indahnesia.com - Discover Indonesia Online

    
You are currently in > Forum > Nusa Tenggara - De Kleine Sunda Eilanden > View topic

17-01-2015 18:16 · [news] Three more bodies of AirAsia victims to Surabaya hospital  (1 reaction)
17-01-2015 01:23 · [news] Fuel prices lowered, again  (0 reactions)
17-01-2015 00:14 · [news] President dismisses Sutarman as national police chief  (0 reactions)
16-01-2015 12:44 · [news] Alleged terrorists shot dead three villagers in Poso  (2 reactions)
16-01-2015 02:15 · [news] Indonesia to execute six drug convicts  (0 reactions)

Maryono
User
User icon of Maryono
spacer line
 

Ik heb in het verleden weleens wat verhaaltjes geschreven op het Internet, dit verhaaltje naar Sumba is al eens terecht gekomen op het wereldwijzer forum, heb geen idee of het er nog staat.

Maar goed hier is deel 1 van:

Met Maryono Naar Sumba

Het was de eerste en enige keer dat ik echt ziek ben geweest in Indonesië. Doodziek, zwetend en moederziel alleen lag ik ergens op Bali in mijn hotelkamer. Waar ik mij met moeite 2x per dag uit bed sleepte om wat te gaan eten, en was dat eten na 2 kleine hapjes alweer beu. Mijn verstand zei dat ik naar de dokter moest, maar ik wilde perse terug naar Yoga naar mijn vertrouwde omgeving, was bovendien bang dat ik in het ziekenhuis zou worden opgenomen, en had daar geen zin, tenminste niet op Bali waar ik voor de rest niemand kon. Op een gegeven moment wist zeker dat ik malaria had, op het doosje van Lariam las ik iets over zelfmedicatie (bij noodgevallen ;-) ), dus nam ik 2 tabletten Lariam in ( de derde van die week ) en mijn vrienden daarvan ga je trippen, wat een enge en levendige dromen krijg je daarvan, een ervaring die ik niet meer wil meemaken. Wonder boven wonder knapte ik hierna toch iets op, genoeg om de bus terug naar Java vast te leggen. 2 dagen later was ik dan eindelijk terug in Yogya, waar ik de volgende dag naar het ziekenhuis ben gebracht en ik mij grondig binnenste buiten hebben laten keren. Gelukkig wist ik snel dat het geen malaria was, maar wat ik precies heb gehad is mij nooit duidelijk geworden, ik heb 2 antibiotica kuren ondergaan en ben nog een paar weken goed zwak geweest, gelukkig kwam de eetlust ngzamerhand weer terug en was ik op tijd klaar om een volgende tocht te ondernemen, namelijk voor mijn toen nog 2 maandelijkse visumtrip naar Singapore.

Sumba ,

De in mijn ogen overgewaardeerde Lonely Planet schrijft hierover;
A great ladder once connected heaven and earth. The first people used it tocome down to earth and settle at Cape Sasar, on the northern tip of the Island – or so the myth goes. Another Sumbanese tale …………………blah blah blah.

Sumba dus, ik woonde net een paar maanden in Indonesië, en een kennis van me vroeg, Mas, mau ikut aku pulang kampung ke Sumba? Ik had alle vrijheid van de wereld, ik was bovendien net klaar met mijn “cursus Bahasa Indonesia” dus ik dacht waarom niet. Ik had op wat toen nog Puri Bahasa Indonesia heette 2 meisjes (Nederlandse en Engelse) ontmoet die voor VSO in de verpleging gingen werken in Waitabula aan de westkust van Sumba, die kon ik dan gelijk gaan bezoeken. Maar wat wist ik van Sumba, helemaal niets ik had een LPtje, dus ik vroeg aan mijn kennis, hoe gaan we er naar toe, zij kijkt mij een beetje vreemd aan, met de Pelni boot natuurlijk. In die tijd was ik nog namelijk nog zo naïef om te denken dat iedereen zomaar een vliegtochtje kon bekostigen. Maar het vervoer voor de gewone Indonesiër is bus, trein en boot, vliegtickets zijn voor de meeste Indonesiërs niet te betalen. We zouden vertrekken vanaf Benoa, Bali. Zij was al op Bali en zou voor mij een ticket kopen. Rp 100.000 koste dat, ik vond dat wel erg weinig voor bijna 2 dagen varen maar ach ja, zoals al eerder gezegd, ik was een paar maanden in Indonesië en wist nog van niets. We spraken af om elkaar s’morgens ergens in Kuta te ontmoeten, om nog samen te gaan eten voordat we naar de haven vertrokken. Nadat we hadden gegeten en snel nog wat snacks, water en popmi hadden ingeslagen, hielden we een taxi aan die ons naar de haven zou brengen. Het avontuur kon beginnen.

En een avontuur werd het, als ik vantevoren had geweten wat mij te wachten stond, had ik het helemaal anders aangepakt. Aangekomen in de haven kwam ik in een grote georganiseerde chaos terecht, iedereen liep of lag door elkaar. Maar op de een of andere manier wist iedereen toch precies wat ze moesten doen of laten. Terwijl ik mij zat af te vragen, wat ik moest doen, waar ik mij moest melden, waar ik mijn ticket moest laten zien. Zette mijn reisgenote zich op haar gemak op een bankje, maakte een praatje met bekenden kortom zij voelde zich helemaal op haar gemak in deze chaos. Natuurlijk kreeg ik ook mijn portie aandacht, een grote blanke op een Pelni boot is nog steeds een bijzonderheid, zeker als je richting oost gaat. Ik kan hier wel als een stoere gozer gaan roepen dat het me helemaal niets deed en me zonder problemen door de menigte bewoog, maar een ieder die net in Indonesie rond loopt, weet dat die aandacht overweldigd is, te veel kan worden en ik voelde mij er eigen erg opgelaten door. Gelukkig was na een uurtje het nieuwe er wel af en werd ik min of meer met rust gelaten. Ondertussen was de boot ook al aan komen varen, dus de aandacht werd toch van mij naar dat schip gelegd.

Nadat het schip had aangelegd begon de grote volksverhuizing, mensen die van boord ging, bagage werd uitgeladen terwijl wij ons steeds verder naar voren probeerde te dringen, waarvoor wist ik nog steeds niet, we hadden toch een ticket. Op het moment dat wij aan boord konden gaan, op zoek naar onze hut begreep ik ineens waarom onze ticket zo goedkoop was. We kwamen namelijk terecht op een slaapzaal voor zo’n 100 mensen onder elkaar. Jankende kinderen, hoesten en rochelende mensen, hoogzwangere vrouwen, kettingrokende mannen, echt alles lag door elkaar. Eenmaal een goed slaapplaatsje te hebben gevonden een matje op een verhoging, kwamen de porters met de bagage aan en wat die lui allemaal meeslepen ik weet het niet, ons redelijke “comfortabel” hoekje werd al snel omringd door stinkende manden, kooien met kippen en vogeltjes, balen en dozen met onduidelijke lading, ondertussen dacht ik maar aan één ding gezellige boel gaat dat hier worden.
Nadat we dan toch min of meer ons plekje hadden veilig gesteld, ik een beetje onwennig en zenuwachtig heen en weer aan het lopen was, mijn kleine ransel snel had gevuld met al mijn geld, paspoort en fotocamera, zodat ik die dicht bij mij kon houden, gingen we terug naar boven om afscheid te gaan nemen van Bali, natuurlijk constant denkend aan mijn reistas met kleren en of ik die straks niet geplunderd terug zou vinden.

Daar stonden we dan aan de reling. Ondertussen was het al bijna 6 uur, veel viel er niet meer te zien, terwijl we van Bali wegvaarde werd het snel donker, Vliegtuigen zagen we in de verte opstijgen en landen, terwijl we Bali achter ons lieten en naar Lombok vaarde voor de eerste stop van de reis.

(bersambung)



Biarkan anjing menggonggong, kafilah berlalu.

Maryono
User
User icon of Maryono
spacer line
 

Gelijk deel 2 er ook maar achteraan.

