indahnesia.com - Discover Indonesia Online

    
You are currently in > Forum > Java > View topic

17-01-2015 18:16 · [news] Three more bodies of AirAsia victims to Surabaya hospital  (1 reaction)
17-01-2015 01:23 · [news] Fuel prices lowered, again  (2 reactions)
17-01-2015 00:14 · [news] President dismisses Sutarman as national police chief  (0 reactions)
16-01-2015 12:44 · [news] Alleged terrorists shot dead three villagers in Poso  (3 reactions)
16-01-2015 02:15 · [news] Indonesia to execute six drug convicts  (0 reactions)

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

vervolg van Salam manis dari NTB gaat hier verder....

Bangkalan, Madura 18 juni

We staan samen met de muazin op. Om 5.20 stappen in de Blue Bird die ons naar Selarapang brengt. De chauffeur heeft niet veel te missen en behalve tiga ribu (3000) voor het parkeerterrein komt er geen woord uit. We rijden met bijna 100 kilometer per uur door Cakra, Mataram en Ampenan. Om 5.27 stappen we uit! Het is druk op de airport. Veel vluchten vertrekken hier erg vroeg. Die van ons met Batavia om 7.00 uur, tenminste dat is de intentie maar dat gaat niet helemaal lukken. Plus 20 zeggen ze dan bij "het spoor". Met Batavia is niks mis behalve de wel erg minimale stoelruimte. Maar dat is voor 50 minuten wel te doen. Op het vliegveld hangt een mooie mist onder de opkomende zon die straks snel loodrecht staat.

Nu de vleugels beneden ons zijn, zouden we goed zicht hebben ware het niet dat de raampjes erg bekrast zijn. Dat wordt niks. Jammer. We steken de zee over en vliegen met de gunung Agung in zicht via de noordkust van Bali naar Surabaya. Aankomst 7.15 uur = plus 15. Op Java is het een uur vroeger dan op Lombok.

Er staat ons een luxe auto te wagen voor de komende dagen en het lijkt erop dat alles werkt. Maar toch maar even afkloppen. Eerst die paar dagen afwachten. Via de nieuwe tolweg rijden wqe naar de stad om eerstde plaatselijke slijterij te vinden. Madura is een fanatiek islamitisch eiland dus daar kunnen we maar beter rekening mee houden. Even langs de touristinformation om te vragen waar de stierenraces gehouden worden. We are lucky. Morgen om 8.00 uur is er eentje in Bangkalan. Dat betekent relatief dichtbij en hoeven we niet eerst een halve dag te besteden aan reden. Het andere alternatief zou Pamekasan of Sumenep zijn.
We hebben honger. Van het ieniemieniebroodje in het vliegtuig (maar bij Batavia krijg je tenminste nog wat in tegenstelling tot Lion Air) kunnen we niet leven. We zijn in Surabaya dus.... nasi rawon setan. Lekker met gebakken uitjes en tauge. Dat was weer een tijd geleden. En we zoeken er poer ongeluk eentje uitzoeken die blijkbaar populair is. Wij komen binnen rond kwart voor tien en tegen de tijd dat we weggaan zit het vol. Zelfs een toeristenbus met lokale dagjesmensen uit Java. Dan nog wat boodschappen doen in Surabaya Plaza maar dat wordt een zenuwentoestand. Het complex is gigantisch met diverse in elkaar overlopende gebouwen, vele verdiepingen, aftakkingen, llen roltrappen, liften...... Bingung. Niet alleen in de war, we zijn compleet verdwaald. En ik wilde alleen maar sinaasappelsap en een geheugenkaart kopen......Even nog een paar durians kopen en dan op weg naar Madura via de Suramadubrug. De brug is een paar geleden voltooid met Chinese kennis. De tol is voor Indonesische begrippen erg hoog. Rp 30.000! Het is niet echt de bedoeling maar we stoppen een paar keer op de brug op de vluchtstrook (ja, ik weet het.....) We doen er een uur over om van het centrum van Surabaya naar Bangkalan te komen maar dt is inclusief de durian en de fotostoppen. We hebbe de keuze uit 3 hotels, maar eentje zit vol. Er hebben zojuist mensen ingescheckt voor 20 kamers (!) vanwege een bruiloft. Dan is er nog een hotel in een moslimcompound, ook niet handig. Rest ons hotel Ningrat gebouwd in Madurese stijl met mooie pilaren in de lobby en alle houtwerk is met rood, groen, zilver en goud geschilderd. Het ziet er een beetje koloniaal uit. De kamers zijn niet allemaal even geweldig en er zit niks anders op dan de duurste kamer van de stad te nemen. In de stad hebben we alun2 al gezien waar morgen de stierenrennen worden gehouden. Alles is in opperste staat zo te zien.

Eten! Wat kunt je hier nou beter verzinnen dan soto Madura. Lang geleden dus maar een eens van de originele grond proberen. Ik mag even in de keuken kijken waar de "soep" gemaakt wordt. Oh, ja nu weet ik het weer en ook waarom ik toch steeds soto ayam boven soto Madura verkies. Ik vind soto ayam gewoon lekkerder maar, we zijn nu op een deel van Java en dan moet je gebruik maken van de varieteit aan eten. Nasi padang hoeft even niet voor mij. Deze soto smaakt best goed maar de soto ayam heeft gewoon meer bumbu's. Ik vind de combinatie van gember en sereh ook lekker Het lijkt of de tijd hier heeft stilgestaan. Veel herinnert aan Java van 20 jaar geleden maar Madura gaat toch ook wel met de moderne tijd mee. We rijden een stuk naar het noorden naar Arosbaya. Madura is zo plat als een dubbeltje en de wegen goed dus verplaatsen gaat relatief snel. Ook hier veel moskees maar met smaak gebouwd en soms met een touch of Madura met het gemengd gebruik van Arabisch en Madurese tekeningen. In oost Java zitten we aan het eind van de WIB (west Indonesische tijd) en dat betekent dat het hier vroeg donker wordt en dat betekent al om kwart over 5 zonsondergangplaatjes. We hebben weer een oranje bolletje vandaag. Deze keer met paarroze strepen We rijden even langs de alun2 om te vragen hoe het nu zit met de karapan sapi, de stierenrennen voor morgen. Ik geloof dat we stikgeluk hebben. Morgen is niet zomaar een wedstrijd maar een hele dag met traditionele Madurese dansen en de wedstrijden tussen de stieren van verschillende steden (stadjes) zoals Sumenep en Pamekasan. Het zal tot ver in de middag duren. Even maar snel nadenken en kunnen we hier beter een extra dag overnachten. Het is niet normaal druk op en rond de alun2. Het is dan wel malam minggu maar die is extreem. Veel stieren met hun verzorgers overnachten onder plastic "partytenten". Alles staat vol met motoren, politie, wegen afgesloten.
Het had eigenlijk ikan bakar moeten worden maar we vangen telkens bot (nee, niet die bot....). Maar een simpele nasi goreng dan.De kamer is warm en de airco werkt niet goed. Het begint een beetje flauw te worden.

Bangkalan, Madura, 19 juni

Slecht geslapen door de warmte op de kamer maar we moeten er vroeg uit om straks alles mee te maken van de stierenrennen. We hebben een traditioneel Madura ontbijt, nasi serpang die we geserveerd krijg in een plakketje met een eleastiekje erom, nasi bungkus dus. Maar wat voor een. Heel erg compleet met groenten, stukje vlees, stukje tonijn, ei, dendeng, gebakken uitjes en seroendeng, saus en sambal. Lekker!
Om half 8 gaan we op weg naar de alun2 maar eerst even de was afgeven. Die gaat hier per kilo a Rp 6000. Volgens kan dat verder allen maar in Yogyakarta. Ik heb wel eens tot het tienvoudige toe betaalde voor de dezelfde hoeveelheid was. We nemen de auto toch maar mee.

EDISI SPESIAL Emoticon: Party!

Karapan sapi di Bangkalan, stierenrennnen, bullraces.


Zoals ik gisteren tussendoor al meldde, met de neus in de boter gevallen.
Al voor 8 uur zijn we op de alun2 gewapend met een paar exstra Gb aan heugen en een extra batterij. Het is al druk met vanalles en nog wat. Daniel parkeert mij op de hoek en de auto een stukje verder op. Het valt nog mee om een plaats te vinden. Auto's met dansers rijden af en aan. Er is een motorclub uit Jakarta met gigantische motoren. We gaan binnen aan de kant van de tribune die gereserveerd is voor de bobo's van de regering, politie en vanalles wat een uniform aan heeft.

De alun2 waar de wedstrijden gehouden worden is naar schatting ongeveer 200 a 300 meter lang en iks chat zo'n 25 tot 30 meter breed. Aan de lange zijden afgezet met witgeverde bamboehekken, die later op de dag maken dat ik helemaal wit ben. De korte zijden zijn open met het startpunt aan de westkant en de finish aan de oostkant. De showparade is al begonnen. De stieren lopen in paren van twee te paraderen met hun trotse eigenaren. Ze zijn helemaal opgesmukt met "spiegeltjes en kraaltjes". Ze hebben allemaal kroontjes (soms complete tiara's),bloemen, kettingen om en sommige zijn compleet aangekleed met fluweel, pailletten, strass... Verzin het maar. Het lijkemn wel bruidjes, hoewel allemaal mannetjes natuurlijk. Allemaal hebben ze hun eigen muziekgroep meegenomen bestaande uit mannen in traditionele kleurrijke kleding, met gamelans, fluiten, trommels die dansend achter de stieren aan wiegen. Er zijn veel officials uitgenodigd, maar belangrijke mensen komen altijd laat, in Indonesie is dat te laat!
Om 9 uur wordt het festival geopend met veel vertoon, die atas nama Allah, insha'Allah, syukur en vul ze allemaal maar in. De dansers worden aangekondigd en word en traditionele Madurese dansen met een choreografie specaal voor de stierrennen
De te winnen prijzen staan al klaar. An het eind van de middag zijn er nog 6 teams over en door sponsor Honda zijn er 6 motoren beschikbaar gesteld. De verliezers en winnaars krijgen een motor naargelang uiteindelijke prestatie. We lopen een beetje langs het veld. Ik wordt om de haverklap gevraagd waar ik vandaan kom, hoelang in Indonesie, waar ik werk in Indonesie. Er worden ook van mij veel foto's gemaakt al dan niet gevraagd. De drufallen willen met mij en een van de stierenparen op de foto. Zelf heb ik het niet zo op de beesten maar dat zei ik vorige al eens geloof ik.

