indahnesia.com - Discover Indonesia Online

    
You are currently in > Forum > Algemene Indonesiëpraat > View topic

17-01-2015 18:16 · [news] Three more bodies of AirAsia victims to Surabaya hospital  (1 reaction)
17-01-2015 01:23 · [news] Fuel prices lowered, again  (0 reactions)
17-01-2015 00:14 · [news] President dismisses Sutarman as national police chief  (0 reactions)
16-01-2015 12:44 · [news] Alleged terrorists shot dead three villagers in Poso  (2 reactions)
16-01-2015 02:15 · [news] Indonesia to execute six drug convicts  (0 reactions)

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Nieuw topic bijzondere verhalen.

Ik maak weer zulke gekke dingen mee dat ik heb bedacht om hier een nieuw voor te maken. Ook om het hier een beetje wakker te schudden.. Emoticon: Smile .
Die van begin deze week was er zo eentje:
http://forum.indahnesia.com/to(...)l_naar_indonesie.php

En hier volgt nummer twee. Voor hier business as usual maar voor ons toch een bijzonder verhaal.

Beesten wegbrengen voor een mas kawin...
Vandaag, 26 mei, 12:45 uur.
Ik ben in afwachting van het vertrek per truck van Mbay naar Mauponggo (Nagekeo, Flores) om getuige te zijn van het wegbrengen van een miniveestapel bedoeld voor een mas kawin (bruidsschat). Het is vooral wachten op het vangen van de beesten. Die wonen hier ook al honderden jaren en zijn natuurlijk ook niet achterlijk als ze met enige regelmaat hun broeders en zusters zien vertrekken. Om kwart voor 2 is het dan zover. Neef Berry brengt me met de motor een paar honderd meter verder. Dat klinkt heel decadent maar het is hier zo droog dat elke zucht wind een stoflaag veroorzaakt waar je niet in wilt zitten dus hoe sneller hoe beter. Nadat iedereen zich ermee bemoeid heeft dat ik eigenlijk toch niet in een truck kan zitten (en waarom niet?) gaan we op pad met de rooie Rhino truck (iedereen die Indonesie goed kent weet welke ik bedoel) met 2 koeien, 1 karbauw, een geit en twee honden via de jalan tengah naar Boawae, dan een stukje de trans Floresweg en na 10 kilometer de afslag naar links naar Mauponggo. Neef Eddi rijdt, muziek hard aan om het gestamp van de beesten niet te horen. Links van ons de Ebulobo die duidelijke sporen heeft van een uitbarsting nog niet zo lang geleden, en eindelijk ook eens een keer zichtbaar en nog beter tegen een hemelsblauwe lucht. Maar dat duurt niet lang want hoe verder we omhoog kruipen langs de smalle bergweg hoe meer mist.

Bijna twee uur later komen we op de splitsing. Rechtdoor en naar beneden dat de weg naar kota Mauponggo, schuin en voor steil omhoog gaat de weg naar kampung Sawu Mauponggo, een traditioneel dorp van zo’n 30 huizen schat ik hoog boven de kust.
Het verhaal is als volgt. Het bruidsschatsysteem op Flores is zodanig ingewikkeld dat ik het niet even snel kan reproduceren. Er moet voor een mas kawin wel veel opgehoest worden. Iets, wat als je het mij vraagt een bloeiende economie op Flores behoorlijk belemmerd. Zie ook op mijn website: https://www.travel2flores.info/various/stories-7/ Hey babe, I think I wanna marry you
Hier komt zo achterlijk veel geld bij kijken dat het in deze tijd eigenlijk niet te doen is. Vergelijkbaar met de adat van Toraja en Batak. Bijna iedereen hier heeft land en vee, maar bijna iedereen ook heeft (soms) gigantische leningen. Er is voor vanalles en nog wat een adat maar het meeste geld gaat om in de mas kawin en bij overledenen. Iemand die dood gaat, gaat dood dus daar is weinig keuze in maar een huwelijk is een ander verhaal, dat wordt gepland, na een hoop gehannes, of toch niet....?

Het verhaal van vandaag gaat over twee (zeer) jonge mensen. De jongen uit Mbay en het meisje (ik geloof zelfs pas SMA) uit de kampung. Het kind is bijna 7 maanden zwanger (en dat kun je niet verstoppen in zo’n kleine gemeenschap). Wat nu? Er moet gekozen worden tussen de schande voor de familie of de eer redden. Er is voor het laatste gekozen en moet er op stel en sprong (het is natuurlijk niet zo dat de zwangerschap meteen gemeld is) een soort van alternatieve bruidsschat bedacht worden. En dat betekent dat iedereen moet komen opdraven met giften zoals koeien, karbauwen, schapen, geiten, varkens, honden en giften van mindere waarde.
In de stromende regen parkeert Eddi de truck op het modderige gras. Ernaast nog twee pick ups. Allemaal vol met beesten. De bruidegom in spe opereert vanuit het huis van familie ter plaatse. Het huis van de aanstaande bruid is schuin aan de overkant 50 meter verderop.