Met Maryono Naar Sumba (deel 2)

Een klein stukje over Bahasa Indonesia, namelijk een leuk en interessant onderwerp. Ik kom er eerlijk voor uit, ik vind de Indonesische taal moeilijk. Iedereen kan inderdaad een beetje simpel Indonesisch leren spreken, maar om je fatsoenlijk te kunnen uitdrukken, met bijbehorende klanken en lichaamstaal, moet je daar wonen. Zoals al geschreven heb ik daar in een maand geprobeerd Indonesisch te leren, 5 dagen per week van 8:30 uur t/m 15:00 uur, erg intensief erg prijzig ook. Vanaf de eerste dag werd er Indonesisch gesproken en dat is de manier om iets te leren, verbeterd worden als je iets fout zegt. Niet een paar woordjes en zinnetjes uit je hoofd leren en aangekomen in Indonesie er achter komen dat je ze nog fout uitspreekt ook. Die Teleac cursussen enz vind ik allemaal weggegooid geld, goed voor een simpele begroeting maar dan houd het op.
Na die maand was ik er nog lang niet, een gesprek ging goed zolang ik het zelf in de hand kon houden, maar als het gesprek een kant op ging waar ik niet veel van wist hield het op voor mij. En zo zat ik op de boot naar Sumba, met mijn voorgekauwd verhaaltje in mijn hoofd, ik kon mij redden en het belangrijkste, ik wist zeker dat ik zeker niet verhongeren.

Over eten gesproken, ik weet niet wat voor eten mensen krijgen als ze op een Pelni eerste klas reizen, maar als je op zo’n grote slaapzaal zit, stelt het niet veel voor, beetje nasi, tempe, wat groenten en een stukje kip, net genoeg om te overleven en erg smakeloos. Je krijgt het wel op een mooi zilver schaaltje, deze schaaltjes zien trouwens zelden water, ze worden na het eten namelijk verzameld een paar keer tegen elkaar geslagen zodat de meeste restjes van het eten eraf vallen en opnieuw volgeschept klaar voor de volgende patient. Ik klaag niet gauw over het eten, en eet bijna alles wat ik voorgeschoteld krijg ( zoals jullie nog te lezen krijgen als ik op Sumba ben aangekomen ) maar dit eten was te erg, ik was blij dat we popmi en snacks hadden ingeslagen. Na het eten ben ik dan nog even naar boven gegaan, rondje boot maar je bent gauw uitgekeken op zo’n ding, en van het uitzicht viel niet veel te genieten want het was pikdonker geworden.

Terug dus maar naar beneden ik zag er tegenop maar na zo’n lange dag was ik wel toe aan wat rust. Nu zijn rust en een beetje prive woorden die niet gekend zijn in Indonesie, zeker niet als je met 100 mannen, vrouwen, kinderen, kippen en vogeltjes op een zaal ligt. Van slapen kwam weinig terecht maar wat zijn mensen van Oost Indonesië gezellige lui, dit had ik en heb ik nog steeds niet op Java meegemaakt. De gitaar werd te voorschijn gehaald, een paar plastic tonnen diende als drumstel en ons hoekje werd omgetoverd tot een klein concertzaaltje. Wat een feest werd het, Het liedje Poco Poco is mij nog het meest van al bijgebleven en nog steeds als ik dit liedje ergens hoor denk ik met weemoed terug aan de tijd dat ik op dat schip gevangen zat.

Balenggang pata-pata
Ngana pe goyang pica-pica
Ngana pe bodi poco-poco

Cuma ngana yang kita cinta
Cuma ngana yang kita sayang
Cuma ngana suka biking pusing
(ya’ ulangi)

Ngana bilang kita na sayang
Rasa hati ini melayang jauh…
Ci ija ci ija
Biar kita ngana pe bayang
Biar na biking layang-layang
Cuma ngana yang kita sayang
(ya’ ulang dari awal)

Balenggang pata-pata
Ngana pe goyang pica-pica
Ngana pe bodi poco-poco

Cuma ngana yang kita cinta
Cuma ngana yang kita sayang
Cuma ngana suka biking pusing



Buiten het maken van muziek, zijn de Indonesiers ook een kei in schaken, je kunt ze altijd strikken voor een partijtje en heb daarom als ik reis door Indonesie een schaakspel in mijn tas zitten. Op deze manier is het lange wachten altijd wel door te komen en vliegt de tijd en bovendien kun je op deze manier makkelijker contact maken met de bevolking.

Over het boottripje valt verder weinig te zeggen, Lombok waren we allang gepasseerd en waren we op weg Sumba, na toch maar wat te hebben gerust en s’morgens een koude douche te hebben gepakt het weinig smakelijk ontbijtje te hebben gegeten, ben ik naar buiten gegaan, in het zuiden zag ik de kust van Sumbawa liggen. Na te hebben genoten van het uitzicht, en na alweer een rondje over de boot heb ik mij maar op het achterdek weggezet en kwam tot mij verbazing nog een blanke tegen. Een Duitse pastoor, die onderweg was naar ik meen Timor, waarschijnlijk om nog wat extra zieltjes te winnen. Vond het niet zo’n interessante man dus het gesprek verliep nogal stroef. Na verloop van tijd ben ik maar naar beneden gegaan, na nog wat naar de muziek geluisterd en wat spelletjes schaak te hebben gespeeld, ging ik liggen en deed net of ik aan het slapen was, zodat ik een beetje met rust werd gelaten.

Het werd weer terug donker en mijn reisgenote werd een beetje ongedurig, kon niet meer stilzitten, was in haar tas aan het rommelen, alles nog wat aan het herschikken, Oleh² bij elkaar aan het rapen. Opeens riep ze Ayo mas bangun, snel tas inpakken en slippers aan we gaan naar boven. Eenmaal boven aangekomen zag ik heel in de verte lichtjes opdoemen die maar langzaam dichter bijkwamen. Na een uur zag ik dan ook een donkere massa opdoemen, eindelijk Sumba was in zicht en na nog een uur legde we langzaamaan, de volksverhuizing begon weer van voor af aan. In al die drukte vond mijn reisgenote dan ook nog haar broer, die op de een of andere manier aan boord was geglipt. We werden aan elkaar voorgesteld, mijn tas werd al gauw overgenomen en we gingen snel van boord, iedere aanbieding voor hotel en transport negerend liepen we naar de bemo van mijn reisgenotes broer, waar ik gratis en voor niets gebruik van kon maken. Ik was eindelijk na bijna 36 uur op een boot op Sumba terecht gekomen.
Wij waren midden in de nacht in Waingapu aangekomen, een stadje van ongeveer 30000 mensen. We reden direct door naar de familie van mijn reisgenote, waar we 2 nachten zouden blijven. Natuurlijk werden we hartelijk verwelkomd en het eten en drinken stonden al op tafel, mijn reisgenote die al meer dan een jaar niet was thuisgekomen had veel te bespreken (der zou iemand van de familie gaan trouwen) met haar broer en oom, mede daardoor voel je al gauw een buitenstaander, het was al na 2 uur ‘s nachts nadat ik mij snel had gewassen, al het rotzooi en zweet van de boottocht heb afgespoeld ben ik gaan slapen.

(bersambung)



Biarkan anjing menggonggong, kafilah berlalu.