De speaker legt uit dat de stieren goed verzorgd worden., Met name enige tijd voor de wedstrijden krijgen ze extra krachtvoer zoals eieren, honing en Bintang (!) en vanochtend net als wij die ochtend een nasi serpang.
We lopen het veld rond op zoek naar de beste positie en rekening houdend met de zon. Dat valt niet mee. Buiten de bobotribune is er behalve het veld buiten de hekken geen echte goede plaats voor het gewone volk. We moeten het doen met een plekje en veel wringen en dringen. De beste plek is een pondok met een verdieping maar die is bestemd voor de ceremoniemeester, radio, televisie, kranten en officiele fotografen. De lange zijkanten zijn mooi om de stieren langs te zien stuiven maar niet echt geschikt om foto's te maken. Blijft nog de finishzijde maar dit is best wel gevaarlijk omdat niemand weet waar de stieren heengaan. Stieren zijn niet zo controleerbaar als paarden. Mijn adrenaline stijgt genoeg om toch de korte kant te zien, het veiligst is het dan in het midden. De beesten worden langs een aparte "baan" naar de startplek geleid. Om daar te komen moeten we een heel veld doorspitten dat vergeven is van de kaki lima met eten en drinken van alles soorten en maten van soto ayam tot sate, suikerspinnen, popcorn, vers fruit, es campur, broodjes, hamburgers, nasi campur, tahu, heel veel drinken.

Ambulance, EHBO-posten, politie van alle soorten die maar denkbaar zijn in Indonesie, militairen in soorten en maten. Er is veel media op de been met grote filmcamera's en semiprofessionals met grote Canon's en Nikon's met megalenzen.
De stieren zijn siap, klaar voor de strijd en dichterbij zien we de tekenen van het siap maken. Ze hebben namen als Arjuna, Mike Tyson, Ronald Reagan en Anti Terror.....Het is bijna 10.00 uur. De eerste rennen. Binnen no time stuiven met groot geweld twee koppels met de jocky achterop langs beide kanten van de renbaan een spoor van opwaaiend zand achterlatend. Erachteraan het supportersteam met zwepen, zelfgemaakte trommels en veel opzwepend geschreeuw. Ik koop zelf ook maar een zweepje vokor het geval ik nog ooit iets of iemand moet aansporen.... Het is verzengend heet en ik maak me zorgen. Heb geen pet of zoiets bij me. Er worden sleers (lees als sluiers) verkocht in Madurese batik. De verkoopster knoopt hem om mijn hoofd maar ik zie er een beetje uit als BB in haar jonge dagen met mijn grote zonnebril. Voor een half uurtje kan het wel maar de lap stof is niet genoeg. Maar even een echte cap zoeken. Als je ergens een zonnesteek op kan lopen dan is het wel op Madura.

Aan de startkant zien we hoe de stieren "klaar" worden gemaakt voor de race. Niet geschikt voor gevoelige mensen. Ik kijk mijn ogen uit. De stieren worden geaaid maar tegelijkertijd ingesmeerd met balprik dat tezamen met de brandende zon voor heetgebakerde stieren zorgd vooral lettelijk. Zelfs onder de staart en de ballen worden ingesmeerd. Geen wonder dat je dan wil (weg)lopen..... Dat is lang niet alles. De oren worden pijnlijk gemasseerd, de staarten worden eerst zo ver en lang mogelijk uitgestrokken en daarna met met tali plastik zo stijf en strak mogelijke worden ingesmeerd met Madurese jamu en een geheim watertje (het lijkt op arak... ) en intussen opgezweept, letterlijk met de zweep dus toe bloedens toe en niet alleen vandaag gezien de genezende wonden Sommige stieren kwijlen (bier), lopen moeilijk alsof ze het bijltje erbij neer willen leggen of worden ter plekke agressief. De meeste jockies zijn nog maar kinderen de meesten (ver) onder de 16 jaar. De stieren hebben geen keus. Vlak voor de start krijgen ze een ooglap op, de linkerstier links, de rechter stier rechts zodat ze zo min mogelijk publiek zien. De wedstrijden gaan verder maar vele starts gaan moeizaam. Stieren laten zich niet zo gemakkelijk de wet voorschrijven als paarden. Dit is waarschijnlijk ook de reden waarom ze letterlijk zo opgefokt worden. Het maken van foto's van de stieren in actie is zo mogelijk nog moeilijker. De plek vooraan is eigenlijk de beste en ik wring mezelf er wel doorheen maar zodra de stieren beginnen te lopen begint ook de menigte te bewegen, te springen, te schreeuwen en het niet zoveel zin heeft dat ik als enige stilsta. Het is een mooi plaatje vanaf de finish met de masjid Agung, de belangrijkste op de achtergrond/. Sommige stierenparen doen er wel 6, 7 keer over om uuiteindelijk te starten. Soms willen ze niet, draaien om, niet vooruit te branden of worden juist agressief en piepen er tussenuit, voorzover mogelijk natuurlijk.... Tijdens de start houd de jockey zich staande met de staarten van de beesten. Bizar. Tegen 12.00 uur duurt het helemaal lang. Intussen heeft de muazin iedereen opgeroepen voor het middaggebed maar daar wordt nu even niet naar geluisterd. De Maduren hebben nu even iets anders aan hun hoofd. Cultuur en adat gaan nu even voor het geloof.

We gaan even zitten voor een gado2 en een soto ayam. Ik ben kapot vooral van de hitte. Er is geen ontkomen aan. Ik ben niet de enige die er last van heeft. Het veld staat vol met mensen met petten, jassen en shirts over hun hoofd. Madura brandt onder een zon die ik in Indonesie nog nooit heb meegemaakt zo heet. Ook wsat moeilijk praten met de mensen hier. Sommige spreken bahasa Jawa of Madurees waar geen touw aan vast te knopen is.

De ene race na de andere. Afhankelijk van de mood van de stieren gaat het al dan niet vlot achter elkaar. We moeten ook oppassen voor de vele koeienvlaaien die inmiddels over het hele veld verspreid liggen. Ik zie zwart van het zand en stof, bruin en rood van de zon, alles plakt, doet zeer, zelfs mijn tenen zweten..... Tientallen foto's worden van mij gemaakt, buiten die waarvan ik het bestaan niet weet, gemaakt met de mobiele telefoons hetzelfde aantal vragen beantwoord.Mijn eigen camera draait op volle toeren en met deze hitte worden de streepjes van de batterij snel minder. Er gaat veel Aqua en the botol doorheen. Ik ben wit van de verf van de hekken. Het lijkt met het uur drukker te worden. Mensen zitten op daken, in bomen, staan op motor en alles wat hoger of groter is dan zijzelf. De dienstpolitie doet moeilijk = dreigen met knuppels en stokken om het publiek in bedwang te houden (onmogelijk) of zit ergens in de schaduw met hun hp te spelen of mij in de gaten te houden. Prachtige plaatjes van kaki lima's,kinderen met ballonnen, jamu. Een meisje komt naar me toe en wil me interviewen voor de plaatselijke tabloid. Zij spreekt Engels en ik Indonesisch. Even later een semiprof die een foto van mij samen met met een politieagen met de auto op de achtergrond wil maken. We gaan er even tussenuit voor een es campur met zo'n echt oud schaafijsmachine om af te koelen. Zelfs op de muren van moskee zijn mensen geklommen om alles zo goed mogelijk te zien. Drie kwartier later zijn we terug. In een boom zitten een stel opgeschoten jongens met een fles Aqua met een wit ondoorzichtige inhoud. Tuak. Ook dat is mogelijk op conservatief Madura. Ik mag even proeven. Beetje (te) zoet. De climax van de match wordt bereikt op het veld. Nu nog de wedstrijd tussen de 6 koppels met de meeste punten. De koppels paraderen nogmaals langs het veld naar de startplaats met hun trotse een beetje sombong eigenaren Bij de finish niet helemaal goed en komt shet stierenkoppel in aanvaring met enkele toeschouwers.

Het wordt steeds drukker bij de plek voor de tribune waar de winnaren gehuldigd worden met een nepbronzen parakan sapi beeld, de jockeyzit dansend op de schouders en een symbolische grote sleutels waarop met koeienletters.... (hoe toepasselijk) Honda zwaait in de hoogte. De stieren worden geaaid De motoren worden een voor een opgeeist. En ik word voor de zoveelste keer ergens weggejaagd waar ik niet mag staan....Mijn batterijen raken leeg, zo leeg dat er alleen nog maar een rode contour knippert. Het gaat maar net goed....

And the winner is Singaraja. Emoticon: Party!


Niet de stad maar het team dat daarnaar vernoemd is.
Het is bijna 21.00 uur. Ben kapot vooral van de hele dag zon op mijn lijf en de drukte in mijn hoofd. Dit is absoluut een van de meest indrukwekkende belevenissen ooit in Indoneise. Daniel kende deze aantallen en gekte van mensen niet en heeft toch veel tijd doorgebracht in steden zoals Medan, Jakarta, Surabaya,Yogya en Bandung. Het was een dag met dubbele gevoelens. Helemaal supergaaf, boven verwachting. Maar ook verdrietig en weerzinwekkend om die prachtige beesten (ik heb het niet op maar ik vind ze wel mooi) naar alle hoeken gesleurd zien te worden, het ene moment vertroeteld het andere moment het bloed onder de nagels vandaan gehaald. Maar Spanje is ook niet zover van Nederland met haar stierengevechten....... Beestonterend.

Madura was niet ingepland toen ik een paar weken geleden uit Nederland vertrok en ik heb vandaag vaak bedacht dat dit wel heel erg veel geluk is geweest. heb dus per ongeluk de goede keuze gemaakt.
.
Intensieve dag met 3 Gb aan foto's = ongeveer 500 maar dat zit ook een hoop bras bij omdat ik vaak "nu of nooit" foto's moest maken, onvergetelijke indrukken. En de Madurezen kasar zoals zo vaak beweerd wordt? Ik heb er nog niks van gemerkt, maar dat vond ik de voorgaande keren op Madura ook best meevallen. Het is meer dan de moeite waard om de oversteek te maken vanuit Surabaya, zeker nu we niet meer afhankelijk zijn van een overvolle ferry, al was het alleen al voor de stierenrennen. Heb twee "witten" gezien. Madura is geen eiland met een overweldigende natuur maar wel met veel adat.