Ik krijg meer aandacht dan ik wil, want niemand weet van mijn komst. In het huis van de bruidegom staat alles vol met balen rijst, koffie, jerrycans met moke, ikats, suiker, tabak, pinang sirih, levende kippen. De beesten worden van de vrachtwagen en de pick ups gehaald maar die hebben er duidelijk geen zin in. De honden schreeuwen alles bij elkaar en stralen een en al angst uit. Heel zielig. Het miezert nog een beetje en tegen half 4 gaan we in optocht naar het huis van de bruid. De bruidegom voorop met een bamboepaal van een paar meter, gevuld met ..... moke. Het is heel jammer van het weer. Het is grauw en grijs maar ik probeer toch maar zoveel mogelijk plaatjes vast te leggen. De hoofdgasten, zo’n 30 zitten allemaal gehuld in sarong ikat op tikars. Het aanstaande bruidspaar in het midden. Buiten zit de rest wat binnen niet meer past. Alle giften worden uitgestald. Nu is het niet zo dat zo’n adatritueel een plezierig iets is, dat was me al eerder duidelijk. De een kijkt nog chagrijniger dan de ander. Mannen en vrouwen zitten gescheiden, schoenen moeten uit, maar je mobiele telefoon opnemen als ie afgaat is niet erg..... In de keuken zijn vrouwen druk met het maken van thee en koffie. Iedereen krijgt een diep bord met figuur koekjes en een glas koffie of thee. Er wordt niet gevraagd wat je wil, je krijgt wat wordt neer gezet. Ik kan werkelijk bij niemand ook maar een glimlach ontdekken. Het heeft meer van een begrafenis weg dan van een plezierig iets. Met het drinken van de koffie of thee en het eten van koek is de deal een feit. Dit was hoofdstuk 1. en hoe nu verder? Omdat de bruid bijna 7 maanden zwanger is moeten haar tanden geveild worden zodat ze mooi recht zijn. Dat gebeurt morgen. Of we niet willen blijven en hier overnachten. Maar de bruid kijkt zo boos dat ik me een paar momenten zelfs ongemakkelijk voel. Dan moet er nog verder onderhandeld worden over de bruiloft zelf, waar ze gaan wonen. Zelf hebben ze weinig te vertellen, behalve dat ze zichzelf zwanger heb ben gemaakt natuurlijk. Ik zit nog even met het “personeel” in de keuken. Hoe zoiets in Nederland gaat. Nou, in het beste geval vraagt de aanstaande bruidegom aan schoonvader om de hand van zijn dochter maar ik heb niet het idee dat dit nog gemeengoed is. En verder? Wordt er gekeken wie er uitgenodigd moet worden, en vooral wie niet, wordt er in veel gevallen veel aandacht en geld aan het uiterlijk besteed, soms een receptie of een compleet feest, misschien een huwelijksreis. Misschien is die Nederlandse adat toch niet zo gek....

Tegen half 6 nemen we afscheid en klim ik weer in de truck. Ik wens de neef uit Mbay een gelukkig huwelijk. Blijkbaar is zoiets hier ongebruikelijk. Zijn aanstaande vrouw houdt vol om chagrijnig te blijven. Misschien was de bruidsschat beneden verwachting? Ik zal het nooit weten. Of misschien wel. Ik ben weer hier als het kindje twee maanden oud is.


Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

spacer line  

We eten in Ubud geregeld bij Warung Sandat in de Jalan Sandat. Gerund door een a-typisch echtpaar. Het is een kleine Warung met een keukentje beneden met een paar tafels aan de straat en boven een open terras met twee kleine en een grote tafel. Het viel ons al langer op dat er figuratieve schilderijen hingen die niet traditioneel balinees waren, meestal portretten en telkens weer andere schilderijen. Maar nooit ook maar het geringste teken dat het expositie was of er verkoop doeleinden waren. Ze hingen er gewoon, pretentieloos, maar eigelijk best aardige schilderijen. De man nam altijd vrij uitdrukkingsloos de bestelling op (de vrouw kookte) en miste de gebuikelijke charme en uitbundigheid van veel van zijn collega warunghouders. Verder niets mis mee, gewoon een no-nonsence man. Toen ik hem onlangs vroeg of hij soms de schilderijen maakte kwam er een bescheiden ja uit zijn mond zonder verdere toelichting. En uitstekend eten, vooral de garnalen in met zoet zure saus, zijn verrukkelijk. Zeer schappelijke prijzen, de hoofdmaaltijden tussen de 20.000 en 40.000 IDR en een lekker koud pilsje erbij voor 30.000. Dus rijk zullen deze mensen nooit worden van deze Warung.