Malam
User
User icon of Malam
spacer line
 

Ga door, mooi verhaal, vele herkenbare dingen, leest gemakkelijk weg, ik zie het voor me. Emoticon: Yummie! Emoticon: Worship



Maryono
User
User icon of Maryono
spacer line
 

Met Maryono Naar Sumba (deel 3)

De volgende dag alweer vroeg op, want we moesten vervoer gaan zoeken richting Anakalang, het hoofddoel van mijn reis bovendien had ik maar een dag of 9 tot mijn beschikking ik zou namelijk met de zelfde boot teruggaan naar Bali, die nu nog doorvaarde naar Timor en Flores, maar daarna via Sumba weer terugkeerde naar Bali.
Na Waingapu te hebben rondgereden, een Bemo te hebben gecharted die mij de volgende dag naar Waikabubak zou brengen. Heb ik nog wat in de omgeving rondgetoerd op een geleende motor, maar er was niets wat mij eigelijk intresseerde, op een gegeven moment ben ik dan maar terug naar mijn logeeradres gegaan, waar ik met een of andere neef wat computerspelletjes heb gespeeld, hem beloofd dat ik vanuit Yogya wat copietjes van wat moderne spelletjes zou sturen ( een belofte die ik niet ben nagekomen, ( hmmm dasar ik ) S’avonds hebben we nog wat gezellig op het terrasje voor het huis genoten van de avond, onder het genot van een paar halve liters Bintang, (gelukkig kunnen zij wel wat beter tegen alcohol dan de Javanen) zitten kletsen met tante, oom en broer. In de verte zagen we het onweren die mij, wat later bleek, de regen bracht die mijn verblijf op Sumba totaal verpeste.

Ik lees het zo graag in de vakantiefoldertjes, reizen in het regenseizoen dat valt wel me, vaak een uurtje (niet langer) regen in de avond en dat is lekker hoor, brengt wat verkoeling. Mijn ervaring is totaal anders, ik heb vaak genoeg in Yogya hele dagen binnen gezeten omdat de regen met bakken uit de lucht kwam vallen, De regen die het straatje waar ik destijds woonde veranderde in een rivier, waar we het geluk hadden dat ons huisje op een verhoging was gebouwd anders was die rivier dwars door ons huis gedenderd.

S’morgens na het ontbijt, zo rond een uur of 10, het was lekker warm en nog droog, kwam de bemo voorgereden die ons dan via Anakalang naar Waikabubak zou brengen. Sympathieke en vrolijke gasten zoals zo vaak in deze regionen. Onze spullen snel ingeladen, middageten meegekregen van tante en we waren onderweg. Ik moet zeggen toen wij buiten de stad kwamen vond ik de omgeving maar saai, het was mooi groen, maar ik miste het ruige van Flores, Sumbawa, ja zelfs van Java. Wat ik ook opmerkte was dat de wegen zo goed onderhouden waren, zonder de grote putholes die je op de meeste wegen van Indonesie ziet. De muziek stond lekker luid aan, zodat we lekker mee konden bleren, UB40 en Bob Marley waar onze chauffeurs grote fans van bleken te zijn, tenminste dat neem ik aan, want ze hadden maar 2 bandjes, die constant gedraaid werden, zodat deze nummers nog dagenlang in je kop blijven hangen. Rond een uur of 1 werd er eventjes gestopt, benen strekken en eten. De lucht trok langzamerhand dicht en tegen de tijd dat we verder gingen begon het langzaam te druppelen. Het druppelen ging langzamerhand over in stortregen zodat het zicht algauw beperkt werdt tot een paar meter. In de regen bereikte we dan naar een paar uur later mijn reisgenote haar bestemming Anakalang, ikzelf zou na kennismaking een hotel gaan zoeken in Waikabubak.

Ik heb in de tijd dat ik in Indonesie heb gewoond heb ik veel ellende en armoede gezien, maar het huisje/hutje waar ik nu terechtkwam namelijk die van de ouders van mijn reisgenote was mijn eerste kennismaking met echte armoede. Een krotje tegen een zielig rijstveldje, verpreid door het hele huis stonden emmers om de regen op te vangen wat door het dak liep. De vloer was aangestampte klei, de muren van hout en gespleten bamboe, het dak van zink en riet en zelfs het in elk Indonesisch huis onmisbare TV was hier vervangen door een simpel transistor radiootje. Maar de mensen, wat een hartelijke lui, thee kwam al snel op tafel, en bij de buren werd snel wat rijst en groenten gehaald voor deze heugelijke gebeurtenis, een Bule op visite. De vloer van klei werd nog eens extra aangeveegt, een extra stoel werd aan de gammele tafel bijgezet en daar zaten we dan. Zij zaten te kijken hoe ik mijn nasi ophad, ik een beetje onwennig door alweer zoveel aandacht.

Na het eten was het een momentje droog en werd ik rondgeleid door de kampung wat bestond uit een kleine verzameling van huisjes met veel open ruimtes, niet dat kort op elkaar gebouwde gedoe als op Java. Dit is ook Indonesie waar ik zo van hou, vrijheid, groen maar vooral rust, niet dat jachtige gedoe als in Yogya of andere grote steden. Ik dacht hier moeten fotoos van worden genomen, het is bij denken gebleven, want op een of andere manier was mijn redelijke nieuwe APS Nikon Camera vastgelopen, en wat ik ook probeerde, nieuwe batterijen, een nieuw rolletje ik heb dat ding niet meer in gang gekregen en daarvan heb lang lopen balen (tevens de reden waarom ik hier geen enkele foto van mijn reis naar Sumba kan plaatsen). Langzamerhand werd het donker en ik moest nog verder, dus na afscheid te hebben genomen van mijn reisgenote en familie ben ik de bemo weer ingestapt en ben verder naar Waikabubak gegaan om een hotel te gaan zoeken.

(besambung)



Biarkan anjing menggonggong, kafilah berlalu.

Maryono
User
User icon of Maryono
spacer line
 

Met Maryono Naar Sumba (deel 4)

Waikabubak was nog bijna een uur rijden, tel daar nog een kwartiertje bij voor het zoeken naar een hotel en eindelijk had ik dan een kamer voor mij alleen. Nadat ik de chauffeurs had betaald voor hun lange niet slechte rijkunsten, merkte ik goed hoe zwaar de afgelopen dagen waren geweest, weinig geslapen, slecht gegeten en zeer weinig op mijn eigen geweest. Vooral dat gedoe met die mensen om mij heen, dat wordt mij wel eens te veel. Dat is ook een van de redenen waarom wij niet meer in Yogya wonen, maar een huisje ergens tussen Yogya en Bantul huren, al begint de drukte hier ook langzaam op te rukken. Toen wij terug in Nederland kwamen hebben wij gelijk een huisje ergens diep in de Zeeuwse polders gekocht, zodat we van het ene rustig plekje (de Zeeuwse polder) naar het ander rustig plekje (kampung Bantul) kunnen gaan.

Het hotel waar ik terecht was gekomen hotel Manadang was lang niet slecht, ben snel gaan douchen schone kleren aangetrokken en omdat het hotel ook nog een klein restaurantje had ben ik gaan kijken of ik nog wat te eten kon krijgen. Een nasi goreng was geen probleem en nadat ik een fles bintang uit de koelkast had gehaald, op had geschreven wat ik had genomen, afrekenen doe je later wel want moeilijk zijn ze hier niet. Ben ik voor de tv met schotelantenne gaan hangen, flesje bier in de hand en bord nasi op mijn schoot heb ik genoten van de rust, het bleek namelijk dat ik de enige was in het hotel. Het flesje bier zakte al snel naar mijn benen, maar het smaakte bijzondere goed zodat ik er nog maar eentje heb genomen. Rond 10 uur ben ik naar mijn kamer gegaan, morgen zou ik gaan zien waar ik terecht was gekomen.

Bonke, bonke, bonke en geklop op de deur, mas bangun sudah jam 7, mijn reisgenote bleek al vroeg op pad te zijn, want zij was het die me wakker had gemaakt. Leuk dacht ik, moet nog wakker worden en ze staan al weer voor de deur. Nadat ik snel onder de douche ben gaan staan, mijn reisgenote alvast een bak koffie ging halen hoorde ik het in de verte alweer onweren.
Nadat we onze koffie hadden opgedronken en een nasi goreng had gegeten gingen we op pad om ergens een motor te gaan regelen. Waikabubak is een klein dorpje van zo’n 12000 bewoners in het dorpje zelf is niet veel te zien er zijn wat hotelletjes, losmen warung, kerk, school een en een erg verroeste (dakplaten) moskee. Wat me opviel is dat niet alleen hier maar ook in veel andere NTB en NTT stadjes veel van de “middenstand” in handen is van de “Indonesische Chinees”.