Nu even in M-cafe of eigenlijk gewoon buiten met WiFi en Loca, loca van Shakira op de achtergrond, roti bakar met kaas en jeruk nipis. Daniel zit aan de STMJ (susu telur madu jahe=melk, eieren, honing en gember) en dat vind ik nou weer minder..... Ook dit is Indonesie. Het is vaak een gok om buiten de betreden paden te gaan maar ik ben elke keer weer blij dat ik het gedaan heb.

Morgen gaat de reis verder naar het oosten, het wordt of Sumenep of eerst Pamekasan.

Salam manis
AM



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Sumenep, Madura, 20 juni

Om 10 voor 8 na de nasi bungkus en een kopje thee in de mooie lobby met de roodpluchen stoelen en het inmiddels verlaten hotel op weg naar Sumenep. We krijgen van het hotel een grote kaart van Madura mee en bedenken ter plekke dat we via het noorden gaan. Bangkalan is stil en verlaten. Het stierenveld ligt er triest bij, de rommel van gisteren ook. Het landschap is droog, lage begroeing en behalve dan een "verdikking" van een paar honderd meter in de verte (amper de moeite waard in Indonesie tussen al die mooie en hoge gunung api's) Dit is niet het prachtige Indonesie zoals Sumatera, Flores, Maluku of Sulawesi. Wel mooie ochtenzondplaatjes van scheepjes in de rivier, karbauwen aan het werk. In alle enigszins grote plaatsen is het markt en dat betekent een onmiddellijke snelheidsvermindering of helemaal stilstaan totdat iedereen langs iedereen is gekrioeld. Op de markten vooral veel vis. Een mooie groene rivier met een grone omlijsting van bananenbomen en een groenblauwe boot onder een blauwe hemel. Veel moskeeen in aanbouw, we zullen er uiteindelijk tot Sumenep tien "geldvangpunten" tegenkomen. We drinken gemberkoffie en kopen meteen een zakje wasmiddel (voor mijn beugelbh's...) en een potje petis utama Madura, een terasisoort maar met bumbu's. Nog nooit geprobeerd, straks in Nederland maar eens de proef op de som nemen.

Bij Batumarmar een rivier bijna in zee uitmondend met gorgeous perahu. Maar niet van de Balisoort, dus niet van die kleintjes maar een paar maatjes groter, creatief beschilderd. Boten zijn standaard wit met kleurrijke beschilderingen en grappige namen, rivier is ondoorzichting turquoise met de neiging naar groen, de lucht lichtblauw de omgeving groen. Een mannetje komt ons achterna en vertelt ongeveer 20 keer (het kunnen er ook 21 zijn...) dat we een perahu kunnen huren en wij vertellen 20 of 21 keer dat we dat niet willen maar op doorreis zijn. Kilometers verder nog zo'n rivier en dan in Ambunten waar ik voor het laatst 15 jaar geleden was.

Slopeng is het strand dat me bijstaat van diezelfde tijd geleden. Hier is de tijd niet stil blijven staan, helaas. In Slopeng zijn duinen, precies zo als wij die zelf aan onze eigen Noordzeekust kennen, maar........ er is een taman rekreasi gemaakt waarvoor ze een paar duinen hebben "weggemaaid". Het is maar een klein stukje en de projectontwikkelaar heeft gewoon alles ingepakt. Schande en vooral zonde. Het was zo'n mooie plek vroeger en nu wordt er een "kermis" van gemaakt. Wat niet veranderd is, is de zeer met de tientallen perhahu in de verte.

Sumenep is een aangenaam stadje met schone brede straten omzoomd met hoge gestreepte stoepen, tokodeuren allemaal in dezelfde kleur geverfd. Die op de Diponegoro in het groen (Toko Anna is nog steeds in bedrijf...) Van de bomen langs de straten is het middeldeel geverfd, ook allemaal in dezelfde kleur, groen met geel. We proberen een paar hotels en komen uiteindelijk terecht in C1 met spic en span kamers met ac (die weer niet goed werkt...). Het izet er allemaal goed uit, totdat we eenmaal ingecheckt zijn. De kamer is siap, klaar, volgens de receptionist. Kan wel zijn maar er is geen water. Geen water uit de wastafelkraan, mandibak en wc-minidoucheen... de toilet! Wel uit de gewone douchte (ik gebruik zelf liever de mandimak) maar het water is niet op normale temperatuur te krijgen. Er hangt een heater aanvast en wlke kant ik de knoppen ook uitdraai het helpt allemaal niks. Daniel naar de receptie.... x 3. 5 minuten, 5 minuten, 5 minuten. Uiteindelijk zonder succes. We kunnen niet eens het toilet doorsploelen. Uiteindelijk gedoucht met te warm water. Eenmaal beneden ben ik het zo zat dat ik "uitleg" dat als we maar halve faciliteiten krijgen er ook maar half betaald gaat worden. Geen reactie. Ik loop naar buiten voordat ik mijn geduld verlies en ik zie het straks allemaal wel.

Even eten in rumah makan 17 Agustus en naar het kraton. Deze is al gesloten, morgen weer om 7.00 uur open. Ik ontdek iets bijzonders : bak sampah terpisah, hoe heet dat nou in Nederlands...... oh ja gescheiden afval. De verdeling is hier: de gele bak voor droog afval zoals plastic, glas, blikjes dll = etc (vooral dat etc. is even dr vraag...), de blauwe bak voor nat afval zoals groentenafval, etensresten, tuinafval (dat laatste is even mijn eigen vertaling), de rooie bak is voor gevaarlijk en giftig afval zoals batterijen, glas en injectienaalden (...). We rijden even langs hotel Wijaya II waar ik 15 jaar geleden logeerde. Nothing changed.
We hebben zowaar water, zij het van een twijfelaxchtige kleur en de airco komt heeeeeeeeeeeeeeel langzaamaan op gang.

Surprise! Sumenep heeft een pasar malam waar grote steden jaloers op zouden kunnen zijn. En dat niet alleen, deze is ELKE avond. De kaki lima en kraampjes met vanalles en nog wat rondom de alun2. Aan de voorkant tegenover de moskee is het domein voor de kids, nou ja, de volwassenen hebben er ook geen moeite mee om even kind te zijn. Dit heb ik nog nooit gezien. Er rijden “bestelbemo´s” rond omgebouwd tot rijtuigen met zwanen, eenden, olifanten, draken, stieren (natuurlijk) en zelfs perahu, versierd vooral met lichtslangen met gekleurde lampjes en muziek. Dit is echt leuk.
Nu vraag ik me al een paar dagen af waar de rijkdom van Madura vandaan komt. Er is goed en veel eten en aan de huizen te zien, de relatief goede wegen hebben de mensen het hier beter dan op veel plekken op het “vasteland” van Java. Er is hier zout, dat weet ik, verder wat landbouw en dan die stierenrennen, maar verder kom ik niet. Intussen ik me vergaap aan de kakefonie aan lampjes – ik ben net een kraai dus bij het zien van glinsters, glitters en lampjes wordt bij mij onmiddellijk adrenaline aangemaakt – en maak de ene foto na de andere. Daniel is even in gesprek met een local en probeert erachter te komen hoe het zit. Echt ver komen we niet behalve wat we zelf al verzonnen hadden. Volgens mijn Indonesische atlas die ik mee heb zijn hier veel geiten, slachtkoeien, vis en tabak. Misschien is het wel de gedrevenheid van de Madurezen die wat dat aangaan op de Batak lijken. Ook dezelfde openheid en to the point. Het antwoord zal me op een dag wel duidelijk worden. Als ik uitgegaapd ben nog even wat eten. De sate Madura hebben we nog niet geprobeerd dus die moet het maar worden. Ook niet zoveel honger na de wel heel erg late lunch van vanmiddag.

We hebben weer WiFi, dus dat communiceert wat gemakkelijker. Nu eerst even op de kaart een rondje in de buurt uitzoeken.

Salam manis
AM



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

En deze van Madura
http://www.parpulo.nl/peta/pet(...)/madura-1200x848.jpg

ook met dank aan Jan...




Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

maar even optimaal gebruik maken van de WiFi en de relatief goed snelheid....

Sumenep, Madura 21 juni

Het is 4.10 en de moskee staat ongeveer 30 meter verderop..... Dank u. Het wordt tot 5.45 links en rechts draaien en er toch maar uit. We krijgen een ontbijt in een gebatikt doosje.Geen nasi bungkus, maar nasi kotak dus.
Dan naar de moskee waar ik voor de verandering eens een keer niet weggejaagd wordt. Het kraton is een beetje een teleurstelling.

De weg naar Kalianget is goed en rechts van ons een paar mooie moskeeen. De eerste die we tegenkomen is heel oud. Een paar mannen hebben een fles Aqua met troebele inhoud.... arak uit Bali. Of hier oip Madura dsranks wordt verkocht. Jawel hoor in toko Mustika. Straks maar even proberen. "Dari mana bu"? Dari Belanda, pak. "Sama siapa"? Sama suami. "Suaminya dari mana"? Dari Sumatera Utara...... Dit soort onschuldige kruisverhoren komt elke dag wel een paar keer langs.Ik kom uit Nederland en mijn man uit Noord Sumatera. De man zelf komt uit Medan. Verder niemand hier uit Medan volgens hem. In het dorp hangen vrouwen de was te drogen aan een lijntje tegen een witte muur. Gegarandeerd droog binnen een uur!

In de haven wordt ik veelvuldig toegeschreeuwd. Tegenover ligt pulau Puteran. We rijden terug om de zout"meren" te vinden. Daarstraks al de Pt. Garam gezien, een gigantisch zoutbedrijf. Het is hier kaal met alleen het blauw van de zee, lucht, de "meren", het bruin van de simpele huisjes en het rood van de dakpannen. Weinig groen te zien.

