indahnesia.com - Discover Indonesia Online

    
You are currently in > Forum > Nusa Tenggara - De Kleine Sunda Eilanden > View topic

17-01-2015 18:16 · [news] Three more bodies of AirAsia victims to Surabaya hospital  (1 reaction)
17-01-2015 01:23 · [news] Fuel prices lowered, again  (2 reactions)
17-01-2015 00:14 · [news] President dismisses Sutarman as national police chief  (0 reactions)
16-01-2015 12:44 · [news] Alleged terrorists shot dead three villagers in Poso  (3 reactions)
16-01-2015 02:15 · [news] Indonesia to execute six drug convicts  (0 reactions)

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

vervolg van Salam manis dari Bali

Bima, Sumbawa, maandag 6 juni

We zitten om kwart over 7 in de auto op weg naar de luchthaven, file gemiddeld dus op tijd check in en de allergrootste verrassing, Merpati is ON TIME. Dit is een van de mooist vluchten die ik ooit gemaakt heb. Het is helder weer, blauwe luchten en het kleine vliegtuig niet te hoog in de lucht. Ik kan precies volgen waar we zijn. Eerst links Sanur en dan na een tijdje de baai van Padangbai, de Agung met een krans van witgekrulde wolken eromheen, de oversteek naar Lombok met onder ons de Gili-eilanden en dan..... de Rinjani. Het is zo helder dat zelfs het blauwe meer te zien is, dan de koraaleilanden voor de westkust van Lombok en dan Sumbawa, de Tamboravulkaan, onder ons paarse, bruine en groene vlakken en laag over de zoutvlakten naar de luchthaven(tje) van Bima. Ik zit de hele reis met mijn neus of mijn camera tegen het raam.
Dit soort vliegvelden ken ik van Flores en Sumba. Ze zijn klein, liggen vaak tussen bergen en het is geen probleem om tussen de bagageafhandeling even via de achterdeur naar buiten lopen om een foto te maken. Ik moet me melden bij de politie die me uitlegd dat dat nodig is omdat ik dan halal in Bima ben. Niet melden betekent haram. Ik moet even naar de verborgen camera zoeken maar die is er niet. Niks grapje, de man is bloedserieus. Dus ik ben nu halal in Bima, wel met een tas vol alcoholische versnaperingen die hier vast heel erg ver verstopt zitten.
De taxi rijdt ons langs de baai 17 kilometer naar Bima. De eerste indrukken zijn gortdroog, stoffig, weinig verkeer. We checken in het beste hotel van de stad, La'Ambitu (ja die komma hoort er in). Even douchen en een beetje wandelen naar de haven.
Op de eerste kruising worden we geroepen door een man met paard en wagen. Die hebben hier de leuke naam van Ben Hur. En we ontmoeten Indah en Mawar. Mooiere namen kun je je kind toch niet geven. Ze zijn fotogeniek. De weg naar de haven is vol met cementfabriekjes, auto's, stoffige mannen en uitpuilende cementzakken. In de haven de typische havenscene. Bima heeft geen haven met romantiek of een dramatische ligging, wel met uitbundige jongetjes die met zijn achten voor mij een toneelstukje in het waterspringen opvoeren. Ze weten van geen ophouden en ik wordt gemaand en aan mijn arm getrokken om vooral foto's te maken. Ze hebben alleen niks aan maar zij zitten daar niet meer. Nou ja, eentje dan die demonstratief een stuk karton voor "het midden" houdt. Er ligt een Perintisboot klaar die zijn naam roestbak eer aan doet. Bima ligt aan de oostoever van een diepe smalle baai dus er zijn veel kleine krakkemikkige oversteekbootjes die je maar niet al te goed moet bekijken voordat je instapt. Op de terugweg een vrachtauto zonder deur aan de chaufeurskant, geiten op de weg en het is verschrikkelijk heet. Maar dan komen we es campur tegen die met fantasie gemaakt is. Kunnen we een beetje afkoelen.
Lancar Jaya en Nita zijn de enige min of meer echte supermarkten. Het valt op dat verse produkten hier schaars zijn. Langs de weg staan fruitverkopers. Alles is duur naar Indonesisische maatstaven. Een durian uit Bali kost Rp 60.000 (!) eentje uit Bangkok Rp 130.000(!!). Wie koopt dat hier? Tussen de bedrijven door proberen we een auto te vinden voor de komende dagen. De vraagrprijs is Rp 400.000 maar het gekke is dat dit voor zowel met als zonder chauffeur is.
Na een paar uur bellen en tawarren hebben we voor morgen een mooie metallic korenblauwe Suzuki APV voor Rp 300.000/24 uur die eigenlijk veel te groot is dus we kunnen nog mensen meenemen onderweg. Misschien wel eens leuk om gewoon te proberen. En jawel, terug in het hotel hebben we weer het aircon probleem. Ik schijn er een abonnement op te hebben. Bima is van het model "met de kippen op stok". De boekenwinkel die een kaart zou verkopen van NTB of alleen Sumbawa is allang dicht als we daar rond 19.00 uur zijn. Stom ook dat ik die niet op Bali heb gekocht bij de Gramedia of zo. Morgenvroeg maar even kijken voordat we vertrekken.
Niks bijzonders te melden over ons avondmaal. Buiten de Padangrestaurants is groenten een zeldzaamheid dus dat wordt voor de vitamientjes dan maar wat "jus" extra bij de avondborrel. Met de aircon gaat het redelijk in combinatie met Hit orange in elk geval geen muggen, nou ja dooie die her en der over de vloertegels verspreid liggen.