De Islam heeft met moeite een voet aan de grond gekregen op Sumba en de moslims die er rondlopen hebben het niet makkelijker daar. Die avond vertelde een neef van mijn reisgenote dat moslims s’avonds niet buiten moeten komen of anders, waarna hij met zijn machette een snijbeweging langs zijn keel maakte.
De omgeving van Waikabubak heeft echter vele tradionele dorpjes veel natuurschoon en daar was ik tenslotte voor gekomen. Nadat we na een tijdje een reisbureautje, eigenaar orang Jawa vonden, die ook nog eens motors verhuurden tegen een zeer redelijke prijs voor deze uithoek (RP50000), heb ik nog een tijdje met deze man zitten praten en dan komt er toch automatisch een vraag in me op, waarom die Javanen buiten Java veel actiever en socialer zijn dan op Java zelf?

Ik had een motor, benzinetank was gevuld en met een paar goede tips van het reisbureautje konden op weg, er zijn verschillende tradionele kampungs in Waikububak vandaag gingen we dus de omgeving verkennen. Hier zo op terugkijkend schaam ik me eigen waarom ik niet lekker ben gaan wandelen naar de verschillende kampung², waarschijnlijk was ik al besmet met de nationale Indonesische “ de waarom te voet als je ook een motor hebt” ziekte.
Ons eerste kampung lag op een heuvel, verschillende houten huisjes op stelten, met strooien dakje, veel honden, met in het midden van het dorpje een enorme graftombe. Als ik door zo’n dorpje wandel voel ik mij op een of ander manier altijd een indringer, ik weet ook niet of het wel zo gewaardeerd wordt als er een grote witte man door hun dorpje loopt en hun huizen binnengluurd. Maar na verloop van tijd is er altijd wel een vriendelijk en zeer nieuwsgierige mens die je uitnodigt voor een bakje thee en tevens mijn eerste ontmoeting met het betelnoot kauwen. Mijn reisgenote had me hier al voor gewaarschuwd, want terwijl de jongere generatie die traditie langzaam aan het afzweren is, zijn er nog hele volksstammen die die rommel wel kauwen. Die rommel zoals ik het oneerbieding noem is een belangrijk onderdeel van het sociale Sumba leven, het wordt ook niet erg gewaardeerd als je dit niet aanneemt. Dus ik zat daar voor een huisje onder een afdakje, de regen kwam ondertussen alweer met een bakken uit de lucht, voor het eerst betelnoot te kauwen. Die betelnoot bestaat uit een de noot opgevouwen in een groen blaadje, die je dan met wat kalk in je mond stopt. Ik zal niet zeggen dat het geweldig is, maar echt vies is nu ook weer niet je moet alleen zorgen dat je dat spul niet doorslikt. Na enige moet je dat speeksel wat ontstaat door het kauwen kwijt en dat is niet echt makkelijk, doet me denken aan de tandarts na het vullen van een kies, het kwijl komt langs je kin naar beneden gedropen. Na een uurtje onder dat afdakje te hebben gezeten, ik was blij dat mijn reisgenote er bij was om alle vragen die zij stelde naar verstaanbaar Bahasa Indonesia te vertalen, werd het weer wat droger, tijd om te weer te vertrekken. Het pad via waar wij in het dorpje waren geraakt was veranderd in een grote modderpoel naar wat geklungel en geglij waren we terug in Waikabubak en het werd tijd om wat te eten en was al weer een eind in de middag. We vonden een Chinees restaurantje waar we op ons gemak hebben gegeten. Na het eten reden via nog een kleine begraafplaats met van die enorme stenen platen terug naar het hotel.

Die avond zouden we naar haar neef gaan die binnenkort ging trouwen, maar daar moest nog een geschikte datum voor worden gevonden en dat zou vanavond bepaald gaan worden. Na het douchen en schone kleren te hebben aangetrokken zat ik nog even op het balkon van de tuin te genieten, naast ons hotel hoorde ik de moskee heel zacht (wat een verschil tegenover de rest van Indonesia) het avondgebed omroepen, totdat ik werd opgepikt. Het was een bemo die nog meer familieleden had opgepikt, zodat we met een heel gezelschap richting huis van de neef vertrokken wat helemaal niet ver bleek te zijn, want na 10 minuten stonden we daar al op de stoep. Toen ik uitstapte kreeg ik al een vaag vermoeden wat er te gebeuren stond wat kippen in een kooi , 2 kleine angstige varkens en een hond stonden aan een paal gebonden. Terwijl er een vuurtje werd gestookt door de mannelijke familieleden werd ik voorgesteld aan de neef wat een zeer geschikte gast bleek te zijn, had in Yogya gestudeerd maar was na het afstuderen terug naar Sumba gegaan. Na deze kennismaking gingen we naar buiten wat waarschijnlijk het “hoogtepunt” van de avond zou worden, het slachten van de varkens, hond en kippen. Varkens maakt erg veel lawaai als ze gestresst en bang zijn deze beesten waren hierop geen uitzondering en ik was blij dat na allerlei hokus pokus (ik weet bij god niet waar ze het over hadden) de keel onder veel belangstelling werd opengesneden zodat het snel voorbij was. Na dit gezien te hebben zijn we terug naar binnen gegaan op het eigenlijke slachten zat ik niet te wachten, na verloop van tijd begon het dan ook erg te stinken omdat ze haren van de varkens aan het afbranden waren.

De avond werd erg gezellig, blijkbaar was de datum voor de trouwerij al bepaald dat heb ik in heel dat tumult niet meegekregen. Het geslachte vlees zou verdeelt worden en terwijl er honden door het huis liepen werd het eten op tafel gezet, nasi, groenten, sup, kip en een of ander lekker uitziend stoofpotje. Onder veel belangstelling kon ik natuurlijk als eerste opscheppen en het zag het heerlijk uit, alleen na al dat slachten van de beesten kreeg ik zo’n vaag vermoeden wat er voor vlees er voor dat stoofpotje gebruikt was en ja hoor toen we aan het eten waren, vroeg mijn reisgenote, “lekker?” Ik zei natuurlijk, “ja, alleen het vlees is wel wat taai”, “weet je wat voor vlees dit is?”, vroeg ze toen. Ik zei “het zal toch geen hondenvlees zijn” en jahoor dat was precies wat het was, vanaf s’middags lag dat vlees al in de pan te smoren maar nog steeds was het taai maar slecht smaakte het niet, dus ik heb nog maar eens opgeschept.
Na het eten bleven de ouders binnen en zijn wij met nog wat jonge lui naar buiten gegaan, gitaar mee, wat arak ( of een andere sterke drank), sigaretten, potje kaarten en zo hebben we daar de verdere avond doorgebracht wat zeer gezellig was. Het was al na twaalven dat ik licht aangeschoten naar hotel werd teruggebracht. Als dit Sumba is wil ik hier wel blijven, wat een gezellige boel alleen jammer van die pleurisregen die me hier schijnt te achtervolgen, enfin morgen weer een dag.

(bersambung)




Biarkan anjing menggonggong, kafilah berlalu.

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Verhalern over NT(T) hebben bij mij een streepje voor. Nog niet gelezen, geen tijd, alle hens aan dek voor de laatste werkdag morgen. En dan ga ik er 2 dagen over doen om in het oosten van Flores te komen. En dus tijd zat (met dank aan Emirates met gratis 2 uur WiFi) om deze (vast) prachtige verhalen te lezen.
Ik kom er op terug. Bij voorbaat dank.


Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Malam
User
User icon of Malam
spacer line
 

Je kan je hart ophalen Anne Mieke Emoticon: Yes! Emoticon: Yummie!
Ik print ze uit net als jouw verhalen vier of vijf jaar terug, zodat Pop ze kan lezen, dat doe ik alleen maar als het de moeite waard is en die zit al reikhalzend klaar. Emoticon: Shiny



Maryono
User
User icon of Maryono
spacer line
 

Met Maryono Naar Sumba (deel 5)

De volgende morgen werd ik wakker met een houten kop, “sterke” drank in Indonesië begin er niet aan want je lever gaat naar de kloten.