Door naar Lombang, het enige echte strand van Madura. Onderweg veel kokosnootbedrijven, jati en houtkap. Het lijkt hier langzaam meer op de weelderigheid van Java. Het wordt steeds groener, nu met meer bananenbomen, kokospalmen en lontarpalmen. Dit is meer een midden- of west Javaans landschap (behalve de lontar dan) en daarmee (tot nu toe) het mooiste stuk van Madura.

De toegang tot Lombang is een tweebaans (!) weg met aan beide zijden pijnbomen waarmee de locals een nieuw gat in de makrt hebben verzonnen: bonsai. Het strand is breed (genoeg) met overhangende pijnbomen maar helaas niet met de mooie kokospalmen waarvan er hier toch meer dan genoeg zijn. Ongeveer recht vooruit kijkend moeten Maluku en Papua ongeveer liggen. We eten rujak Madura maar dat heeft niets met rujak te maken die iedereen kent. Hij lijkt eerder op pecel. Beter ook want ik kan wel weer wat groenten gebruiken. Terug langs een deel van de mooie route van daarstraks. Er zijn ook cactussen wat maar aangeeft dat het hier echt droog en heet is.

We rijden via Batang Batang terug naar Sumenep. Even tanken. Niet dus. De pompbediende geeft met haar vingers twee O-tekens aan. Kosong, er is niks meer. Bij andere pompen ook niet vertelt ze er meteen achteraan. Het Bangkaverhaal...Wat doen we de veel duurdere Pertamax of flessen benzine zoeken. Net als we willen wegrijden op zoeken naar flessen benzine komt heell toevallig een Pertaminatruck binnenrijden met Premium maar het zal nog minstens een half uur duren voordat er werkelijk getankt kan worden. Er zit dan ook niks anders op dan maar te wachten want we komen niet ver meer en zodra bekend is dat er nieuwe benzine is ontstaan er lange rijen waarvan de wachttijd nog wel langer kan oplopen dan een half uur.

Het is al bijna donker als we in C1 even gaan douchen. Het is hier vroeg licht en vroeg donker. Bali ligt maar een piepstukje verderop maar heeft wel een uur tijdverschil. Toch net iets aangenamer. Dat verschil in tijd maakt dat ik elke keer in de war ben met de "serenades" van de moskeeen: goed 4 uur in de ochtend, al voor half 12, rond half 3 en half 6.
Nog een rondje langs de alun2. Morgen naar Pamekasan.

Salam manis
AM


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Pamekasan, Madura, 22 juni

Weer veel te vroeg wakker. Op weg naar Pamekasan over een ruime goed geasfalteerde weg. Hier is Madura zo ongeveer op zijn platst. We rijden langs kilometerslange tabakplantages. Water is hier een probleem. Een arbeider vertelt dat ze de jonge planten hier ´s ochtends sproeien met de gieter. Het water wordt door een supplier geleverd voor Rp 100.000 per uur!. Verderop een grote Gudang Garamfabriek.
We zien veel borden langs de weg in naam van Allah, in islamgroen met witte letters.

Langs de weg staan een paar kraampjes met nira, een soort zeer licht alcoholische tuak. De verkoper heeft ook tuak als we daar naar vragen, maar sebumnyi2....het komt achter het hek vandaan. We kunnen voor Rp 3000 wel een kleintje proberen. Ook grote plantages met buah naga, een aloeverachtige plant met lange slappe (inderdaad slangachtige) "takken". Er wordt een drankje van gemaakt dat Nutrisari sinds kort op de markt heeft gebracht. Dit stuk is veel groener en minder droog dan het noorden
Veel vis hier in de buurt en vele fantsasierijke manieren om ze te vangen.

Tegen half 11 zijn we in Pamekasan, de grootste stad van het eiland met dezelfde wijdse straten als in Sumenep, alles schoon, groot, een gigantische alun2 en...... een demonstratie van jongeren tegen de corruptie en de vraag voor hulp voor de TKI (de jonge mannen en vrouwen die in het buitenland werken zoals in maleisie en Saudi Arabie) vanwege die toestand met de executies in SA. Ik draai het raam open om het beter te kunnen zien (we hebben een auto met geblindeerde ramen zodat wij zelf wel gewoon naar buiten kunnen kijken maar als door een zwaar getinte zonnebril maar omgekeerd niet). We worden ongeveer besprongen bij het openen van het zijraam. Er zijn ook journalisten met grote (film)camera's en de lenzen worden onmiddellijk op mij gericht. We doen een donatie en ik wens ze veel succes. Het is ook niet met woorden te vatten wat er met veel TKI's in het buitenland allemaal gebeurt. Het is inderdaad de hoogste tijd dat de regering ingrijpt.

In Pamekas weer die groene borden "Say no seks before ijab quabul": Nee tegen seks voordat je getrouwd bent (vrije vertaling). Waarom dat Engels? En ook nog gemixt met Arabisch?

Het hebben van een eigen auto is handig, zeker als je een hotel moet zoeken in een plaats die hooguit met een paar regels in de Lonely Planet genoemd wordt. Ik had al eea bij elkaar gezoc ht op het internet maar meer dan adressen hebben we niet. Eerst maar even rondbellen. Alles met airco onder de Rp 150.000 valt af. Mijn ervaring is dat dit bijna altijd hotels zijn die niet geschikt zijn voor mensen die enigszins schoon boven aan het verlanglijstje hebben staan. We houden er drie over. Het eerste hotel valt af. Het tweede is onvindbaar, nummer drie, New Ramayana heeft wel goede kamers maar weer met die sigarettengeur hoewel niet al te erg, en WiFi. Toch twijfelachtig. Tussendoor komen we toevallig Asri Homestay tegen, te bereiken via een smalle straat. De lobby en de receptie belooft niet veel goeds. De eerstgetoonde kamers zijn groot, vol met antiek inclusief de bijbehorende geur/stank van schimmel. De kamers van het deel Joke Tarup zijn een stuk beter. Het word Asri. Maar dan begint de pret pas. Men wil mijn paspoort innemen en de KTP van Daniel. Makkelijk zast. Dan gaat het feest niet door. Of we wel getrouwd zijn. Oh, daar zit dus de knup. Ja hoor. Ja maar, bent u dan met deze mevrouw getrouwd..............? Tja. De hoteleigenaar vertelt dat Pamekasaan zijn eigen regels heeft. Ik vraag hoe het dan moet met buitenlanders die niet gewend zijn om hun trouwboekje mee te nemen, als ze al getrouwd zijn natuurlijk. Tja..... geen commentaar.

We willen een rondje via de zuidkust naar Sampang en door het binnenland terug naar Pamekasan maken. Eerst even het dorp Dangkah zoeken voor de alam api, het eeuwig brande vuur. In het dorp is een groot rond hek met daarbinnen de vuurtjes. Hoe het in elkaar zit is mij niet duidelijk. Er is ook niemand die het kan uitleggen, behalve iemand die zegt dat dit in Brazilie ook voorkomt. Om iets te laten branden is een brandstof en zuurstof nodig heb ik toch ooit geleerd. Zit er dan gas net onder het oppervlak? Olie misschien? De plek is een toeristische attractie geworden voor dagjesmensen uit Madura en uit Surabaya. Rondom kleine winkeltjes die Madurese oleh2 verkopen. Een paar vrouwen zijn maiskolven aan het roosteren. Verder zijn er geen mensen binnen het hek. Ik spring over het vuurtje heen daar waar een smalle ingang is gemaakt end probeer zo dicht mogelijk bij de vuurtjes te komen. Het is half 1 met de zon loodrecht boven ons, tel daarbij op het vuur. 60 graden? Het is echt verschrikkelijk heet. Daniel heeft niet zoveel lef als ik. We komen aan het begin van de avond terug zoals ons al aangeraden is.

Verder richting west. In de verte een perahuhaven. We rijden tot de pier. Nu behalve een warmtemoment ook een gruwelijke-stank-van-vis moment. Langs de smalle weg met weerszijden zee liggen in de goot visachtigen te drogen. Visachtigen zijn in dit gevallen kleine visjes, koppen van grote, garnalen, krabben en onherkenbaren..... Het ligt te drogen om ooit tot petis gemaakt te worden, de Madurese terasi dus. F**k. Ik gisteren zo'n potje gekocht...Verderop liggen de perahu. Een van de bajo (mensen die op de boot of de zee hun leven doorbrengen) klotst door het water met een grote bak met garnalen en een paar dikke vissen. "Becak" roept hij naar de kade. Er wordt nog zo'n bak gehaald en even later gaan garnalen, vissen en de natte bajo samen met de becakrijder naar het dorp om het daar te slijten. Het is ongelooflijk goor in de havenplaats met vissen in alle soorten en maten die te drogen liggen versus met daarnaast de ene vuilnisbelt na de andere.

Op de jalan raya komen we een "koets" tegen, uitgedost met glitters en bloementrossen. Er zitten twee kinderen in van een jaar of 8 helemaal in traditionele stijl aangekleed. Er wordt zelfs voor mioj geregeld dat ik foto's kan maken. Ze zien eruit als twee poppen. De trotse eigenaar van de koets vertelt dat er verderop een is pertandingan. Ik snap niet wat dat is maar wse gaan er maar gewoon naar toe. Wait and see. In het dorp Kramat is een groot veld tussen de plantages waar een festival gehouden wordt. Het is een beetje een kruising tussen carnaval en "miss" verkiezingen maar dan voor kinderkoppels. Ik word rondgeleid door iemand die voortdurend aan mijn mouw trekt om van alle koppels een foto te maken. De kinderen zijn prachtig verkleed met schitterende kleurrijke kleding, versierd met goud, melati of op zijn 2011. In het roze, of paars. Er is zelfs een bruidspaar. Ze hebben allemaal een ding gemeen. Er is er niet eentje die blij is.; Dus geen plaatjes met lachende kinderen. In het dorp zelf een en al hilariteit. Er is een toerist! Er worden vele, vele foto's van mij gemaakt. De mensen zijn trots en vertellen honderduit en willen graag dat we blijven. Maar, het festval begint om 16.00 uur en het is pas 14.00 uur. Dat is nog wel erg lang. We bedanken voor de eer, letterlijk en gaan verder. We zijn op de helft van Madura nu.