Toen ik met mijn vrouw daar weer eens heerlijk hadden gegeten en hij kwam afruimen, stak hij ineens uit het niets een briefje van 100.000 IDR in mijn handen. Had ik vorige week daar verloren melde hij en liep alweer naar beneden. Nu begon bij mij een lichtje te branden, meestal heb ik wat geld in mijn broekzak en had enige tijd geleden wat gemist, maar daar verder niet al te lang bij stilgestaan. Bij het afrekenen, wat altijd beneden in de keuken plaatsvond hebben we een ongebruikelijk hoge fooi gegeven en met heerlijk gevoel weer naar huis gelopen.



totto
User
spacer line
 

Leuk verhaal. Hier waarschuwen we al vaker voor bij bezoek aan Uluwatu. De verzorgers hebben volgens mij de apen getraind.... aap geeft zonnebril terug, krijgt een banaan en de verzorger fooi..

Vandaag op Nu.nl
Apen in Indonesië gebruiken een bijzonder slimme tactiek om voedsel te ontfutselen aan toeristen.
Makaken die in de buurt van de Uluwatu-tempel op Bali leven, stelen eerst spullen zoals fotocamera's en telefoons van toeristen. Vervolgens wachten ze totdat de bestolen bezoekers hen een cracker of een andere snack aanbieden in ruil voor de gestolen goederen.

Dat melden onderzoekers van de Universiteit van Luik in het wetenschappelijk tijdschrift Primates.

Observaties
Er gingen al langer geruchten dat de apen rondom de Uluwatu-tempel toeristen bespeelden door spullen te stelen en die vervolgens te ruilen voor voedsel. Maar tot nu toe was het gedrag nooit wetenschappelijk bestudeerd.

Onderzoekster Fanny Brotcorne observeerde daarom vier maanden lang verschillende groepen makaken die rond de tempel leven. Uit haar onderzoek blijkt dat de twee groepen die het meest in contact komen met toeristen het vaakst gestolen spullen ruilen voor voedsel.

Dat suggereert dat de apen het gedrag van elkaar leren, en dat het vermogen om ruilhandel te drijven met gestolen goederen niet is aangeboren.


Toto Travel.com

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Van Bali naar Flores overland en overzee.....

Padangbai/Sumbawa Besar (Sumbawa), donderdag 1 juni

Ik begin vandaag aan een project van naar schatting 64 uur. Met Eddi een auto ophalen vanaf Padangbai. Eerst naar Lembar op Lombok, overland Lombok, de oversteek van Pelabuhan Lombok naar Pototano op Sumbawa, overland, de oversteek van Sape naar Labuan Bajo en verder “naar huis”. Echte mannen doen dit in 48 uur, en veel backtoeristen soms zelfs nog korter maar ik wil graag in een normaal bed slapen ‘s nachts dus moet er twee keer overnacht worden. De ferry naar Lembar heb ik nog nooit gedaan en het stuk over zee van Sape naar Labuan Bajo ook nog niet,. Mijn twee targets: overdag het stuk van Sumbawa Besar tot Bima en overdag Sape-Labuan Bajo. Niet echte mannen, maar normale mensen doen dit in een dag of 3 tot 5. Ik zit er dus tussenin.

Ik kreeg vorige week het aanbod om mee te rijden met Eddi die een auto moet gaan ophalen in Bali, bestemd voor een politieman met tugas in Maumere. Overtocht, benzine etc is geregeld en betaald. Voor mij zijn de dubbele overnachtingskosten en eten. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Ik geloof dat ik al ja zei voordat er uberhaupt iets aan mij gevraagd was. Het bijzondere is dus dat ik met een gewone auto ga, met iemand die ik ken, kan gaan wanneer ik wil, niet afhankelijk ben van bussen.

Afgelopen dinsdag dus van Maumere naar Denpasar gevlogen, twee nachten gebivakkeert in een voor mij onwennig Padangbai, op familiebezoek, een paar lekkere rum oranges (hebben ze niet op Flores) en 40 uur verder ben ik er klaar voor. Eddi helaas nog niet. Jam karet. Er moeten nog (extra) boodschappen gedaan worden voor de familie.