Veel buitenlanders die in Indonesië wonen beginnen na werktijd en dat is rond een uur of 3 in de middag alcohol te zuipen,(Jalan Jaksa in Jakarta en Prawirotaman I en II in Yogya zijn hiervan goede voorbeelden) voeren dan van die zogenaamde intellectuele gespreken, maar meestal is het is het niet meer dan dronkenman gebral, zeurpieten die hun eigen vervelen en hun vertier in alcohol zoeken. Zielig maar voor een ander is dit pure leedvermaak, let eens op de vriendinnen of vrouwen van deze buitenlanders, die hun eigen doodvervelen, met telefoon in hun hand proberen contact te maken met de buitenwereld, maar als schoothondjes blijven ze naast hun “vriend “ zitten, ik heb veel aangename momenten beleeft om dit uiterst vermakelijk tafereeltje te bekijken en ik kan iedereen aanraden om dit ook eens te doen.

Na een douche te hebben gepakt, koffie te hebben gedronken en een sigaretje te hebben gerookt ben ik gaan ontbijten. Het plan voor vandaag was om die 2 meiden te gaan bezoeken die voor VSO in Waitabula werkte en ook al had ik geen adres, 2 grote blonde vrouwen in de verpleging moet geen al te groot probleem zijn. Na het ontbijt ben ik op de motor gestapt en rond een uur of 10 was ik op weg. Verdwalen kun je niet op Sumba er loopt namelijk maar 1 weg van west naar oost. Het was lekker weer, mijn helm had ik ondertussen al afgezet, politie schijnt hier niet te zijn, en zo was ik lekker op mijn gemakje op weg. Naar Waitabula was ongeveer 40 kilometer en met de motor is dat toch nog minimaal 2 uur, maar ik had tijd genoeg wie maakt me wat. Veel mensen kwam ik niet tegen onderweg en ook dorpjes zijn maar dun bezaaid hier. Na diverse stops te hebben gemaakt, genoten van de mooie uitzichten werd het op een gegeven moment toch weer wat drukker op de weg, tijd dus om mijn helm op te zetten want ik naderde terug beschaving. Waitabula is ook al weer zo’n rustig stadje, waar weinig te doen of te zien is, er schijnt 1 maal in de week een grote markt te zijn.

Ik had honger en al snel vond ik een warung Java, waar ze bakso, mie ayam en soto verkochten, het werd soto ayam met een paar stukken tempe en es jeruk tawar, het smaakte goed zodat nog snel een portie bestelde. Ondertussen was ik aan het rondvragen of iemand wist waar die meiden waren, en je weet hoe dat gaat in Indonesië, iedereen heeft een mening, ze werken daar of nee, daar, logeren hier maar het kan ook daar zijn, hulp krijg je genoeg maar echt een zinnig en nuttig antwoord komt er zelden uit. Na afgerekend te hebben ben ik een rondje door het stadje gereden, hier en daar nog een nagevraagd maar ik heb ze niet meer kunnen vinden, het werd 14:00 uur en als ik nog een beetje op tijd (voor het donker werd) terug in mijn hotel wou zijn moest ik nu vertrekken.

Later sprak ik een VSO-vrijwilliger in Surabaya die vertelden dat alle twee deze meiden al na een maand terug naar Engeland en Nederland zijn gekeerd, omdat ze niet tegen het leven op Sumba konden. Werden constant nagekeken door de mannen, er was geen vertier, cafés zul je niet vinden op Sumba en waar ze ook niet aan konden wennen was hun woonsituatie.

Veel zullen nu denken, is die Maryono nu helemaal voor niets naar dat stadje gereden, maar ik zie dat zo niet, ik heb contact gehad met de bevolking, lekker gegeten, heb van het kleine stadje en van de uitzichten genoten, bovendien wat is nu leuker dan een speurtocht op een vreemd eiland, nee ik heb geen verspilde dag gehad. Voor mij is dit vakantie, ik had natuurlijk ook op het strand van Kuta kunnen gaan liggen, maar dat voelt voor mij nu juist aan als een verloren dag.
Terug naar Waikububak ging natuurlijk veel sneller, nog vlug de benzinetank laten vullen en hup gas erop en gaan, ik was nog geen uur aan het rijden toen in volle snelheid bergaf mijn achterwiel als een gek begon te trillen. Met moeite hield ik mijn stuur recht en zonder te crashen kwam ik tot stilstand. Daar stond ik dan nog minstens een kilometer of 20 voor Waikububak in de middle of nowhere met een lekke band. De motor kon ik natuurlijk niet laten staan en ben dan maar volle goede moed gaan lopen met de motor aan de hand en na een minuut of 20 lopen kom ik een huisje tegen. De bewoners hulpvaardig als altijd, nam snel de motor over, nodigde mij uit om voor het huisje plaats te nemen, een bakje thee te drinken en nadat ik mijn sigaretten had laten rondgaan, gingen 2 jonge gasten aan het werk met mijn motor. Nadat ze de binnenband van de velg hadden afgehaald werd er een of andere klem tevoorschijn gehaald, hierop werd een vuurtje gestookt, uit een oude binnenband werd een plakker geknipt, de binnenband werd met het gat en plakker op de klem met vuur gelegd, ik hield mijn hart vast, want ik dacht dit gaat fout, maar nee hoor, nadat ze wat onduidelijke dingen deden, werd de klem weer losgedraaid en de band werd even apart gelegd. Nadat ik nog een bakje thee kreeg, werd de band weer terug op de velg gelegd en kwam er toch nog een ongemakkelijk moment voor mij, want wat moet ik hun betalen. Op Java koste dat toen RP5000, Ik had ondertussen voor die 2 gasten elk RP10000 in mijn zak gestopt en toen ik hun bedankte en het geld in hun hand stopte, bleek het nog niet eens nodig te zijn, gratis, na wat overredingskracht van mijn kant, hebben ze het toch aangenomen, Sumba het eiland van de aardige mensen. Ik kon weer op weg en kwam nog net voor het donker aan in het hotel.

In het hotel trof ik een chagrijnige reisgenote, die vroeg waar ik een hele dag was geweest. Ik wist niet dat ik verantwoording moest afleggen over mijn doen en laten dus ik schoot in de lach, waardoor ze nog chagrijniger werd. Ik zei dat ik eerst ging douchen en als ze wou lopen chagrijnen ze maar ergens anders moest zijn. Later zijn we in het hotel wat gaan eten en ze vertelde dat ze had afgesproken met haar neef dat wij daar in de middag op visite kwam, Ik zei: “als je afspraken wilt maken zou het leuk zijn als je mij ook zou verwittigen”. Blah, blah, blah een hele story, waardoor weer eens duidelijk wordt dat veel Indonesiërs denken dat de wereld alleen om hun draait, de sfeer was nog niet verpest, maar er was toch iets veranderd er was een duidelijke spanning voelbaar.

Over de 2 volgende dagen kan ik zeer kort zijn, regen van ‘s morgens vroeg tot ’s avonds laat dat met bakken uit de lucht vallen kwam vallen, en die de straten in kleine riviertjes veranderen, kortom weer om binnen te blijven. 2 Verspilde dagen waar ik alleen nog een keer de belofte van mijn reisgenote ben nagekomen om bij die neef langs te gaan, want een zeer gezellige middag en avond is geworden. Deze regen dagen verkorte ook mijn mogelijkheden om nog dingen te gaan ondernemen op Sumba, over 4 dagen zou ik namelijk weer terug moeten zijn in Waingapu om de boot terug naar Bali te halen. Wat ook vervelend was dat ik door de regen waarschijnlijk een kou had opgelopen waardoor ik nu al een dag of 2 liep te kuchen en er koude rillingen mijn rug liepen.
In overleg met mijn reisgenote zou ik de laatste 1,5 dag in Anakalang verblijven en de omgeving daar op mijn gemakje gaan bekijken, ook zou ik nog een dag een bemo huren om de omgeving van Wejewa Timur te gaan bekijken. Wat ik noodgedwongen heb moeten schrappen is een 2-daagse tocht ten zuiden van Waikabubak wat een geweldige kust moet zijn met mooie stranden en een ruige surf.