Er moet ook nog gegeten worden, In Camplong meer dan keuze genoeg voor ikan bakar met een heerlijke saus en geraspte onrijpe mango.
Bij Sampang gaat de weg noordoost naar Omben. Het is er rustig, weinig verkeer, niet extreem mooi maar gezapig.

Terug in Pamekasan begint het al te schemeren. Meteen maar weer door naar het "vuurdorp" van daarstraks. Het is nu inderdaad veel mooier om te zien (maar ook lastiger fotograferen). Het is ook drukker dan vanmiddag. Er zijn veel jongelui. Eentje trekt de stoute schoenen aan en vindt dat er wel foto's van mij gemaakt kunnen worden binnen het hek. Het poseren duurt ongeveer 10 minuten, de ene camera en hp na de andere. Ze zijn overmoedig en in hun nopjes met de bule dari Belanda. Ik laat het maar gebeuren. Er komen hier ook niet zoveel toeristen. Behalve twee in Bangkalan afgelopen zondag heb ik hier verder niemand gezien.

Surabaya, 23 juni

Een ontbijtbuffet vanochtend maar dan wel een Indonesisch, dus nasi goreng, gebakken ei, witte rijst, tempe, soep, sambal, mie goreng.

Al om kwart over 7 zijn op de 17 Augustus markt. Veel batik hier maar ik vind deze gewoon niet mooi. Ik heb er eentje thuis van jaren geleden die ermee door kan dus daar moet ik maar mee doen. Ik zoek nog een clurit, een Madurees krom mes voor allerlei bestemmingen. Ik heb een dergelijk mes ook met Arabische opschriften gekocht maar dat lukt hier niet. Dan maar gewoon een "gebruiksmes" in een maat dat ie in mijn koffer past met een leren hoesje. Het is van ijzer maar van niet meer dienstdoende remmen van een auto afkomstig. Goedkoper dan "vers" ijzer. Op de markt wordt vanalles verkocht, ook koekenhuid om kroepoek te maken. Het ziet er alleen niet uit. En veel ooit geleefde delen van twijfelachtige afkomst. We rijden verder richting Sampang, de weg die we gisteren pelan2 gedaan hebben. Er zijn veel landbouwers aan het werk met hun karbouwenkoppels.

Het zoveelste vangpunt voor het inzamelen voor een moskee komen we tegen. Het zijn er misschien wel 50 geweest de afgelopen dagen. Vanaf Pamekasan staan langs de weg om de zoveel honderd met de 99 namen van Allah.
Het landschap is hier zo mooi als in het oosten. Veel mangroven, zout, tabaK en uitgedroogde bomen. Sommige stukken zi°jn droog en heet en af en toe zie ik een verdroogde platgereden slang liggen. Die zitten hier ook vast veel. Bij Tanah Merah nemen de weg naar zuiden. Misschien kunnen we van hier de Suramadu-brug zien. In Kwanyar vragen we voor de zoveelste keer de weg en schrik ik me dood als daarbij uit niets een of andere klojo die voor onze auto uitdanst met een witte jurk en een Plestijnse "theedoek" op zijn hoofd. Hij maakt rare geluiden, schreeuwt en rammelt op de auto. Die eerst maar op slot. Het is een gevaarlijke toestand. Hard wegrijden kan niet.
Langs de weg liggen grote hompen spierwitte kapur, o.a.s ook gebruikt voor het kauwen van sirih (samen met de betelnoot).

Het is niet helemaal helder dus de brug is niet echt zuiver te zien maar naarmate we dichterbij komen wordt het zicht beter. Net voor Labang gaat de weg over de tolweg heen en hebben we een mooi uitzicht over de brug, herstel, zouden we kunnen hebben als in het midden precies niet de grote reclameplaten hingen... Even koffie drinken met tahu en groene cabe. De auto staat onder boom geparkeerd, precies daar waar blijkbaar iets zit dat twee okpgeschoten jongens met grote geweren op het oog hebben. Even later begrijp ik dat het luchtbuksen zijn. Ik heb niet zo'n verstand van die dingen.
We rijden even op en neer naar Kamal maar dat zal iets langer duren dan we denken, tenminste de terugweg naar de oprit naar de tolweg. De opritten zijn aan de Madurakant overigens in erbarmelijke toestand, niet eens goed geasfalteerd met honderden kraampjes links en rechts waar je zo vanaf de weg naar toe kan rijden. Niet echt een snelweg dus.

Terug in Surabaya maar eerst naar het Gubengstation om tickets te kopen voor morgen voor de trein naar Jember. Dat gaat niet gewoon aan het loket maar in het reserveringskantoor. Er zijn nog 50 wachtenden voor u......In de wachtruimte staat een reclamebord voor het 24 uur online reserveren van tickets.
Naar het station komen ging nog enigszins maar nu van het station naar het hotel op hemelsbreed minder dan een kilometer afstand. We doen er dankzij het eenrichtingsverkeer, de fly-overs en het niet kloppen van de plattegrond met de werkelijkheid een half uur over.

Surabaya is heet, overvol, veel lawaai en voor mij alleen een stop om de trein morgen naar Jember te nemen. Ik snap niks van de plattegrond en het duurt dan ook uren voordat we de dingen gedaan hebben die wilden doen. De weg vragen hier is niet gemakkelijk met steeds maar weer de antwoorden met het lokale dialect. Het valt niet mee in het donker met ook nog de donkere ramen van de auto.

Boodschappen doen in een van de Carrefours. Ze hebben harde bruine broodjes. Nou iets tussen volkoren bruin en wit in dan. Eens kijken hoe het met de kaas is. Behalve 100 soorten Kraft liggen er ook stukken veel te duren Edam met onzekere houdbaarheid. La vache qui rit smeerkaasjes heb ik bijna in het mandje liggen maar ondanks de vermelde datum ziet er niet goed uit. Schimmel! En niet bij een bij bij zo ongeveer alle pakken. Terug maar met de smeerkaas. Er is verpakte Edamkaas in aluminiumfolie met een doosje eromheen. Die gaat mee.

Afsluiten met nasi rawon bij Rawon Setan. We krijgen er een schaal gebakken ingewanden bij en ik probeer met behulp van de ooit geleerde biologielessen te ontcijferen wat er allemaal op het bord ligt. Ze hebben er lekkere krupuk in geelgroene trommels. Maar dat broodje kaas.....toch wel lekker na drie weken.

Salam manis
AM


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Jember, 24 juni

Weer heel vroeg wakker. Heb last van het vroege licht hier. In mijn mailbox zit een mail van Crhis, de Walesman die we een paar weken geleden op het busstation van Bima tegenkwamen. Ik had hem mijn visitekaartje gegeven in geval van "nood" waar dan ook in Indonesie. Hij meldt dat hij toen bij de haven van Sape moest overnachten omdat de middagboot naar Labuan Bajo niet vertrok vanwege te verwachten slecht weer. Overnachten in Sape doe je alleen in noodgevallen. Hij vond Flores bij helemaal geweldig en bedankt me voor alle nuttige info. Leuk om nog iets te horen.

Om 8.00 uur op weg naar het Gubengstation dat de laatste jaren een facelift heeft ondergaan. Het is er druk. We kopen nasi gandul met pecel, een gebakken ei, empal, pindasaus en sambal.
We nemen de Mutiara Timur Pagi met bestemming Banyuwangi. Deze samen met de Mutiara Timur Malam is nog het snelst in Jember. Er gaat ook een trein om 14.00 uur maar die doet er lanbger over. Hoe dan ook alles beter dan naar de terminal waarvoor je eerst heel Surabaya door moet en dan richting zuid ook nog eens langs het drukke stuk naar Sidoardjo. En een trein reist gewoon fijner. Precies om 9.00 uur rijden we Surabaya uit. Ik ben er niet rouwig om. Bij Sidoarjo is niks meer te zien van de moddertoestand. Er zijn keerwanden gebouwd in een ijzer geraamte en daar bovenop staan de dagjesmensen en de kraampjes. Anders dan een jaar of 6, 7 geleden en toen ik hier met de trein langskwam en het allemaal nog wel te zien was.

De trein met oude rijtuigen en overloopplaten tussen de rijtuigen waar je bijna overheen moet springen, schommelt vooruit en bij elk station dat de trein stopt rennen er verkopers door de trein met gekookte eieren tahu, aqua, pinda's, nasi bungkus en alles wat je maar aan draagbaar eten en drinken kunt bedenken. Indonesiers eten graag, veel, en vaak onderweg.
Naast ons zit een oud conducteur, mijn oude beroep dus. Hij is onderweg naar Probolinggo en vertelt dat hij niet hoeft te betalen voor de trein omdat hij met pensioen is. Dat is dan toch maar goed geregeld hier. Ook de leeftijd van het pensioen: 56! Ik wil verder niemand jaloers maken of zo hoor (inclusief mezelf..... haha).
Probolinggo ziet er vanaf de trein een stuk beter uit dan een jaar of 15 geleden. Een station verderop liggen de oude hardhouten dwarsliggers opgestapeld. Indonesia vervangt ze langzaamaan (heeeeel langzaamaan) door betonnen exemplaren, net als in Nederland jaren geleden. Van het nevenspoor wordt de ballast gestopt zodat de rails weer goed vast liggen met een goede ondergrond maar dat gebeurt hier nog met de hand.

Het is 12.00 uur. Het meisje voor ons verwisselt haar kleding voor een zijdeachtig okergeel bidgewaad en begint haar sholat. Mekka is wel de andere kant uit maar nood breekt (islam)wetten. In het voorbijschietende landschap een "kakmadam" beneden in de kali, maar dan letterlijk.... De rest van de wereld mag de twee rondingen aan de achterkant aanschouwen.
Na het laatste station voor Jember komt de schoonmaakploeg langs om alle afval te verzamelen om de passagiers voor deel twee van de reis naar Banyuwangi een enigzins opgeruimde trein te verschaffen.

