug convicts  (0 reactions)

Maryono
User
User icon of Maryono
spacer line
 

Op een gegeven moment ontwikkel je een eigen stijl van schrijven, die van mij waren meestal korte verhaaltje op vragen die werden gesteld op diverse fora. Waarschijnlijk was onderstaand verhaaltje het antwoord op de vraag van: hoe zijn de hotels in Moni of hoe kom ik op de Kelimutu?

Mijn verhaaltjes werden vaak niet gewaardeerd of ieder geval niet begrepen, want ze gaven geen antwoord op hun vragen. Ik begreep dat nooit helemaal, ben me pas later gaan realiseren dat voor het gros van moderne backpacker alles voorgekauwd moet worden want erg veel initiatief zit/zat er niet in.

Ben in de loop van de tijd vele keren op Flores geweest en heb een keer of 3 de Kelimutu beklommen, dit verhaal gaat over het 2de tochtje naar boven. Ik woonde destijds alweer bijna een jaar op Java, toen er een goede vriend uit Nederland kwam, samen besloten we toen vanuit Yogya, via Surabaya en Denpasar naar Maumere te vliegen en in ongeveer 2 weken terug te reizen naar Lombok.

Kelimutu rond 2001

's Morgens rond ½4 gaat de wekker en als we zonsopgang willen zien zullen we nu moeten opstaan en dat valt niet mee omdat we gisteren na het avondeten grote inspiratie bleken te hebben in het schrijven van muziek. Die inspiratie heeft er waarschijnlijk ook voor gezorgd dat we meer biertjes hebben gedronken dan een mens kan verdragen en waardoor we nu lekker duf wakker worden. Nadat we onze kater wegspoelen met sterke koffie en ons wassen met ijskoud water zoals hier in Moni gebruikelijk is worden we dan toch langzaam wakker. Gelukkig hebben we onze ransel gisteren al ingepakt want we zijn net bezig onze kleren aan te trekken of we horen de truck die ons naar de voet van de Kelimutu zal brengen onze losmen al voorrijden.

Nadat we zijn ingestapt en blijkt dat we niet de enige toeristen zijn op dit tochtje, iets wat duidelijk kenbaar wordt gemaakt door het gezucht van onze medepassagiers omdat ze een paar minuten hebben moeten wachten. In de vroege ochtend begint de truck aan zijn klimtocht over de donkere wegen. Het tochtje is weinig interessant omdat ze plaatsvindt in het donker, het geslinger en gedraai in de bochten brengt onze kater weer langzaam terug en we zijn blij dat we nu niet in een afgesloten bus zitten en dat we de koele wind op onze gezicht kunnen voelen, want anders hadden onze medepassagiers heel wat meer te klagen gehad.

Na een kleine 3 kwartier stopt de bus en kunnen we beginnen aan onze wandeltocht, een wandeltocht wat weinig avontuurlijk is omdat er een duidelijk pad loopt en bij het steile gedeelte zelfs traptreden zijn aangelegd zodat het je wel helemaal gemakkelijk wordt gemaakt, bovendien voel ik mij net een mak schaapje omringd door een kudde reisorganisatie dieren (Djoser, Baobab?) wat allemaal dezelfde kant uitloopt. Na een klein uurtje bereiken we de top, wat door de grote aanwezigheid van mensen niet speciaal aandoet. In de verte zie je dat het vaag lichter wordt en dit is wel zeer indrukwekkend omdat het landschap van Flores zeer afwisselt is waardoor je overal ruige pieken van de bergen te zien krijgt.

Na een paar uur op de top van de Kelimutu te hebben doorgebracht en ons hebben verwonderd over deze kratermeren met hun verschillende kleuren, zijn we de enige die nog zijn overgebleven, de truck of beter gezegd veewagen die ons naar boven heeft gebracht is allang vertrokken en heeft de reisorganisatie kuddedieren weer meegenomen waarschijnlijk op weg naar een nieuw groots avontuur. Eenzaam lopen we dan naar beneden waar we op een gegeven moment kunnen kiezen of we via de gewone weg naar beneden lopen of langs allerlei binnendoor paadjes, een tip wat ik ooit eens had gelezen in de Odyssee reisgids Indonesië en wat ik toen heb gekopieerd. Dit blijkt een goede keus te zijn, want dit pad loopt via prachtige vergezichten en langs een paar kleine desa waar we een paar slimme bewoners (die waarschijnlijk deze reisgids ook hebben gelezen) een kleine warung hebben opgezet waar je wat kan eten en drinken. Na een paar keer verkeerd te hebben gelopen en we de weg hebben moeten vragen zien we na ongeveer 3 uur in de verte Moni liggen. Blij dat we onze tocht bijna volbracht hebben krijgen we bijna vleugeltjes als we denken aan een koude Bintang in “ons” favoriete restaurant/café met constant reggae muziek op de achtergrond, kip met nasi en onze nog lang niet afgeschreven muziekstukken. Maar voordat we aankomen in Moni komen we eerst nog langs een waterpoel en waterval waarin we, nadat we snel onze schoenen en shirt hebben uitgetrokken, ontspannen hebben relaxen, het bier kan nog wel even wachten.



Biarkan anjing menggonggong, kafilah berlalu.


You have to be logged in to post a message. You can login by clicking here.
If you do not have an account yet, you can register yourself here.



52,066,901 topic views - 224,482 posts - 13,534 topics - 16,953 members - last post @ 12-12-2017 23:16 CET

Created by indahnesia.com · feedback & contact · © 2000-2017
Other websites by indahnesia.com: ticketindonesia.info · kamus-online.com · indonesiepagina.nl · suvono.nl

93,313,002 pageviews Discover Indonesia Online at indahnesia.com