(bersambung)




Biarkan anjing menggonggong, kafilah berlalu.

Kembang
User
User icon of Kembang
spacer line
 


Heerlijk jouw verhalen te lezen Maryono....ga vooral zo door ... Emoticon: Party! Emoticon: Party! Emoticon: Party!

AnneMieke, kan ook zo heerlijk smeuiig vertellen....je ziet het gewoon als een

film voor je gebeuren.....djempol jullie beiden.. Emoticon: Yes! Emoticon: Yes! Emoticon: Shiny Emoticon: Shiny



Yogya-Bali
User
User icon of Yogya-Bali
spacer line
 


Veel buitenlanders die in Indonesië wonen beginnen na werktijd en dat is rond een uur of 3 in de middag alcohol te zuipen,(Jalan Jaksa in Jakarta en Prawirotaman I en II in Yogya zijn hiervan goede voorbeelden) voeren dan van die zogenaamde intellectuele gespreken, maar meestal is het is het niet meer dan dronkenman gebral, zeurpieten die hun eigen vervelen en hun vertier in alcohol zoeken. Zielig maar voor een ander is dit pure leedvermaak, let eens op de vriendinnen of vrouwen van deze buitenlanders, die hun eigen doodvervelen, met telefoon in hun hand proberen contact te maken met de buitenwereld, maar als schoothondjes blijven ze naast hun “vriend “ zitten, ik heb veel aangename momenten beleeft om dit uiterst vermakelijk tafereeltje te bekijken en ik kan iedereen aanraden om dit ook eens te doen.
Hahahaha, komt zeer bekend voor. Moet eerlijk toegeven dat ik vroeger ook geregeld deel uitmaakte van deze "kumpulans". Na een paar weken hard werken, was het wel eens tijd voor een glaasje. Die tijd is inmiddels al voorbij door toenemende leeftijd, verantwoordelijkheid en wijsheid.



Yogya-Bali
User
User icon of Yogya-Bali
spacer line
 


Later sprak ik een VSO-vrijwilliger in Surabaya die vertelden dat alle twee deze meiden al na een maand terug naar Engeland en Nederland zijn gekeerd, omdat ze niet tegen het leven op Sumba konden. Werden constant nagekeken door de mannen, er was geen vertier, cafés zul je niet vinden op Sumba en waar ze ook niet aan konden wennen was hun woonsituatie.
Ook dit is heel herkenbaar. Zeker tegenwoordig. De nieuwe aankomende generatie wil ik niet in een slecht daglicht zetten, maar ik begeleid zelf buitenlandse vrijwilligers en bemerk dat velen van de huidige generatie een zeer eigenwijze maar ook etnocentrische houding hebben. Men weet alles al. Kennis komt van Google en Facebook en ervaring is onbelangrijk. Zoals het klokje thuis tikt, hoort het ook in Indonesia te tikken. Vervolgens - ondanks vele waarschuwingen - stappen ze met 7-mijlslaarsen in de ene na de andere sloot en zijn, of gigantisch teleurgesteld en rennen weg, of zijn overdreven lyrisch en hebben de hemel op aarde gevonden. Van enige realiteitszin weinig sprake.
Feitelijk kunnen ze alleen maar overleven op Bali waar het nog herkenbaar is met hetzelfde soort vertier als in het westen. Maar iets buiten Bali en de Gili-eilanden, is volstrekt ondenkbaar. Voor de meesten houdt de grens van Indonesia op bij de Straat van Bali en bij de Straat van Lombok (nog net even Gili Trawangan en de Rinjani meepikken maar niet te ver).




Yogya-Bali
User
User icon of Yogya-Bali
spacer line
 


In het hotel trof ik een chagrijnige reisgenote, die vroeg waar ik een hele dag was geweest. Ik wist niet dat ik verantwoording moest afleggen over mijn doen en laten dus ik schoot in de lach, waardoor ze nog chagrijniger werd. Ik zei dat ik eerst ging douchen en als ze wou lopen chagrijnen ze maar ergens anders moest zijn. Later zijn we in het hotel wat gaan eten en ze vertelde dat ze had afgesproken met haar neef dat wij daar in de middag op visite kwam, Ik zei: “als je afspraken wilt maken zou het leuk zijn als je mij ook zou verwittigen”. Blah, blah, blah een hele story, waardoor weer eens duidelijk wordt dat veel Indonesiërs denken dat de wereld alleen om hun draait, de sfeer was nog niet verpest, maar er was toch iets veranderd er was een duidelijke spanning voelbaar.
Hahaha. Ook dit weer heel herkenbaar. Ga zo door. Sumba ken ik al maar de manier waarop je schrijft, is zeer vermakelijk en aangenaam.



Yogya-Bali
User
User icon of Yogya-Bali
spacer line
 


Wat ik noodgedwongen heb moeten schrappen is een 2-daagse tocht ten zuiden van Waikabubak wat een geweldige kust moet zijn met mooie stranden en een ruige surf.
It is. Super ruig maar ozo prachtig.




Maryono
User
User icon of Maryono
spacer line
 

Met Maryono Naar Sumba (deel 6)

De volgende dag waren we op weg om de kampung2 die behoren bij Wejewa Timur area te gaan bekijken. Dorpjes waar de tijd stil lijkt te staan, al is dat natuurlijk niet helemaal waar, motors en her der weggegooide batterijen herinneren je eraan dat de beschaving nooit ver weg is. Ik heb al eens eerder hier geschreven dat ik mij nooit zo thuis voel al ik met mijn grote voeten door de mensen hun voortuin heen ploeter en hier was niet anders. Maar je went eraan en op mijn gemakje slenterde ik langs de huisjes en langs paadjes richting heuvels in de verte. Wat een omgeving hier, het groene wat me eerst tegenstond begin ik steeds mooier te vinden, de paadjes zijn veranderd in modderpoeltje door de regen van de afgelopen dagen en mijn schoenen beginnen al aardig doorweekt te raken. Ik zou hier nog uren kunnen rondwandelen, maar de regen laat me niet met rust en het begint alweer te druppelen, gelukkig staat er verder een eenzaam huisje met grote veranda waar we snel naar toe lopen. Eenmaal bij het huisje aangekomen komt de regen alweer met bakken uit de lucht vallen, doorweekt en met de koude rillingen die nog steeds over mijn rug lopen nemen we onder de veranda plaats. Er blijkt niemand thuis te zijn, maar we zitten droog en met verwondering kijken we naar het natuurgeweld van regen en onweer dat hier tussen heuvels schijnt te blijven hangen, wat een lawaai.

Toch is onze aankomst niet onopgemerkt gebleven, want in de verte zien we 2 mensen onder een groot groen blad van het land komen richting het huisje en 5 minuten later worden we verwelkomd door 2 oudjes die met minta maafs strooien en ons hartelijk welkom heten in hun huisje. We krijgen al snel thee voorgezet, waarna het klassieke vraag en antwoord spel van: dari mana enz enz begint en waarbij mijn reisgenote als tolk optrad, een rol die haar zo te zien steeds meer de keel begint uit te hangen. We hebben hier zeker 2 uur zitten wachten totdat het een beetje droger zou worden en toen eindelijk de regen met een beetje minder geweld uit de hemel begon te vallen hebben we snel afscheid genomen. Moe, doorweekt en hongerig kwamen we bij onze gehuurde bemo aan, geen zin meer om nog langer in de regen rond te lopen hebben we ons terug naar het hotel terug laten brengen, na te hebben afgesproken dat zij ons morgen rond een uur of 12 naar Anakalang zouden brengen ben ik gaan douchen en gaan eten.

De volgende dag werd ik bezweet en met hoofdpijn wakker, en na mijn ontbijt met tegenzin te hebben genuttigd het smaakte me van geen kanten ben ik mijn tas in gaan pakken. Nadat mijn reisgenote op de stoep stond zijn we een busticket gaan kopen om die ons over 2 dagen van Anakalang naar Waingapu zou brengen om op tijd de boot terug naar Bali te kunnen pakken. Nadat we ook nog de motor hadden teruggebracht en afgerekend was er niets meer wat me in Waikabubak hield.