13.34 = plus 34. De trein komt met 34 minuten vertraging aan in Jember. Bij het station geen taxi's maar alleen becak. Het station ligt een beetje buiten het centrum. De hoofdprijs wordt gevraagd, natuurlijk met een bule erbij. Het hotel ligt ongeveer 1 kilometer verderop maar dat is informatie uit de Lonely Planet. Het hotel zelf kan ons niet vertellen hoever of hoelang het is van het station. De vraagprijs voor twee becaks is Rp 40.000 maar het worden er uiteindelijk Rp 25.000. Aangekomen bij het hotel is dat een redelijke prijs, die kilometer klopt wel. Het hotel ziet er goed uit maar......ach er is altijd wat. Wat nou weer. Ze hebben ons voor maar een nacht geboekt waar de kamerklasse morgen niet meer beschikbaar is en we eventueel naar een Superior A kunnen die een stuk duurder is. Eens kijken wat we daar op kunnen verzinnen.

De eerste pogingen voor het huren van een motor lopen op niets uit. Eerst maar even eten in Matahari en weer een nieuwe geheugenkaart erbij zoeken. Ook dat laatste lijkt een probleem te worden, vooral de uit de duim gezogen prijs. Ondertussen ook maar eens proberen om een auto te huren. Dit gaat een regelrechte ramp worden. We rijden de halve stad twee keer rond, de becakrijder weet de weg, maar toch niet. Links en recht vragen, we worden van het kastje naar de muren gestuurd en het begint veel te lijken op Derek Bolt en Co op zoek naar........ Dit is de prijs van zelfstandig reizen en dan ook nog op plekken waar geen westerse toerist te bekennen is. Tot op heden is het nog gelukt zij het geen vier, dan maar twee wielen te versieren maar dit gaat niet goed. Bij Gramedia maar een kaart van Oost Java gekocht. Of we 'm nodig hebben valt morgen nog te bezien. We bellen alle autoverhuurbedrijven die ik kan vinden op een Jembersite, een stuk of tien in totaal. No way! Hetzelfde verhaal als in Malang, alleen met chauffeur mogelijk.

Het is al tegen elven en het ziet ernaar uit dat wederom plan B toegepast moet worden. En dat is morgen met becak, bus, bemo en ojek naar pantai Papuma en overmorgen naar Kalibaru. We maken er wel iets van

Salam manis
AM


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Jember, 25 juni

3.50. Het ochtendconcert begint. Op 100 kilometer verwijderd van Banyuwangi zal het daar dan straks nog vroeger zijn. Maar goed bijslapen op Bali straks.
We hebben problemen met het hotel. Gisteren afgesproken dat we naar de tweede verdieping zouden verhuizen omdat onze kamer al gereserveerd/vergeven is voor vandaag. Eea nadat ik gewoon bij de receptie bleef staan totdat er een oplossing was. Nu kunnen we de nieuwe kamer niet in omdat er nog gebruik van gemaakt wordt. We kunnen pas na 12.00 uur de nieuwe kamer gebruiken. Dat betekent dat we gebonden zijn aan Jember vandaag en geen kant op kunnen. Onze spullen laten verhuizen door hotelbedienden is geen optie zolang gasten zelf verantwoordelijk zijn voor hun spullen. De cooperatie is nul. Ik stel voor om ons dan maar een Superior A, B, of welke letter dan ook te geven tegen de prijs waarvoor we geboekt hebben. Geen antwoord. Ik word hier heel erg sjagrijnig van maar ik laat me niet zomaar met een kluitje in het riet sturen. Een ander hotel is ook geen optie: ze zitten vol of zijn ongeschikt voor mensen die enige hygiene op prijs stellen. Het is nu de tweede keer dat een hoteladministratie en logistiek gewoon niet klopt. Mijn vasthoudendheid maakt meer indruk dan hetgeen wat Daniel allemaal zegt, maar ik ben ook niet zo lief op zulke momenten. Het werkt wel, want een uur later belt de receptie dat er een verdieping hoger een kamer vrij is.

Op weg naar Ambulu maar dat gaat een wereldreis worden. Het kost een half uur om te komen bij iets wat terminal heet, maar er staan alleen wat compleet uitgemergelde kleine busjes, meer dan rijp voor de sloop. Wanneer we kunnen vertrekken is onzeker. Er zijn 3 passagiers, ze vertrekken pas bij 8. Onze enige voorganger vertelt dat hij al een half uur wacht. WQe moeten straks in Watu Ulo opnieuw overstappen en met een beetje pech ook nog een ojek nemen. Ik reken uit dat we met deze frequentie over een afstand van 31 kilometer minstens 3 uur gaan doen. We wachten 20 minuten. Intussen zijn er geen passagiers meer bijgekomen. Het is nu bijna 9 uur dus even snel nadenken. Er loopt een spoorlijn naar Kalibaru en Bondowoso. Naar het station dan maar. Hier rijden de angkots echt pas als ze (over) vol zitten dus naar het station duurt ook lang. Er gaan drie treinen per dag naar Kalibarua, de twee Mutiara's met een ongelukkig vertrektijd, ook voor de terugreis. En eentje om 7 uur 's ochtends. De lijn naar Bondowoso is niet meer in gebruik.

Wat nu? Een dagje Bondowoso dan maar? Jember maakt gebruikt van verschillende busstations, nou ja verzamelplaatsen van een paar bussen zeg maar en ze liggen allemaal ver weg. De Jember Indah staat klaar voor vertrek, bijna dan. We zitten helemaal vooraan nog meer vooraan dan de chauffeur heel dicht bij de voorruit. Met een geweldig uitzicht natuurlijk maar het is verschrikkelijk warm door de brandende zon door het glas. De rit duurt maar 45 minuten door ewen mooi landschap. Bondowoso is een stuk kleiner dan Jember en oogt gezelliger. Op diverse pllekken komen we inderdaad de spoorlijn tegen die overgroeid en overbouwd is. Voor het witte stationsgebouw met turquiose daken en houtwerk staat een becak geparkeerd en grote bougainvilleaplanten in bakken. Er is hier veel fruit te koop en een ruime keuze. Maar..... (nog) geen durian.

Maar weer eens es campur. Deze met vers fruit en met fluoriscerende zuurstokroze agar2 slierten. Een grote alun2 waar de "dorpsgek" van Bondowose ligt te slapen aangekleed met een gewicht aan tierlantijnen die aan zijn kleren hangen.Tegenover een gevangenis maar ik zie niet eens een hoge muur, gewoon langs de kant van de weg. Raar.
We nemen een becak naar het Arabisch deel waar ook durian verkocht wordt, maar....... (veel te) duur. De dame vraagt zonder blikken of blozen Rp 50.000 voor een durian waarvoor we op Sumbawa Rp 25.000 hebben betaald, afkomstig uit Oost Java. Geen durian dus.
In dit deel is veel gemixt bloed. Veel gezichten met duidelijk herkenbare Arabische trekken zo niet helemaal Arabisch. Op de stoep bij een winkel zitten 5 mooie mannen. Gewoon maar eens vragen hoe het zit. De islam heeft destijds haar eerste intrede gedaan in Oost Java. De mannen hebben allemaal een achtergrond uit Jemen. Ze zijn hier geboren en communiceren met elkaar in een mix van Indonesisch en Arabisch. Een van de mannan, Seh Abubakar vertelt dat zijn vader ooit in Nederland heeft gewoond en nog Nederlands spreekt. Ze hebben een sotowarung en wijst ons de weg. De jongelui komen goed gemanierd, intelligent en geinteresseerd over. Vooral Seh vertelt honderuit en wijst ons de weg naar de warung. Shukran, terima kasih, zeg ik bij ons vertrek. Of ik Arabisch spreek. Nou, ik heb ooit een poging gedaan op het te leren maar ben vooral gestruikeld over de "andere" letters en het van rechts naar links lezen en schrijven. Er is wel wat blijven hangen maar niet veel.
De warung is niet ver van het busstation dus dat komt goed uit. Een kwartier kom Seh ons met zijn vriend op de motor achterna. Of bu Anna een mailadres heeft, en misschien Facebook. Ik geef mijn kaartje. Seh blij en ik ook. Weer eens andere praten dan de standaard "dari mana's"
De warung ziet er netjes uit. Ze verkopen soto ayam kampung Madura voor Rp 5000 en...... yoghurtdrankjes en dat is toch weer de Arabische invloed. De vader van Seh komt er bij zitten. Hij heeft 30 jaar geleden in Amsterdam gewoond aan de Singel, vlakbij de bloemenmarkt. De foto's die hij in het kleine vergeelde album heeft zijn typisch 80-er jaren foto's. Inderdaad nog een beetje Nederlands, maar hier spreekt hij het nooit meer. Hij vertelt over de Ijen en moeten eens terugkomen zodat hij ons mee kan nemen. Het is een prachtig gebied zegt hij. Dat hebben we hier nog niemand horen zeggen. Wat leuk dat een Indo (volgens mij heeft dat toch ook zo) zo enthousiast is. Er wordt nooit Arabisch gekookt of gegeten zegt hij. Hij mijmert over humus (en dat kan ik mij voorstellen), de fallafel en couscous. Blijkbaar zijn hier geen kikkererwten te koop en misschien niet de juiste kruiderij. Couscous meen ik ooit wel gezien te hebben in een Carrefour. Wat zijn wij toch verwend in Nederland dat we alles kunnen eten uit welke wereldkeuken dan ook. Hij vraagt naar onze trip en staat stil bij Lombok. Of we in Senggigi zijn geweest. Nee, deze keer alleen Mataram. Hj heeft in vriend in Senggigi, de eigenaar van het Batu Bolong Cottages....., maar al jaren niet gezien. Watte? Dit is ongelooflijk. Ja, die ken ik wel zeg ik. Toen ik er drie jaar geleden was veel emotie want zijn zoon was uit Duitsland afgereisd om zijn vader te ontmoeten die hij nog nooit gezien had en ook niet wist dat hij op Lombok woonde. Dit verhaal staat in mijn geheugen gegrift. De vader van Seh is perplex omdat hij niet eens wist dat zijn vriend een zoon had. Het hele verhaal klopt. Hij heeft het over de jaren tachtig en dat klopt wel met de leeftijd van de zoon. Bizar dat iemand in Bondowoso van een Nederlandse moet horen over een vriend twee eilanden verder. We nemen afscheid en ik weet dat ik een kdeer terug moet naar Oost Java voor de Ijen. Dat gaat nu niet, niet omwille van de tijd maar..... ik heb geen profielschoenen bij me. Ik wandel overal naar toen op teenslippers of naaldhakken maar voor de Ijen gaat dat toch echt niet.