Het is half 8 en ik krijg een sms dat het een uur later wordt. Na mijn scrambled eggs (ook dat is een paar weken geleden) staat de zwarte Innova voor de deur. Het is intussen 8:50 uur. De toegang tot de haven is om de hoek en hooguit 100 meter verder. De dienstdoende beambte vraagt naar de autopapieren, dat is normaal. Het is een auto met een Bali-kenteken (logisch want de eigenaar is Balinees). Waar we naar toe gaan en wie de dame op de passagiersstoel is. Wij gaan naar Flores, en de dame hier is de calon van mijn oom. Het stuk chagrijn stelt vast dat ik een tamu ben, een bule, een toerist. Nou, nee niet helemaal zegt Eddi, Miss Anna komt heel vaak in Indonesie en niet alleen als toerist. En ze is de calon van mijn oom zegt ie nog maar een keer (het is nog maar de vraag of dat zo is, maar goed) En deze auto is van een politieagent die mij gevraagd heeft om deze naar Flores te brengen. Meneer chagrijn gunt me geen blik waardig maar knikt in mijn richting zo gauw het over mij gaat. Niet mee bemoeien Anne Mieke. Koest. Stil. De man steek de autopapieren in zijn borstzak (en ziet gelukkig mijn verontwaardiging niet) en gebiedt ons om de auto een stuk verderop aan de kant te zetten. En dan? Ja, zet hem daar maar neer. Hebt u een vergunning om toeristen te vervoeren? Eddi heeft meer engelengeduld dan ik en legt voor de derde keer uit dat ik geen toerist maar familie ben. Ja, zet die auto daar nou maar neer gebiedt de man nog een keer.
Auto neergezet en ik mee. Eddi is totaal de kluts kwijt. Hoeveel auto’s heeft hij ooit van Bali naar Flores meegenomen? Tig. Problemen?Nooit. Deze vragen? Al helemaal niet. We lopen samen terug naar de man. Hij prevelt wat. Ik vraag aan hem wat het probleem is. Ahhhh.... die had ie niet aan zien komen. Een bule die zich er mee bemoeit. En ze spreekt Indonesisch. Ik zie de verwarring. Deze tweede ontmoeting duurt ongeveer 10 minuten. We lopen terug naar de auto. Ada uang kecil vraagt Eddi. Of ik klein geld heb. Oh, hij wil geld hebben.... Rp 20.000 is genoeg zegt Eddi. Weet je het zeker. Ja, ik regel het wel. Opnieuw is Eddi een minuut of 10 weg. Geregeld. Het is te zot voor woorden. We doen niks verkeerd. Dat iemand gewoon je papieren afneemt... Het was toch wel even spannend. Stel je voor....

Na het kopen van een ticket sluiten we aan in de onlogische volgorde van rijen. De personenauto voor ons kan nog mee met de ferry van half 10. wij moeten helaas dankzij het gedoe van de man de ferry van een uur later nemen. Intussen al minstens twee uur later dan de bedoeling. Wij zijn een van de eerste die aan dek gaan gevolgd door voertuigen in soorten en maten. Grote bussen, zware trucks, motoren.... wij worden geparkeerd naast een pickup met een dubbele verdieping geiten. Het is allemaal centimeterwerk en het is nog een hele toer om uit te stappen en bij de trappen naar de passagiersdekken te komen. Kruip door, sluip door, centimeters verwijderd van uitlaatpijpen, spatborden en grote banden.

10:25 uur. Trossen los en gaan. Het voertuigruim zit nokvol maar in het passagiersgedeelte is het nog niet voor 10% gevuld. De boot laat een brede stroom kolkend water achter in de diepblauwe zee, de perahu’s en hotelletjes van Padangbai worden kleiner. In de verte Nusa Lembongan en twee uur later draaien we de volle zee op richting Lombok. Het zachte briesje van daarstraks is een stevige wind geworden en er vormen zich krachtige schuimkoppen op zee. Die 4 uur naar Lembar gaan we niet halen. Om 15:45 uur zijn we aan wal, of eigenlijk niet, het duurt nog 20 minuten voordat we van de boot af gemanoevreerd worden. Als we op het benedendek zijn stel ik vast dat het maar goed is dat we daarstraks niet alle voertuigbewegingen hebben gezien. Voor onze auto staat een zware vrachtauto haaks geparkeerd waar nog geen 20 centimeter tussen zit en waar we met moeite langs kunnen. Om 16:05 uur dan echt aan wal. Van Lembar naar de oostkant van Lombok is in het gunstigste geval 1,5 uur rijden, in het ongustigste geval 3 uur. Na een half uur gaat het er op lijken dat het het laatste gaat worden. We rijden door een stoffig Lombok waar het merendeel van de bevolking in afwachting is van de buka puasa.... het is Ramadan. Een slechtere tijd hadden we niet uit kunnen kiezen. We hebben honger maar dat valt in vastend Lombok niet mee. Langs de kant sterft het van de zoete drankjes, inmiddels een business op zich in islamitische Indonesie. Om te beginnen eten we de meegebrachte Balinese cakejes maar op. De ontelbare moskeeen doen hun best, of het nou wel of geen tijd tot gebed is. Op sommige stukken staan ze op nog geen 100 meter van elkaar. Brommers kriskrossen over de weg. Het is verschrikkelijk druk. Hoewel het nu extra druk is begrijp ik inmiddels dat het beter is om na een uur of 2, 3 uit Bali te vertrekken, liever nog later om de avond op Lombok beter door te kunnen rijden. Tot overmaat van ramp een zware oplegger die onder politiebegeleiding met hooguit 25 kilometer per uur voortschrijdt een lint aan file achter zich latend. Er begint een gevaarlijke situatie te ontstaan als mensen geen geduld meer hebben en gevaarlijke inhaalpogingen ondernemen. Er klapt een motor op de grond uit het zicht van Eddi, maar ik gil hard genoeg om hem op tijd te laten stoppen. Even verderop een soortgelijke situatie, tientallen bijna ongelukken. Een situatie die sowieso des Ramadans is in Indonesie. Er zit niks anders op dan een uur achter het gevaarte aan te rijden. Als we er dan eindelijk voorbij kunnen zet Eddi de sprint erin. We spreken af dat we meteen maar doorrijden om niet nog meer tijd te verliezen. Het is bijna half 7 en dankzij het verbreken van de vasten haast geen mens meer op de weg.