Bima, Sumbawa, dinsdag 7 juni

We worden hier niet wakker van het ochtendconcert van kippen of van devoted moslims. Da's wel fijn dus is het zomaar om kwart voor 8 dat we opstaan. Om 9 uur zitten we in onze blauwe Suzuki, model angkot dus een beetje gedoe met in en uitstappen. Ik ben niet zo groot. De boekenwinkels voor de wegenkaart zijn of nog niet open of blijken toch niet te bestaan. We doen het wel met de meegenomen Indonesie-atlas.
De reis gaat noordoost met gedeelten door het binnenland en langs de kust. Veel variatie in landschap. Een vorm van bestaan is is het maken van bakstenen en dan ineens prachtige sawah's en vergezichten. De weg is goed, tenminste, tot we de "poort" uitrijden van Bima naar een ander kapubaten en het ineens veel minder wordt.Er is weinig verkeer en de weg een en al bocht. Er rijdt ons een puskemas keliling tegemoet (een rondrijdend "miniziekenhuisje". Om de paar honderd meter moet ik eruit omdat ik weer iets in het vizier heb. Valt niet mee met al die bochten om op een veilig plekje te parkeren. Hier is het groen maar vooral de sawahs zijn in de brandende zon kunstbloemengroen. De foto's zien eruit alsof ze zwaar bewerkt zijn. Achter de sawahs verrijzen langzaam zandkleurige heuvels met struiken, de kustlijn is droog met wat perahu en af en toe een palmboom. De weg wordt steeds slechter, met ontbrekende happen asfalt en veel stoffige kiezel. In de bocht terug naar het zuiden grazen karbouwen met op de achtergrond pulau Sangiang met gunung Api die een dubbel top lijkt te hebben. Hety landschap wordt droger, de bomen kaler of met geelbruine bladeren. Weinig water hier behalve de diepblauwe zee, zwarte stranden met schuimende golven en het achterland groene sawahs. De weg is en blijft een drama. Ik ben dit soort wegen gewend en herinner me voorstellen over een trein Bali of een highway. Bali moest zich schamen. Er zijn nog zoveel van dit soort wegen op de buiteneilanden, al jarenlang die noot aan de beurt komen voor verbetering. We rijden 20 kilometer in een uur (!) Het landschap is zo droog en lijkt ook hier net als in Sumba op Kreta als ik de paar sawahs wegdenk.
14.10. Ik wil net weer instappen na een foto van een baai. Een enorm sissend geluid. Daniel hoort het niet aan de andere kant. Nou kom maar eens kijken. Yes, we hebben een lekke band die met een hoop lawaai aan het leeglopen is. Waar is de krik (onder de motorkap), de reserveband (onder de auto) maar dat weten we pas een minuut of tien later. Geen telefoonsignaal hier en we staan ook nog eens zeer ongelukkig op een dalende weg dus behalve de handrem ook maar een paar stenen voor de voorwielen (en die hebben ze hier gelukkig zat). Volgend probleem: om het reservewiel te demonteren moet de achterklep open maar dat gaat niet, alweer tien minuten verder. Alles bij elkaar zijn we bijna 40 minuten aan het kl***n en in al die tijd rijden er precies 6 brommers langs, geen enkele auto. Het is dus maar goed dat we het nog enigszins voor elkaar krijgen. De reserveband