De bus naar Jember staat al klaar. Twee jongens komen met gitaar en mini-djembes een liedje zingen in het Javaans dus ik snap er niks van, maar het is wel gezellig. Een half verrotte bus, bloedheet en dan zo'n liedje is romantiek ten top.
Terug in Jember is het bakken en pruttelen voor de mahreb straks al begonnen.
Morgen verder naar Kalibaru met de kereta api ayam" zo'n trein die waarschijnlijk alleen derde klas heeft en vol zit met vanalles wat je je maar kunt bedenken. De bus is teveel gedoe met eerst naar een busstation.

17.17: een stuk of 6 moskeeen beginnen in canon Vader Jacob ....a cappela te zingen, alleen laat de timing hier en daar te wensen over. Verschillende toonsoorten, talenten. Eigenlijk is die Vader Jacob heel toepasselijk.... Hieronder hoe het in Indonesie wordt gezongen.
Bapak Jacob, bapak Jacob
Bangunlah, bangunlah
Hari sudah siang, ding, ding, dong.

Een heerlijke nasi goreng met sate kambing en ayam. Morgen vroeg vroeg naa Kalibaru. Als Daniel Kalibaru Cottages belt komen we erachter dat er verschillende prijzen worden gerekend voor Indonesiers en buitenlanders. Het inchecken met paspoort is Rp 50.000 duurder en daarmee klopt de Lonele Planet dean weer. Nogh nooit eerder meegemaakt.

Selamat tidur.

Salam manis
AM



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Kalibaru 26 juni

Geen probleem om op tijd op het station te zijn. Ik ben intussen gewend aan het (eigenlijk veel te vroege) opstaan. Bij de alun2 is een groot volleybaltournooi aan de gang. Ze beginnen vroeg, nog voordat het echt (te) warm wordt. Als we al niet wakker waren dan hier wel. Alle luidsprekers met dangdutmuziek staan op max.
De trein zou om 7 uur vertrekken maar dat blijkt 7.18 te zijn. Tja, je werkt bij een spoorbedrijf of niet. Om 6.40 op het station. Het loket is nog niet open maar er zijn al genoeg reizigers.

Twee kaartjes Jember-Kalibaru voor Rp 15.000. Er wordt een reistijd van anderhalf uur beloofd. De tegenwoordige term voor spoor is jalur, in de beginjaren dat ik naar Indonesie ging was het sepur en hier zie ik tot mijn verrassing de gewone Nederlandse benaming staan "spoor". Om 6.50 wordt er omgeroepen dat de trein 30 minuten vertraging heeft. Intussen maar een toilet zoeken maar de twee damestoiletten worden bevolkt door twee mannen. Een ervan heeft de deur niet op slot gedaan..... En dat op de vroege ochtend..... Tijd genoeg om twee nasi bungkus te kopen en even in het kantoor te kijken waar de wissels nog handmatig omgezet worden. De tijd wordt gedood met zitten. Op het perron, het spoor. Het is nog een hele toer om de trein in te komen en een plek te vinden. Daniel eerst met de helft van de bagage om een plekje te zoeken, daarna ik erachteraan. Het lukt allemaal net. De trein is alleen ekonomi, vergelijkbaar met onze 3e klas, heel vroeger. De banken zijn tegenover elkaar an de ene kant 2 x 2 zitplaatsen en aan de andere kant 2 x 3. Dat wil niet zeggen dat er maar 5 mensen zitten. Wij zitten aan de linkerkant in het 2 x 3 deel. Dat zouden dus 12 voeten moeten zijn, maar ik tel er 16 en dat is even lastig als je je pootjes moet verschuiven. Die 30 minuten delay kloppen precies.

We verlaten Jember om 7.48. Even het hotel bellen dat we later zijn. Ze zullen ons straks op komen halen.
Bij de volgende stations - het is natuurlijk een stoptrein - staan nog meer mensen waarvan de meesten geen plekje meer kunnen vinden. De verkopers komen er ook nog eens bij en wurmen zich langzaam door het smalle gangpad. In veel treinen is volgens Daniel het eerste rijtuig leeg op last van de PT KA, de Indonesische spoorwegmaatschappij, vanwege de regelmatig ongelukken. Die lege rijtuigen doen dan dienst als een soort buffer in geval van een botsing of ontsporing?
Buiten liggen de bergen in de lichtgrijze mist. Het is bewolkt vandaag en bij elk station zien we dat we weer tientallen meters zijn gestegen. Hoe meer we stijgen hoe vaker we koffiestruiken zien, in bloei nog wel met witte bloemen. De verkopers lopen rond: tahu tahu tahu, telur telur telur. Behalve dat veel Aqua en Mizone, Pocari Sweat en speeltjes voor kinderen en krupuk in soorten en maten. Rechts van ons zit een moeder met een jengelkind van een jaar of 3 die bij elke krijsbui stil wordt gehouden met iets eetbaars van de verkopers die er een goeie klant aan hebben.
We rijden een paar tunnels door zonder verlichting in de trein maar daar is in het tijdperk van de mobiele telefoon iets opgevonden. Diverse hp's verlichten de tunnelpassage vergezeld van gejoel en gegil.

Om precies 10.00 uur stop de trein in Kalibaru maar gewoon midden op het spoor, geen perron. Het is inmiddels gaan regenen en de trein is hoog het geintregeerde trapje passen net twee voeten op en alles is nat en spekglad, ook de handvaten. De kans op een smak is groot en pas dan komt iemand met een mobiele trap aandragen...... Dan nog is het niet gemakkelijk. We moeten over de sporen met groffe en gladde ballast en bagage in de stromende regen. Niet handig op slippers.....De chauffeur staat ons op te wachten met paraplu, maar we zijn al doornat.

Kalibaru Cottages ligt een paar kilometer naar het zuiden aan de jalan Raya Jember-Banyuwangi, parallel met het spoor. Het is een gigiantisch groot complex met twee onder een kap huisjes in een mooi aangelegde tuin.
Maar meteen terzake. Gisteren bij het reserveren hebben we naar de mogelijkheden van auto- of motorhuur gevraagd. Een auto zonder chauffeur is ook hier niet mogelijk, een motor wel werd gisteren gezegd. Maar, dat was gisteren.......Een auto met chauffeur is nu ook niet mogelijk. We kunnen wel deelsnemen aan een tour. Naar koffieplantages en homeindustry in de omgeving Rp 520.000 voor 1 of 2 personen. Naar Ijen Rp 900.000 !!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ik schrik nogal van deze prijzen. Doorvragen en voet bij stuk houden. Het kan toch niet zo zijn dat we eerst per telefoon vanalles vragen dat nu ineens niet meer mogelijk is. Ah, een auto huren kan nu toch wel maar met een vastgestelde route. Dat willen we niet. Ik wil stoppen wanneer ik wil. Enfin na een half uur en vele onderhandelingen ook over de prijs kunnen we een auto huren voor Rp 350.000. Dat is niet de eigenlijke prijs maar de dan-zijn-we van-ze-af-prijs.

Het hotel is prachtig, de kamer ook maar ze halen overal comissie uit. WiFi is slechts 30 minuten beschikbaar, daarna moet er betaald worden. Ik ben perplex.
Die Ijen houdt me bezig. Daarstraks bij de receptie gezien dat de rit naar de parkeerplaats bij Ijen 2 uur duurt en vandaar is het nog 3 kilometer stijgen en dalen over een zandpad. Dat valt dus mee. Ik twijfel over het weer morgen en mijn schoenen. Nu ik er zo dicht bij ben is het toch wel jammer om Ijen te laten liggen...... Ik ben nu te nieuwsgierig.

Het leuke van Kalibaru is dat het op 428 meter hoogte ligt (gezien op het station) dus lekker koel. We hebben een kamer met een fan, dat is voldoende en inderdaad voor
Rp 50.000 minder dan de andere vele Nederlanders en andere Europese nationaliteiten die hier zijn omdat we met KTP inchecken zoalsa gisteren al gezegd door de telefoon. Toch raar. De kamer is geweldig, voor de locatie en de buitenbadkamer. Schitterende tuin met veel palmsoorten, mooi bijgehouden lage pllantsoorten, bloeiende planten en gras. Er is zelfs een zwembad.

Even maar een beetje uitrusten, het regent toch, en het houdt okp, en het begint weer...... Voor ons huisje komt een tuang ambil nira, een man met een groot krom mes die uit de palmboom voor ons huisje nira komt tappen. Nira is de meest zuivere vocht uit de bloem of vrucht van de kokospalm. Binnen no time in de boom en kan er getapt worden. Hij legt desgevraagd uit hoe tuak dus MET alcohol nu gemaakt wordt. Er wordt kapur (kalk) aan toegevoegd waardoor een chemisch proces plaats vindt en het morgen al tuak is. Nog licht alcoholisch. Een of twee dagen later stijgt het alcoholpercentage. Hij heeft 65 bomen te tappen en dat levert 150 liter op. Er wordt gula Jawa van gemaakt, een deel wordt vloeibaar opgedronken in de vorm van nira dus zonder alchohol en soms wordt er tuak van gemaakt. Dat weten we dan ook weer. De man betaald het hotel in nature met de palmsuiker.

Om 13.00 uur brengt de hotelauto ons naar het centrum. Dat is een service van het hotel. Dat is dan weer een pluspunt. Een andere mogelijkheid is er eigenlijk niet. Voor de dokar is het te ver, er rijden hier geen angkots hooguit af en toe een bus van Banyuwangi naar Jember of vice versa en een ojek liever niet.
De regen is inmiddels overgaan in miezerregen. Het is nat, grijs en koud. Op zoek naar eten en schoenen met profiel. Die schoenen lukt buiten verwachting sneller dan het eten. In de binnenmarkt vind ik een paar zwarte gympen met legergroene sokken. Als ze het maar een dag volhouden dan is het goed. Er is weinig aan warung, zelfs geen Padang voorhanden. Op de jalan Raya is een Indonesisch Chinees restaurant waar ze nasi rames hebben met Nederlandse ondertiteling.