In Labuhan Lombok rijden we regelrecht de boot op zodat we nog mee kunnen. Deze ferry is een schim van de ferry tussen Bali en Lombok en dus ook sneller vol. Nog steeds niet gegeten. Ik koop twee Pop mie ayam en chocolademelk. Ook op deze boot maar weinig plaatsen bezet op het passagiersdek. We worden geentertaind door 2 dangdutdames die ons bijna 1,5 uur vermaken. Tegen 21:30 uur zijn we op Sumbawa en rijden we de haven van Pototano uit op weg naar Sumbawa Besar, volgens mijn navigatiesysteem zullen we daar rond 23:45 uur aankomen. Maar dat zal wat later worden, eerst fatsoenlijk eten, voorzover dat kan hier. Niemand op de weg. Ik ken dit stuk van 6 jaar geleden en hier hebben we niks aan gemist omdat het donker is. Wel jammer dat we het Lemomeer nu moeten laten liggen.

Tegen middernacht zijn we in Sumbawa Besar. Geen idee waar we een hotel kunnen vinden, maar we komen Kara hotel tegen. Rp 350.000 per kamer. Ik probeer te onderhandelen voor Rp 600.000 voor 2 kamers maar dat gaat ‘m niet worden. Ok, dan maar niet. Ik wil na 15 uur onderweg douchen en slapen.

Sape, Sumbawa, vrijdag 2 juni

Sumbawa bij daglicht..... Na een warme nacht, zwarte koffie, groen brood met chocoladevulling en een veel te heet zachtgekookt ei (ik had niet op die combinatie gekomen) zitten we om 7:50 uur in de auto. Als alles volgens plan gaat zijn we vanmiddag om kwart voor 3 in Sape. Sumbawa is droog, een wat eigenaardig eiland zowel letterlijk in vorm alsook de bewoners. Hoe vaak moet ik niet mijn best doen om uit te leggen dat de eilanden in Indonesie verschillend zijn. Dit is er een goed voorbeeld van. Het lijkt voor geen meter op Lombok en zeker niet op Flores. Sumbawa is een “aardig” eiland, leuk om een keer gezien te hebben, maar niet meer dan dat. Nu had ik het al een keer gezien, 6 jaar geleden en het ging mij nu om de transit. Een vulkaan hier, de Tambora, maar die ligt op een schiereiland en kan niet in het voorbijgaan bewonderd worden. Wel een van de meest boze vulkanen ter wereld. Verder mooie stranden in het westen en in het zuiden, surfen bij Hu’e, rondom Dompu, de kust west van Dompu, een mooi stuk ten noorden en zuiden van Bima en dat is het zo ongeveer. Het is vandaag zelf weer eens duidelijk waarom ik mijn website “Flores Surga Kita” heb genoemd. Echt, Flores staat op nummer 1 in NTT. Titik.

We onderbreken even bij een elektronika winkeltje. In de auto zit geen usb charger en die hebben we met hele dagen reizen toch wel nodig. Bij de Alfamarkt (het stikt hier van Indomaret maar vooral Alfamaret) neem ik nog wat broodjes mee voor het geval we vanmiddag geen eten kunnen vinden. Sumbawa kennende zal het hier overal behoorlijk dicht zijn.