heeft geen profiel meer en het is nog 20 kilometer naar Sape....alleen weten we dat niet als we weer kunnen rijden omdat twee jongens op een brommers hebben gezegd dat het 6 kilometer is. Het is bijna 3 uur, ik moet plassen (en het is hier zo kaal dat je je niet ergens achter kan verstoppen) en we hebben honger. Intussen weet ik ook waar die paarsae vlakken vandaan komen die ik gisteren vanuit het vliegtuig zag. Het zijn driekwart door de zon verbrande struiken die er op een afstand paars uitzien. En dan ineens weer in de middle of nowhere schitterende rijstvelden in het dal, alsof ze erin getekend zijn. Hoe dichter we bij Sape komen hoe meer het een Floresachgtig landschap wordt. Hier overheerst blauw en zandbruin.
De haven van Sape gaat nergens over maar later blijken we helemaal niet in de haven van Sape te zijn...Eerst maar een tempel ban zoeken zodat we weer een gebruiksklare reserveband hebben. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Dit is echt het einde van de wereld. We stoppen bij iets wat erop lijkt met schuin aan de overkant een mie ayam warung. Ze zullen proberen om de band te maken maar ze hebben geen gereedschap om de buitenband van de velling af te halen. dat gaat 'm niet worden dus. Niet mee bemoeien Anne Mieke... maarja. Aan de overkabnt hebben we de keuzen tussen mie ayam en mie ayam. het maakt niet meer uit wat het is, we hebben honger en ik heb eindelijk een toilet. Nou ja, even later zit ik op uigeholde steen te plassen te midden van de pas gewassen kleren, de borden en glazen en verder hier en daar wat zeep, tandpasta en vanalles wat ik later wel op de foto's ontdek. Maar goed, ik ben het kwijt. Dan naar een "echte" bandenboer. Ook hier zijn we 40 minuten kwijt. De band wordt niet meer verwisseld. Dan blijkt dat we sttraks helemaal niet in de haven waren, die is nl. een paar kilometer verderop. Het is 5 uur en de boot uit Labuan Bajo is al binnen wachtend op passagiers terug naar Flores. In een scene van roze lila oranje lucht rijden we terug naar Bima. Het was de bedoeling om Maria, een plaats halverwege met adathuizen te bezoeken maar het is al te donker. Maria komt waarschijnlijk overmogen nog wel aan de buurt, het is maar een half uurtje rijden.
Het hotel heeft op ons verzoek alvast de airco aan gezet en hehe. het werkt ook nog. Ondertussen wordt een andere auto geregeld voor morgen maar dat gaat niet zonder slag of stoot.De eigenbaar van de blauwe auto wil meer hebben dan de afgesproken prijs. Je moet maar durven. We hebben bij twee verschillende tempel ban betaald voor het maken van de originele band en we zijn alles bij elkaar toch zoŽn anderhalf tot 2 uur kwijt geweest met spullen zoeken, garage zoeken en wachten. Ik had eerder aan een korting gedacht.... Nog geld extra erbij omdat we nu de auto geen 3 dagen huren maar niet van plan zijn met een profielloze band te rijden gaat me te ver. Douchen, eten en uitrusten. Eindelijk een Wifi cafe gevonden, maar geen verbinding.....Morgen is een nieuwe dag.