We lopen terug naar de cottages. Dat zou 3 kilometer moeten zijn. Aan de zuidkant van de weg een gigantische plantage met koffie waar nu witte bloemen aan hangen. De wolken en de mist hangen laag boven de bergen waarvan het meeste niet eens te zien is. Het is levensgevaarlijk om langs de kant van de weg te lopen met het schel toeterend verkeer dat je je elke keer een ongeluk schrikt. Sommige grote bussen en trucks hebben er plezier in om voetgangers de berm in te jagen. Een berm die vol ligt met dingen die er niet thuis horen, modder en stenen. Het is uiteindelijk meer dan 4 kilometer waar we al schuilend en fotograferend anderhalf uur over doen. Het is en blijft grijs vandaan. Jammer want dit is een prachtige omgeving.

Verder met het regelen van transport. Ik heb intussen verzonnen dat we morgen inderdaad naar het Ijen Plateau gaan maar niet voor dag en dauw, gewoon om een uur of 7. Inclusief stops onderweg moeten er dan rond 11 uur kunnen zijn en gaan we op de terugweg niet verder dan Banywangi. Als het weer tegenzit hebben we overmorgen nog een herkansing voordat we naar Bali gaan.
De chauffeur voor morgen komt even langs en zegt dast we via Situbondo naar Ijen gaan. Nou dat denk ik toch niet, dat ligt aan de noordkust terwijl er vanuit Banyuwangi een rechtstreekse weg is. Het duurt even voordat het met behulp van de kaart duidelijk is. Hij vertelt dat het zicht het best is rond het middaguur. Dat klinkt mij niet er logisch en ik krijg het gevoel dat ze niet vroeg willen vertrekken.

We bellen wat hotels in Banyuwangi en vragen meteen naar het wat en hoe een auto of motor. Hoe meer oostelijk hoe moeilijker eea wordt. Intussen is duidelijk waarom mensen vanaf west Java of Bali een auto huren. Die komen dit soort dingen niet tegen. Hoge prijzen vanuit Banyuwangi. Een hotel wil zelfs geen informatie geven via de telefoon over het huren van een auto met chauffeur. Ze willen ons eerst zien.....Tegenstrijdige informatie over de reisduur vanuit Kalibaru en vanuit Banyuwangi. Volgens een van de hotels is een jeep nodig om het verste punt vanuit het oosten naar Ijen te bereiken. Een gewone auto is niet genoeg. De beste bezoektijd zou 's ochtends vroeg zijn, volgens een ander rond de middag. Ook de receptionisten vertellen dingen die achteraf niet kloppen. Ik snap er niks meer van. Het voelt allemaal niet goed. Inmiddels is de regen overgegaan in stortregens, We hebben Kalibaru alleen nog maar grijs, nat en donker gezien.

Nadenken wat nu het beste is. Ik vind dat we al genoeg inleveren door niet zelf te kunnen rijden maar als de informatie hier ook nog eens moeilijk is dan misschien maar beter morgen laten schieten, meteen door naar Banyuwangi en kijken of we daar iets kunnen regelen voor de volgende dag. Zo niet dan wordt het helaas geen Ijen. Jammer maar ik kom hier vaker en dan is het toch het beste om met een huurauto vanuit Bali Ijen te bezoeken. Dat is meteen ook hetgeen dat ik iedereen zou aanraden.

De Kalibaru Cottages is een locatie waarbij gasten helemaal afhankelijk zijn van het hotel. Gewone Indonesische gerechten zijn er daarom het dubbele of drievoudige van gangbare prijzen. Er is ook veel westers eten zoals steaks en burgers.
Het restaurant is (op dit moment) te groot voor het aantal gasten en we zitten er een beetje verloren bij. Krijg zojuist te horen wat de verlengingskosten van het internet of eigenlijk WiFi zijn. Rp 20.000 per uur! Schandaliger kan het niet. Inmiddels het besluit genomen dat we morgen naar Banyuwangi vertrekken en een poging Ijen gaan doen. Zo niet dan wordt het een extra dagje Bali.

Oost Java valt tegen na de leuke dingen op Madura, de verrassing rondom de Rinjani op Lombok, zelfs na het niet al te gemakkelijk reizen in het tweede deel van Sumbawa.

Salam manis
AM



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Banyuwangi, 27 juni

9.00 uur. We zijn nu bijna 24 uur in Kalibaru en heeft vrijwel aan een stuk door geregend. Goed geslapen een geweldige douche (met water dat naar ijzer ruikt) maar ik voel me mentaal niet lekker. De houding van het hotel zit me sowieso dwars en nog wel meer dingen. Ik heb er moeite mee als ik mensen niet kan vertrouwen. De chauffeur van gisteravond heeft niks meer van zich laten horen en het hotel laten weten af te zien van de rit. "Jammer" dat de receptie dan niet snapt dat juist wij dat moeten weten. Sabar saja betekent in Indonesie ook vaak dat je helemaal niks meer hoor. Het op voorhand genomen besluit was dus niet zomaar.
Het hotel is echt prachtig maar de service over (voor mij) belangrijke zaken is nul en ik snap eerlijkgezegd niet dat mensen hier zo enthousiast over zijn. Ik val ook een beetje in een zwevende categorie denk ik. Niks van tevoren geregeld maar ook niet afhankelijk willen zijn van openbaar vervoer zoals veel backpackers. Soms begrijp ik ook echt dat mensen liever kiezen voor Bali waar alles smooth en simple is.

Het ontbijt wordt op verzoek door twee dames met een grote paraplu gebracht. We zitten helemaal achteraan op het complex en dus een stuk van het restaurant af. Een dikke omelet, boord met de korstjes erafgesneden en Kraftkaas (voor al die Nederlanders denk ik).

Vandaag door naar Banyuwangi dan maar. We staan in de stromende regen onder grote paraplu´s te wachten op een bus die naar Banyuwangi gaat. Kalibaru heeft geen busstation. De bus waar we op wachten komt van Jember of Probolinggo. Een kwartier later hebben we er een te pakken. De bijrijder probeert een slaatje te slaan uit het feit dat ik een westerse ben en vraagt veel te veel. Erg laf nu Daniel nog achterin de bus met de bagage aan het rommelen is. Ik betaal gewoon wat ervoor staat. Ik ben die flauwekul zat aan het worden. Ik probeer me voorstellen hoe prachtig de natuur is als het niet regent. Maarja..... het regent nu eenmaal, en hoe. Een kilometer of tien rijden we van de ene overstroomde rivier naar de andere. Daartussenin duizenden koffie- en cacaoplanten. Ik probeer nog wat van de omgeving te fotograferen maar het is grijs, nat en het waait nogal dus echte mooie plaatjes worden het niet. De bus doet er ook veel langer over dan gezegd (waarom is het nou nlooit eens een keer omgekeerd, volgens mij ook omdat deze bij.... de zuidroute neemt.

Het is relatief koel in Banyuwangi. We hebben wee twee becaks nodig om de bagage en onszelf mee te nemen. Het uitgezochte hotel is, laten we zeggen, een teleurstelling en dit zou nog wel zo ongeveer het beste in de stad zijn. Jammer want het is vlak bij Ramayana en Hardy's. Met de taxi dan maar verder. Gedoe met de meter of eigenlijk niet want deze doet het "toevallig" vandaag niet. Omdat we niet precies weten hoever het uitgezochte hotel bij Ketapang is wil ik liever een metertaxi hebben dus het duurt even voordat we echt op weg gaan. Het eerste hotel is niks op aan te merken maar er is verder helemaal niks in de buurt. Dan maar eentje verder naar het Manyar hotel. Het is een groot complex met vreemde op bunkertjes lijkende geschakelde kamers met een verdieping in de kamer zelf. Niet handig als je dat niet gewend bent en even snel naar de badkamer wil...... Een ander probleem is, jawel het kon niet uitblijven, de airco. Deze is niet regelbaar met een remote. Ik gok er maar op dat het in Banyuwangi koel genoeg wordt om er niet al teveel last van te hebben. Hij staat nu op 28 graden!

We doen pogingen om uit te zoeken of, hoe en hoe duur we naar Ijen kunnen komen. Het is een trip van 7 a 8 uur uit en thuis waarbij de helft opgaat aan dalen en klimmen op het plateau waar we geen auto nodig hebben. Rp 800.000! Dat is een fors bedrag. Ik wil ook eerst een kijken hoe het met het weer zit morgen. Het is hier al een paar dagen grijs en dan is het in de bergen zeker zwaarbewolk of regenachtig. Ik overleg met iemand die hier in de buurt woont en mijn twijfels worden bevestigd. De weg naar het hoogste punt via de oostkant is slecht, steil en niet aan te raden bij regenachtig weer. Slechte wegen is tot daaraantoe (vandaar dat hier waarschijnlijk ook met een jeep wordt gereden) Ik maak me meer zorgen om het niet al te brede pad van 3 kilometer en daarna verder naar het meer en nog meer om de grote mogelijkheid dat we niet voldoende zien wat we willen zien en het daarmee misschien zonde van tijd en geld is.
Het ziet er niet goed uit met het weer voor morgen. We gaan een dag eerder naar Bali maar ik ga zeker een keer terug voor Ijen. Ik vind het geen verloren tijd. Er zijn hordes mensen die van te voren vanalles boeken en het is pas zonde als je juist dan niet de goede weersomstandigheden hebt.

We eten even wat in Banyuwangi maar hebben zowel heen als terug problemen met bemoprijzen. In de Ramayana vind ik een drie-keer-wassen-shirt, zo eentje die dus maar een paar keer meegaat en een handig mesje voor onderweg. En we hebben daarstraks weer durian gezien, dus......In Ketapang is verder niks behalve het wachten op de boot morgen.

Salam manis
AM

vanaf hier gaat het straks verder in het topic "Salam manis dari Bali"


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/


You have to be logged in to post a message. You can login by clicking here.
If you do not have an account yet, you can register yourself here.



79,760,674 topic views - 236,721 posts - 13,710 topics - 28,492 members - last post @ 24-02-2020 11:23 CET

Created by indahnesia.com · feedback & contact · © 2000-2020
Other websites by indahnesia.com: ticketindonesia.info · kamus-online.com · indonesiepagina.nl · suvono.nl

130,122,780 pageviews Discover Indonesia Online at indahnesia.com