Aangekomen in Anakalang werd ik aan een oom voorgesteld bij wie ik de volgende 2 dagen zou logeren, een rijke oom zo te zien. Hij had op zijn land pasgeleden een nieuw tradioneel huis laten neerzetten, die alleen werd gebruikt voor ceremonieën maar waar gemakkelijk 2 families in konden wonen, dan had hij nog een gewoon stenen huis met verschillende slaapkamers, keuken, woonkamer en elektriciteit waar de familie in woonde. In de voortuin ligt een grote graftombe waar deze buurt zo om bekent is.
Traditie is op Sumba zeer belangrijk en zeker in Anakalang area is traditie nog zeer zichtbaar en voelbaar aanwezig, maar deze traditie moet je zelf ervaren, ik kan ze tenminste niet op papier uitdrukken. Je moet in ieder geval openstaan voor een andere cultuur en je hebt hier de tijd van je leven. Maar dit is ook een gebied waar je als buitenlander ’s avonds niet over straat moet wandelen, want die wordt dan overgenomen door de verschillende clans die hier nog steeds de dienst uitmaken. Deze clans zijn een overblijfsel van vroegere tijden toen er nog veel strijd en rivaliteit was tussen de kampongs onderling. Ondanks dat we nu in het jaar 2000 leven, een huwelijk tussen mensen van verschillende clans stuit nog steeds op veel verzet hier.
Anakalang is de ideale plaats voor wandeltochten. Je moet er alleen rekening mee houden dat hier geen losmen of iets waar daarvoor moet doorgaan aanwezig is, wil je hier in de buurt overnachten dan ben je aangewezen op de gastvrijheid van de mensen die er wonen.
Ik heb hier zeer indrukwekkende grafmonumenten bezocht en genoten van de prachtige uitzichten die je telkens weer verrassen, het beviel me hier zeer goed, bovendien was het al meer dan een dag droog en lekker warm. De oom bleek een zeer geschikte vent te zijn, die in Waikkabubak werkte voor een of ander overheidsinstantie en me veel vertelde over de geschiedenis van Sumba, Ikat en de verschillende clans uit de buurt, (maar waarvan ik ook al veel van ben vergeten, omdat mijn Indonesisch toen nog niet geweldig was) en me nog eens uitnodigde om terug te komen als het Pasola Festival zou plaats vinden een festival wat zeer indrukwekkend moet zijn.

Tussen mij en mij reisgenote ging het steeds slechter en nadat ik eens gezellig met de dochter van haar oom aan het praten was, was het helemaal met de gezelligheid gedaan. Jaloezie was natuurlijk het probleem en werd het me duidelijk dat ik heel deze situatie verkeerd had ingeschat, ik was zogezegd een paar maanden in Indonesië, wist van niets van gebruiken en dergelijke en dacht dat het reizen met vrouwen net als in het westen gewoon mogelijk zou zijn, maar dat had ik blijkbaar helemaal mis, een goede les voor later, maar wel op het verkeerde moment geleerd, aangezien ik de volgende 2 dagen nog met haar op een boot zou zitten.

Sinds heel deze gebeurtenis reis ik niet graag meer in gezelschap (uitgezonderd natuurlijk van mijn vrouw en kinderen), ik ben er een paar jaar later nog eens ingetrapt en ben door Indonesië gaan reizen met een goede maat van me, waarbij ik als reisleider, tolk en bediende tegelijk fungeerde, totaal geen initiatief zat in hem en bovendien had hij zich helemaal niet voorbereid. Nee, ik doe het niet meer, iedereen moet het maar voor zijn eigen uitzoeken, ik beleef mijn vakantie tegenwoordig wel op mijn eigen manier zonder gezeik en gezeur van een “vreemde”.

De volgende dag om 12:00 uur zou de rechtstreekse bus van Waikabubak ons naar de boot brengen in Waingapu, tijd voor een laatste rondje door de kampong voordat het donker wordt.
Afscheid nemen maakt mij altijd wat weemoedig en Sumba is mooi. Maar ik had het voorlopig wel gehad hier en wilde terug naar Java terug naar “beschaving” en lekker eten, bovendien voelde ik mij steeds beroerder worden dus het werd echt tijd dat ik me spullen inpakte en terug naar Yogya ging. Onze busreis is redelijk goed verlopen en we hebben zelfs nog wat om alles kunnen lachen, maar de sfeer kwam er niet goed meer in. In Waingapu stond haar broer ons bij de busterminal op te wachten, en die ons nog even naar een Warung Java bracht voordat hij ons zou afzetten in de haven. Van de boottrip heb ik niet veel meegekregen, ik heb vooral liggen slapen en af en toe eens onder een koude douche gestaan. Op Bali hebben we nog samen een taxi gedeeld die mij naar een hotel in Kuta zou brengen, na afscheid te hebben genomen met de belofte elkaar nog te mailen en af te spreken voordat ik terug naar Yogya zou gaan heb ik mij ingecheckt en ben doodziek naar bed gegaan.


Biarkan anjing menggonggong, kafilah berlalu.

Maryono
User
User icon of Maryono
spacer line
 

En dat was alweer het laatste deel van mijn reis naar Sumba.

Het was uit de tijd van de geweldige reisverhalen van Dangdude en de menir uit Solo, dat ik dacht, ik heb ook best veel rondgetrokken en gezien in Indonesië, zou ik daar ook niet wat mee doen. Deze reis naar Sumba heb ik gemaakt in het jaar 2000. Toevallig vond ik 2009, toen ik actief was op het wereldwijzer forum, enkele noties terug die ik had gemaakt tijdens deze reis. En vanuit die notities en herinneringen is toen bovenstaand verhaal geboren.



Biarkan anjing menggonggong, kafilah berlalu.

PamelaAn
User
spacer line
 

Maryono, ik geniet van uw verhalen. Heel, heel lang geleden was ik ook op Sumba!



4yoke4
User
User icon of 4yoke4
spacer line
 

Een verademing om weer eens wat reisverhalen te lezen.

Doet me herinneren aan jaren geleden, Dangdude, menir L, Sidia enz.Anne Mieke enz. toen leerden we af en toe nog wat van elkaar. Emoticon: Party!


,


Het zou in de wereld heel wat vrediger toegaan als men minder op elkaar zou letten en meer op elkaar zou passen

Maryono
User
User icon of Maryono
spacer line
 


On 20-09-2017 05:55 Yogya-Bali wrote:

[quote removed]
Ook dit is heel herkenbaar. Zeker tegenwoordig. De nieuwe aankomende generatie wil ik niet in een slecht daglicht zetten, maar ik begeleid zelf buitenlandse vrijwilligers en bemerk dat velen van de huidige generatie een zeer eigenwijze maar ook etnocentrische houding hebben. Men weet alles al. Kennis komt van Google en Facebook en ervaring is onbelangrijk. Zoals het klokje thuis tikt, hoort het ook in Indonesia te tikken. Vervolgens - ondanks vele waarschuwingen - stappen ze met 7-mijlslaarsen in de ene na de andere sloot en zijn, of gigantisch teleurgesteld en rennen weg, of zijn overdreven lyrisch en hebben de hemel op aarde gevonden. Van enige realiteitszin weinig sprake.
Feitelijk kunnen ze alleen maar overleven op Bali waar het nog herkenbaar is met hetzelfde soort vertier als in het westen. Maar iets buiten Bali en de Gili-eilanden, is volstrekt ondenkbaar. Voor de meesten houdt de grens van Indonesia op bij de Straat van Bali en bij de Straat van Lombok (nog net even Gili Trawangan en de Rinjani meepikken maar niet te ver).