In Dompu nemen we de bypass die ons verder richting Bima brengt. Een grote oneindigheid aan padivelden wordt vervangen door gigantische zoutvelden. We rijden langs de onder- en oostkant van de glinstgerende baai van Bima naar het noorden en verder naar het oosten. 13:15 uur: nog geen eten tegengekomen dus eerst maar een broodje. En tanken. Nog een uur en een kwartier te gaan naar Sape.
15:15 uur. In Sape is het warm, druk en een strakblauwe lucht. Het ASDP-kantoor is gesloten. Ik had het kunnen weten.... vrijdag en ook nog Ramadan. Maar, er is eten, zoals het een goede haven betaamt. Rijst, kip, een ei, boontjes, mie en veel sambal. Ik vermaak me intussen met het nemen van foto’s. Op de parkeerplaats wachten vrachtwagens voor de boot naar Waitabula op Sumba. De boot uit Labuan Bajo is vroeg. Er rollen 6 vrachtwagens vol (nog groene) bananen uit, bestemming Bali. Eddi kan intussen alvast de reservering doen voor de boot van morgenochtend. We hebben nummer 2. Een uur later nemen we twee van de duurste kamers in hotel De Aussaf. Rp 200.000 per stuk en waarschijnlijk het beste wat er is.

18:30 uur. Bijna 34 uur onderweg. Moe zitten we aan de teh kotak aan de verlaten havenweg die een paar uur geleden nog krioelde. Aan weerszijden van de weg houten Bugishuizen op palen. Morgenochtend op tijd er weer uit voor het voor mij meest aantrekkelijke deel, de 8 uur durende tocht van Sape naar Labuan Bajo.

wordt vervolgd...


Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Malam
User
User icon of Malam
spacer line
 

Prachtig verslag Miss Anne, het leek wel of ik erbij was tijdens het lezen. Emoticon: Yes! Emoticon: Yummie!



Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Van Bali naar Flores, overland en overzee, deel 2.

Sape (Sumbawa)/Borong (Flores), zaterdag 3 juni

Na een nacht mati lampu om 6 uur wakker. Makkelijk zat hier op Sumbawa, zelfs als uren ervoor. Met dank aan Allah. Ik ben nog steeds niet lekker, spuug nog steeds groene klodders uit, ben misselijk, moet overgeven maar er komt niks uit. Het houdt ook over met eten de afgelopen dagen. Om 7 uur op weg naar de haven maar er is niemand bij het loket. De BRI is niet van plan geld uit te spugen, maar ik kan het nog wel uitzingen tot vanavond. Een plaatselijke beambte vertelt dat er geen bnoot om 8 uur vandaag, maar pas om 10 uur. Ook maar een boot vandaag, in plaats van normaal twee (een in de ochtend en een in de middag). Ok, 10 uur dus. Eddi sluit in de inmiddels onrustige rij (niet iedereen is op de hoogte van de diensregelingwijziging). Ik loop wat rond bij de haven om de tijd te doden met foto’s maken en het kopen van eten voor de lunch vanmiddag. Het kaartje voor de boot kost Rp 1.375.000 waarmee het totaal voor de oversteken op Rp 2.726.000 (ongeveer 188 euro) Om goed 9 uur kunnen we de ferry oprijden, maar om 10 uur geen tekenen van vertrek. En zolang de verkopers nog rondlopen en er nog geen hoornsignaal is gegeven gebeurt er voorlopig ook nog niks. Er word gezegd dat de solar nog onderweg is uit Bima.....Tja. Een hoog beladen vrachtauto met ijzer rijdt de oprijplaten op maar halverwege houdt het op, letterlijk. De auto loopt vast. Geen maximale doorrijhoogte of zoiets aangegeven. Het is een hele toer om de vrachtauto weer terug te krijgen. Dan zijn we een half uur verder en heeft de chauffeur tot morgen de tijd om de auto te herladen, zodanig dat het wel past.

Het is bijna 12 uur voordat we eindelijk vertrekken. Als de boot er inderdaag 8 uur over gaat doen dan zijn we vanavond pas om 20:00 uur in Labuan Bajo. Over een rustige zee varen we in oostelijke richting, 1 uur later varen we dan min of meer de grens over van Nusa Tenggara Barat naar Nusa Tenggara Timur. Drie uur later is Komodo in zicht en zijn daarmee in de wateren van Komodo National Park Eddi slaapt in de auto op het benedendek en ik vermaak me met leuke gesprekjes met allerlei mensen, foto’s maken en een mie goreng eten in de canteen en zelfs een uurtje slapen op de harde ijzeren banken.

Er zijn nog vier andere toeristen aan boord van de lichtbeladen boot. Raar dat ik met enige regelmaat gewoon kan appen. Intussen veel kleine en grotere eilanden in zicht. Het is 17:00 uur De zon kruipt al langzaam naar beneden. Volgens een plaatselijke kenner is het nog een uur naar Labuan Bajo. Dat is dan het goede nieuws van vandaag. Intussen heb ik contact met pak Stef, een chauffeur op Flores. Al anderhalve week proberen we iets af te spreken maar we lopen elkaar steeds mis. Hij is vandaag van Boawae op weg gegaan naar Labuan Bajo. Moet “even” naar Bali om een autonderdeel te zoeken. Om nog maar even aan te geven wat voor gedoe zoiets hier op Flores is.