Bima, Sumbawa, woensdag 8 juni

Dankzij een voorbeeldige airco geen muggen en een goede nachtrust gehad. Op het menu staat nasi goreng maar die ziet er erg bruin uit (teveel kecap....?)
Eerst nog een paar pogingen voor een landkaart maar die blijken allemaal uitverkocht te zijn. We maken vandaag een rondje eerst binnendoor naar Hue en dan via Dompu terug, tenminste dat is de bedoeling. Eerst een stukje zuidwaarts via de airport na Palibela. De diepe Bima baai is aan onze rechterhand, de weg is goed (genoeg) in elk geval tot Monta. De auto piept af en toe nogal. Remmen? Ja hoor, de remschoenen zijn versleten tot op het bot bijna. Om ze een beetje in bedwang te houden moet er af en toe water overheen. En "toevallig" (of toch niet....) ligt er een emmer achter in de auto. Ik maak foto's van het schitterende rijstveld-met-bergen-op-de-achtergrond landschap en Daniel schept water uit de sawah. De weg zelf is een plaatje met schuin overhangende bomen die aan beide kanten samen een groene boog vormen, af en toe een Ben Hur en het plaatje is perfect. Dan verandert de weg in eentje met links en rechts bananenbomen. De sawahs zijn een paar honderd meter breed en worden omzoomd door groene heuvels. Het landschap verandert snel, veel variatie. We rijden door een jatibos waar het erg droog is en de bomen letterlijk veel stof doen opwaaien. Bij Simpasari poedelen mensen in de rivier. De was wordt gedaan, de lange haren gewassen, de Ben Hur met paard en wagen gaat in zijn geheel kopje onder.
Het slechte nieuws is dat me maar tot Parado kunnen komen. Daar houdt de weg op die is weggeslagen door de branding van de zee en nu moddergebied is, waarschijnlijk op de nominatie om mangrove te worden. Dat betekent dat we niet rechtstreeks naar Hu'u kunnen maar terug zullen moeten via Dompu. Dat valt tegen. De nemen een afslag naar het westen en komen uit in Wilanace aan de Waworade baai die een mooiere naam heeft dan ie is. De weg en het landschap ernaar toe zijn zeker mooi. De mensen leven hier van zeewier, er is weinig water. Af en toe een waterput waarvan het water niet helemaal zoet is. Het verzamelen bij de waterput lijkt een sociale bijeenkomst. En voor ons een emmertjhe bluswater voor de remmen. De weg is hier slecht en af en toe moeten we om de karbauwen en de geiten slalommen. Even stoppen bij een baksteenmakerij. Een fabriek is het niet. Een groot veld met een tiental arbeiders die de hele dag stenen maken met een houten vorm waar er twee inpassen. Produktie tussen 500 en 1000 stuks per dag. Het is seizoenswerk van in de regentijd houdt het hier letterlijk op. De stenen worden over het terrein uitgestald en als ze hard genoeg zijn gaan ze de "oven" in. Er is geen hout op het mopment en de stenen worden gebakken met kilo's rijstvliezen, dat brand ook. De "manager" betaalt Rp 50.000 Rp voor een trucvol. Verderop twee poserende sawaharbeidsters en weer terug door het mooie landschap. Dan eerst maar naar Dompu. Kunnen we meteen een hotel en auto regelen.