Hoi Yogya-Bali,

Ik heb ooit eens na aanleiding van een artikel in de Volkskrant, een verhaaltje over vrijwilligerswerk in Indonesië geschreven. Ik moet het hier en daar een beetje aanpassen omdat ik ook wat commentaren van wijlen Om Sid bekritiseer en die kan zich jammer genoeg niet meer verdedigen. Maar na die aanpassingen zal ik er een apart draadje van maken. Daarin kun je lezen hoe ik over die eendaags vrijwilligers denk.



Biarkan anjing menggonggong, kafilah berlalu.

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 


On 15-09-2017 13:30 Maryono wrote:
Maar goed hier is deel 1 van:

Met Maryono Naar Sumba
Zo ik had wat te doen in het vliegtuig…Leuk hoor
Lariam is eng ja (was, ik heb het nu al meer dan 20 jaar niet meer gebruikt)

Ja, leuk he die LP en de omschrijvingen (en dat nog eens jaren wordt doorgekopieerd.)
Ah die boten, ik heb ook al vanalles gehad (van snelboten tot roestbakken). De meeste indruk maakte toch wel de trip van Kalabahi op Alor naar Larantuka 24 uur en toen ik zonodig een matrozenhut moest hebben (waarvan het bed nog warm was van de eigenaar…). Op boten ben je nog steeds een bezienswaardigheid hoor… Maar het verhaal van matjes en overal armen en benen komt me bekend voor. Maar over de reling hangen met een ondergaande zon als begeleidend plaatje is pure romantiek.
Ik laat tegenwoordig alles liggen als ik op een boot ga rondlopen. Denk niet dat iemand het in zijn hoofd haalt om iets te pakken, zo ja dan is het huis (de boot) te klein natuurlijk.
De laatste trip van Sape op Sumbawa naar Labuan Bajo was weer prachtig.



Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 


On 15-09-2017 14:28 Maryono wrote:
Gelijk deel 2 er ook maar achteraan.

Met Maryono Naar Sumba (deel 2)
Ik ben het er niet mee eens dat je per se in Indonesie moet wonen (hoewel vaak gaan wel helpt). Ik heb ook veel geleerd op mijn reizen. Boten en miesoep horen bij elkaar, tenminste dat is mijn standaardmenu zo’n beetje en och ja gitaren, karaoke…. Daar heb ik mooie herinneringen aan vooral op de boot van Togean naar Ampana en van Kupang naar Kalabahi. En niet alleen schaken, allerlei spelletjes. Ik vind het altijd leuk op een boot.


Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 


On 16-09-2017 13:57 Maryono wrote:
Met Maryono Naar Sumba (deel 3)
Mensen willen nou eenmaal graag een weerbericht vooraf ook al zeg je honderd keer dat dat niet gaat en daarbij het weerritme in Indonesie ook behoorlijk van slag is.
Ik vind Sumba mooi maar vind Flores toch echt mooier en meer afwisseling. En die rust hier ja (ik zeg hier maar ik zit helaas nog op Bali….) ik bedoel natuurlijk NTT. Van de kermis op Bali kom je op het iets rustigere Lombok terecht (maar dat is in bevolkingsaantal ook flink gegroeid volgens mij), dan Sumbawa waar het weer rustiger is, dan even de koude douche van Labuan Bajo maar als je dat een paar kilometer achter je hebt gelaten dan worden files ingewisseld voor natuur. Zo ook op Sumba, en Rote….. en Timor (nou ja behalve Kupang dan een beetje). Ik wordt ook knettergek op Java en Bali.



Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 


On 18-09-2017 06:32 Maryono wrote:
Met Maryono Naar Sumba (deel 4)
In was in Manandang toen ik jaren geleden malaria had en voornamelijk de binnenkant van de kamer heb gezien. Ik heb ook een paar keer in Artha geslapen maar dat vond ik toch meer sfeer hebben hoewel ze daar maar een echte “goei” kamer hebben. Maarja, je moet wat he in NTT.
Haha, die adatdorpen, die zijn er inderdaad een paar midden in Waikabubak zelf, krijg je zomaar voor niks en er komen (nog steeds volgens mij) weinig toeristen.
Dat Javanen veel actiever en socialer op andere eilanden zijn geldt niet alleen voor Javanen, dat is in de regel met veel eilanders di hun heil elders gaan zoeken. Moeten ze ook wel want op het nieuwe eiland is (meestal) geen familie die het voor ze oplost als de zaken niet goed gaan, dus ze moeten wel. Misschien met een uitzondering van Balinezen die je minder op andere eilanden aantreft (buiten Java dan
Pinang sirih…. Ik heb het drie keer geprobeerd, ooi een keer op Sumatera, op Timor en op Sumba maar ik begin er niet meer aan. Ik kan er echt niet tegen.

Die adat ja….. ik ben afgelopen mei met een truck meegeweest om het deel van de beesten af te leveren voor een mas kawin. Heb ook al een paar keer een overlijden/begrafenis meegemaakt. De adat dwingt mensen in een harnas. Het wordt tijd dat vooraanstaande mensen hier eens iets van roepen want het is echt uit de hand aan het lopen. Een huwelijk kost op Flores en Sumba een godsvermogen. Die drank is ook om het verdriet te verdrinken. Er zijn in NTT ook veel mensen die een serieus drankprobleem hebben en die niet net als ik de arak mixt met jus of iets anders maar het is soms ongelooflijk hoeveel er soms weggespoeld wordt. Ja, Manado en Batak hebben de naam maar in NTT doen ze ook niet moeilijk over het eten van een hond. Ik vind het overigens niet echt geweldig (maar ik ben dan ook geen vleeseter) vooral de bumbu’s maken het lekker.
Tja, dat heet ’s lands wijs ’s lands eer. Ik heb ook ooit saksang (Batak) en rw (Manado) gegeten maar dat was meer in de zin van “je moet toch eens in je leven Campari gedronken hebben”. Ik eet liever vis of kip



Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 


On 19-09-2017 07:27 Maryono wrote:
Met Maryono Naar Sumba (deel 5)
Inderdaad begin er niet aan, aan die zware alcohol. Niet teveel in elk geval.
Lekke banden met de motor, auto of wat dan ook met de auto. Ik kan me niet een reis herinneren dat er niks gebeurde. Die banden hebben ook wat te verduren op die gatenkaaswegen hier.Maar, iedereen helpt altijd, dat is iets waar je in Nederland niet om hoeft te komen. Maar ook hier is toch een andere mentaliteit dan die in het westen van Indonesie.



Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 


On 20-09-2017 07:17 Maryono wrote:
Met Maryono Naar Sumba (deel 6)
Dat het slecht gaat tussen Indonesische reisgenoten kan ook te maken hebben met de interesse. Mijn ervaring is dat Indonesiers over het algemeen niet veel op hebben met een ander dan hun eigen gebied en ze snappen niet dat je lyrisch kunt worden over sommige dingen die je op zo´n reis tegen komt. Ze zien het gewoon vaak niet.
Afscheid nemen maakt mij altijd wat weemoedig en Sumba is mooi.
Ja afscheid nemen…. Ik heb er ook altijd zo´n moeite mee, tenminste vooral als ik weer moet uit NTT, Maluku of Papua. Ik sta op punt van vertrek nu naar het oosten van Flores en ben blij dat ik Bali achter me kan laten.

Straks over Kelimutu lezen..... Emoticon: Smile



Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

barubagus
User
spacer line
 

Sumba is volgens mij een v.d meest onbedorven eilanden van lndonesie. Geen verkeer, weinig brommers. Was er 20 jaar geleden en heb er vaak overgedacht er weer heen te gaan.
Vroeger was dat alleen mogelijk met een fokker f27, die wel 2x terug moest vanwege
Motorpech.




You have to be logged in to post a message. You can login by clicking here.
If you do not have an account yet, you can register yourself here.



52,066,901 topic views - 224,482 posts - 13,534 topics - 16,953 members - last post @ 12-12-2017 23:16 CET

Created by indahnesia.com · feedback & contact · © 2000-2017
Other websites by indahnesia.com: ticketindonesia.info · kamus-online.com · indonesiepagina.nl · suvono.nl

93,312,964 pageviews Discover Indonesia Online at indahnesia.com