We worden getrakteerd op een mooie zonsondergang in de sprookjesachtige omgeving van Labuan Bajo. Het is 18:10 uur, 6 uur en een kwartier vanaf het vertrek vanaf Sape. We wachten nog voor de gesloten klep om aan land te kunnen. Verder op weg maar eerst het overvolle Labuan Bajo doorworstelen. Bij de benzinepomp is de benzine op.... Aduh we zijn weer in Labuan Bajo. Hoe is het mogelijk dat zoiets zelfs in de belangrijkste toeristenplaats van Flores kan. Maar, we hebben nog - er zijn maar weinig benzinestations op Flores, eigenlijk alleen in de grootste plaatsen en dat betekent ten minste 50 kilometer verder.

Pak Stef is gestrand in Ruteng en wacht op verder transport. De Trans Flores is overdag al niet veel verkeer, ‘s avonds heb je de weg zo ongeveer voor jezelf alleen en is het tegenmoetkomend verkeer op een hand te tellen. Geen bus of travel ‘s avonds dus pak Stef zal moeten wachten op een truck op weg naar Sumbawa. We zijn plan om in Lembor te eten maar we komen eerder een warung tegen ikan kuah panas, een lokale Floresspecialiteit die wel wat weg heeft van soto ayam maar dan met vis.

De Trans Flores, een jaar geleden nog in min of meer perfecte staat is weer op veel stukken kapot, onder andere door de zware regens van 4 maanden geleden. Pak Stef meldt dat hij net is vertrokken met een chauffeur met een grote truck bananen, de voorkant is wit en de laadbak oranje. We zullen elkaar ergens tussen Cancar en Todo tegenkomen. Ik denk zelf dat het eerder Todo wordt. Wij rijden met een personenauto een stuk sneller dan een vrachtwagen die kreunend en steunen elke berg op moet en alle zeilen bij moet zetten om bij het afdalen alles onder controle te houden. Tegen 22:00 uur en inderdaad niet ver van de afslag van Todo en ook nog precies in een bocht komen we de vrachtauto tegen die naar schatting 20 ton bananen bij zich heeft, af te leveren in Gianyar op Bali, dan door naar Surabaya om vracht te zoeken dat oip Flores weer tekort aan is en terug. Afhankelijk van de tijd die in Surabaya doorgebracht moet worden is de reis dan 1 tot 3 weken heen en terug. We praten een minuut of 5 en proberen volgende week iets af te spreken. Ik ben nog 10 dagen hier. Pak Stef heeft morgenochtend de boot naar Sape en verder en is waarschijnlijk rond 8 juni weer terug. “Even” een onderdeel halen.....
We vervolgen de weg en rijden door een leeg en troosteloos Ruteng. Pak Stef heeft gewaarschuwd voor een gevaarlijk stuk net voorbij Danau Ranamese waar bergen zand langs de weg modder zijn geworden en er een glibberzooi is ontstaan. En die komen we 1,5 uur later ook inderdaad tegen.

We besluiten in Borong te overnachten. Het is al bijna middernacht en we zijn minstens nog 4 uur van Mbay vandaan. In Borong is niet zoveel keuze en toevallig heb ik de plaatselijke hotels een half jaar geleden allemaal gecheckt. In het Kasih Sayang Hotel is het donker. De entree is vers betegeld met de waterpastouwtjes nog in de grond en aan de kleuren te zien nog verse cement. Voorzichtig dan maar. Er is niet nagedacht over een alternatieve entree. Ik maak een van de hotelbedienden voorzichtig wakker die voor de “receptie” op een tikar liggen te slapen. Rp 250.000 inclusief een of andere niet thuis te brengen penetrante geur. Maar het is geen optie om nog wat anders te proberen. Douchen en slapen. Het wordt alleen slapen want behalve een stuk of 5 goyangs komt er geen water uit de kraan. En dan moet je prioriteiten stellen. Die zijn voor het toilet. Enfin..... het zal vanzelf wel weer dag worden..... Geen internetbereik, het telefoonsignaal op halve kracht.

Mbay (Flores), zondag 4 juni

.... en het wordt zeker dag, maar niet voordat ik urenlang gezweet heb door de mati lampu. Verschrikkelijke harde regen dat ik er wakker van wordt (en ook Eddi blijkt later) Ik sta op in de halfdonkere kamer en probeer met mijn flash wat te badderen. Nog steeds maar een halve mandibak met smerig water. Het ziet een beetje zwart dus echt lekker douchen is er (nog steeds) niet bij. Aduh....
Ik kan net de kamers betalen. Moet hoognodig pinnen en de pinautomaat is gelukkig niet ver weg. De brug in Borong is ingestort en we moeten een omweg maken. Langs de kant van de weg dorpelingen in hun zondagse kleren op weg naar de kerk waar het vol staat met geparkeerde auto’s en motoren. Veel mensen moeten de mis buiten bijwonen. Er is geen plek meer in de kleine lokale kerk.