Na de afslag komen we op de hoofweg met zoutvelden zover je kan kijken, een supermorderne moskee met een naambord van geksleurde knipperende lampjes. Ja, je meot met je tijd meegaan toch.
De rijstterassen zijn hier net zo nmooi als in Toraja en Bali. Bij het uitstappen bijna op een groene slang getrapt die gelukkig al dood is. Mijn gevoel zegt dat groene kleine slangen giftig zijn. Dompu is niet zo ver, ongeveer anderhalf uur rijden van Bima, maar we doen er lang over omdat ik om de haverklap uit de auto moet. Nu weer een schilderachtige rivier met van die grote stenen. Eindelijk in Dompu (geen plattegrond). Het eerste wat we tegenkomen is een duriankraam. Ik kom zelf ook in "contact" met een durian. Op de grond ligt ongelukkig een plastic tas vol met durians en even later een hevig bloedende teen. Au, die duri's doen verrekte zeer. Maar eea wordt goedgemaakt nadat we een durian hebben uitgezocht voor een zeer redelijke prijs aangezien ze uit Oost Java komen. De domper in Dompa: er is geen hotel te vinden. Allemaal vol de komende dagen. Van eentje ben ik een beetje wantrouwig en heb het gevoel dat ze geen westerse dame willen laten slapen. We moeten maar in Hu'u gaan kijken. Dat is wel een beetje jammer van Hu'u is, afhankelijk van de informatie die we moeten geloven toch nog 1 a 2 uur verder maal twee natuurlijk. Een auto huren hier is ook al niet zo gemakkelijk. We moeten maar even snel nadenken. Morgenvroeg vroeg via Dompu naar Hu'u - dat wil ik toch wel graag zien, het schijnt bij de 10 beste surfplekken ter wereld te horen. Dat betekent dat we dan Dompu helemaal niet meer aandoen, tenminste er niet overnachten. Jammer, ik had graag een stuk richting Tambora gereden. Maarja als we niet kunnen slapen dan houdt er op en moeten we plan B verzinnen. Dat zal dan morgen een lange dag worden. En dan over een paar dagen met een grote bus naar Sumbawa. Straks maar even informeren bij de terminal in Bima.
Goed 4 uur gaan we op weg terug naar Bima. Als we de auto instappen worden we aan de durian herinnerd. Die moet nog wel op straks.
Om 5 uur staat de zon al laag en geeft mooi foto(tegen)licht. Het lijkt wel of we de zon op dienstregeling besteld hebben en tot Bima hebben we vrij uitzicht tegen een wisselende achtergrond.
Op de terminal krijgen we verschillende info over de bus naar Sumbawa Besar (maar da's standaard). De beste bussen zijn de avondbussen die de ferry uit Labuan Bajo op Flores afwachten. Er gaat maar een grote bus in de ochtend maar we hebben er maar eentje nodig, toch. Terug in het hotel proberen we nog iets met de auto te regelen maar de eigenaar wimpelt alles af met een paar dagen geleden hebben anderen deze auto ook gehuurd. En hij denk erachteraan"daar heb ik geen klachten van gehad". Ik vind het niet geweldig om met een niet helemaal veilige auto te rijden maar er is gewoon geen keuze. Mensen zijn hier niet eerlijk mbt hetgeen ze verhuren aan toeristen. Natuurlijk hier geen Hertz of Avis. Nou ja, we gokken het er maar op anders komen we nergens.
Het kost vanavond een uur om uiteindelijk dan toch een internetverbinding te hebben. Dus deze reserveren we maar voor de volgende twee avonden.