In Aimere koop ik twee flessen moke (de eerste deze reis) bij mijn vaste adres. Weet ik zeker dat het goed is. Bij Padang Samudra drinken we koffie. Nog geen honger, het is ook pas half 10. Er stoppen twee vrachtwagens met 3 chauffeurs, ze bestellen eten en drinken er hun moke bij. De weg slingert omhoog naar Bajawa met zoals altijd geen uitzicht op de prachtige Inerie. Het is grijs en bewolkt. Zoals ik vaak zeg, er is geen peil op te trekken op het klimaat en de seizoenen. Het zou nu een droge tijd met blauwe luchten en stralende zon moeten zijn, maar nee. Het belooft te gaan regenen en na Bajawa krijgen we de eerste plensbuien.

In Boawae eten we wat en door voor het laatste stuk van krap een uur naar Mbay. Aankomst om 12:40 uur.

De reis Padangbai-Mbay is “iets” langer geworden. Bijna 76 uur om precies te zijn.
Weer veel geleerd deze reis.

Eddie heeft morgen een rustdag en gaat dinsdag naar Maumere (6 uur) om de auto veilig af te leveren.


Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Kembang
User
User icon of Kembang
spacer line
 


Hoi AnneMieke

Ik ga het zó lezen......maar even wat schrijven..,.

Gezellig en blij dat jij weer je geweldige leuke en informatieve verhalen weer gaat schrijven....ik geniet er enorm van Emoticon: Yes! Emoticon: Yes! Emoticon: Yes! Diep in mijn hart wéét ik dat in het jaar 2011
mijn laatste vakantie in Indonesië is geweest......en door jouw verhalen zie ik het helemaal weer voor me.....dank je wel AnneMieke Emoticon: Smile Emoticon: Party! Emoticon: Party! Emoticon: Party!




KotaRadja
User
User icon of KotaRadja
spacer line
 

Iedereen al boarding, vliegtuig wou vertrekken maar stopte opeens en bleef vrij lang still staan. Kreeg na 15-20 minuten te horen dat er koeien weggejaagd moest worden.
Vliegveld in Rote NTT 😁😁😁



elsbeth
User
spacer line
 

Mooi Anne Mieke, leuk om je belevenissen te lezen en zo een beetje mee te maken. Ik hoop dat je hier weer lange tijd op kunt teren!



spacer line  

Wat een verhaal Anne Mieke. Er komt bij mij ook veel boven van het lezen van dit verhaal. Ik reisde meer dan 25 jaar geleden samen met mijn vrouw met openbaar vervoer grotendeels dezelfde route van Bali naar Maumere. Destijds in vier weken tijd. Kan me onder andere nog goed de reis van Lubahan Bajo naar Ruteng voor de geest halen. Grotendeels een blubberig bospad de heuvels op. De bus was een open truck met zeil en houten banken. De vrouwen wilden dolgraag aan de buitenkant zitten, tijdens de rit begrepen we waarom: om ongestoord naar buiten te kunnen kotsen. De rit duurde ongeveer 9 uur, voordat we totaal gebroken in onze losmen konden uitrusten.



Kembang
User
User icon of Kembang
spacer line
 


Wow...AnneMieke....je hebt het weer voortreffelijk geschreven en het één en ander
weer wat meegemaakt...
Dat je op die boten durft op te gaan....bbbrrrrr

In 2006 moest ik van Java met de boot richting Bali en wat ik zag .....is een grote bak roest
dat Ferry mag heten....ik zat op de "boot " naast de reddingsboei gezeten en was errug blij
dat ik mijn voet op vaste grond l van Bali stond.... Emoticon: Yes! Emoticon: Wink Emoticon: Wink

Ik hoop dat je blijft schrijven AnneMieke... Emoticon: Party! Emoticon: Party!



Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 


On 07-06-2017 20:01 Kembang wrote: [BR

Ik hoop dat je blijft schrijven AnneMieke... Emoticon: Party! Emoticon: Party!
Dat wil ik wel maar het internet hier is verschrikkelijk en ik heb ook nog eens weinig tijd. Morgen vlieg ik weer, dus tijd op de airport in afwachting ven het vliegtuig.


Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info


You have to be logged in to post a message. You can login by clicking here.
If you do not have an account yet, you can register yourself here.



49,995,258 topic views - 222,235 posts - 13,491 topics - 16,270 members - last post @ 24-09-2017 15:23 CET

Created by indahnesia.com · feedback & contact · © 2000-2017
Other websites by indahnesia.com: ticketindonesia.info · kamus-online.com · indonesiepagina.nl · suvono.nl

90,103,500 pageviews Discover Indonesia Online at indahnesia.com