Verzoek aan Jan: Heb je weer zo'n mooie kaart van Sumbawa? Zo ja zou je deze hier willen plaatsen. Trims

Salam manis
AM



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Het heeft een paar dagen geduurd voordat ik weer verbinding had. Nu dus....(eEr zitten volgens mij nog spellings- of typefouten in)

Bima, Sumbawa, donderdag 9 juni

De auto zou om half 7 gebracht worden. Jam karet is ook in Bima aan de orde van de dag, dus...... het wordt half 8 voordat we daadwerkelijk kunnen vertrekken. Ruzie met de BNI geldutomaat die niet genoeg geld geeft, minder dan op Bali in elk geval.
Volgens mijn berekening kunnen we om half 11 in Hu'u zijn maar met de fotostops na Dompu zal het misschien later worden. We rijden weer langs de Bimabaai naar het zuiden. Onderweg regelt politie de social workers die door het opstoken van vuil Bima een netter aanzicht te geven. We zijn snel in Dompu. Hier geen drukke weg omdat mensen naar hun werk moeten) welk werk dan ook eigenlijk....). Voor ons een mooie combinatie van een roze-rode bus, een paarse truc en een gesluierde dame op een brommer in het lila. Dat wordt een ton-sur-ton foto. We halen een eierwagen in die af en toe net zo hard hobbelt als wij het is dus maar de vraag in welke hoedanigheid de eieren hun bestemming bereiken. We hebben een abonnement op mooie plaatjes vandaag. Een stel op de brommer geheel in het wit, geflankeerd door een vette baal bananen, een brommers waarvan de berijder niet meer te zien is door alle plastic huishoudelijke atributen Rond half tien rijden we de afslag naar Hu'u en Pantai Lakey in. Het landschap is een stuk minder mooi dan wat we gisteren van Bimna gezien hebben.
Al binnen drie kwartier de tijd diet we niet wilden geloven zijn we in Hu'u. Nog nergens een bord te verkennen maar we ruiken het wel...De mensen leven hier van de visserij en maken blauwe netten met sandalen die dienst doen als drijvers. Het leuke is dat alle sandalen in de kleuren blauw en groen zijn. Dan verder naar Pantai Lakey waar de surfscene is. Het is allemaal heel erg low key en je moet een echte surffanaat zijn om tot hier te komen. Er is nl. verder niks. Er is weinig strand, met op de achtergrond wat laag struikgewas van vooral vetplanten, wat yucca's, een endkele boom en in de verte zijn de golven te zien. In het bermzand een slingerspoor van een slang. Een plaatje van de zee is er een met bruin op de voorgrond, de witte schuimkoppen, diepblzauwe zee en grijsblauwe bergen op de achtergrond. We rijden langs het huis van Oney Anwar in Cobblestone die intussen een surfberoemdheid is geworden in Australie, klein begonnen met een stuk gevonden surfplank. Ben blij dat we gekozen hebben voor pulang pergi naar Hu'u want behalve een handjevol guesthouses, hotels en warungs is er helemaal niets. Niet eens mooi, wel everyday life met sjouwende mannen die zakken vol met zeewier uit de zee halen en te drogen leggen in de zon.
We eten in Dompu en omdat er nog genoeg tijd is kunnen we wel een stuk westwaarts, daar waar het eiland op zijn smalst is. Verder dan 10 kilometer buiten Dompu komen we niet. De weg is kapot en we kunnen over een stuk van 40 kilometer, max 20 km per uur rijden. Zoveel tijd hebben we nu ook weer niet. Dan maar weer terug. We kunnen misschien nog wel naar Dongga, een traditioneel dorp aan de overkant van Bima. Ook daar gaan we niet komen. De brug bij Bajo is kapot (het ligt inderdaad half in de zee) en hooguit voor brommers te gebruiken en de weg naar Donggo is half weggespoeld. Maar weer terug langs de mangroveoever aan westkant van de baai. Ik krijg ineens het gevoel dat we de bus voor zaterdag naar Sumbawa maar alvast moeten boeken. Helemaal goed. Die voor morgen is vol en voor zaterdag zijn er nog maar 10 plaatsen beschikbaar. Dat gaat dus net goed. Relatief wel heel duur. De reistijd zal ongeveer 7 uur zijn en dat zal wel kloppen nadat we de kapotte weg gezien hebben.
De auto van vandaag was ook niet helemaal lekker, maakt een raar geluid en het lampje van de accu brandt voortdurend. Tida apa2 is er ons verzekerd. Garantie tot aan de voordeur. Het is niet de bedoeling om morgen heel ver te gaan.
Het internetcafe is heel erg warm en mijn maag begint een beetje vierkant te worden. Ik ga slapen met een misselijk gevoel. De wodka jus smaakt niet en dan is er iets niet goed met me....

Bima, vrijdag 10 juni

Vandaag een beetje uitslapen, dat is ook wel nodig want heb afgelopen nacht een stuk of tien flitsbezoeken aan het toilet gehad. Ik weet niet wat er precies niet is goed gevallen gisteren. Het moet of de kankung geweest zijn of het gebakken ei bij het ontbijt. Het ging in elk geval met Thalyssnelheid.
Voor hetgeen we nog willen zien hebben we tijd genoeg en ik wil eerst toch min of meer zeker weten dat ik al teveel afhankelijk ben van een kamar kecil in de buurt. Niet eten, dat lijkt me maar het beste voorlopig. We zoeken desa Maria voor adathuizen op een half uur rijden van Bima in de richting van Sape. Hier komt gemiddeld een keer per week een toerist. Geen rondleiding of gastenboek en de adathuizen zelf zijn ook teveel met moderne middelen gerenoveerd. Ook hier heb ik goed vergelijkingsmateriaal van. De adathuizen en dorpen op Flores, Sumba en Timor zijn vele malen meer de moeite waard.
Net na Maria is een mooite fotogenieke bocht en in de lage struiken zitten honderden bruine krekeles. Ze willen alleen niet even voor mij poseren. Er zijn niet zoveel (begaanbare) wegen op Bima dus we rijden richting Sape verder misschien kunnen we de omgeving nog bekijken. Mis! Het begint ermee dat we letterlijk geen kant op kunnen. Het is hari Jumat en net 12.00 uur geweest en hier betekent dat blijkbaar dat de wegen met een hefboom worden gesloten om het vrijdaggebed niet te verstoren. We zijn blijkbaar in een fuik gereden want we komen drie van zulke bomen met een bord "stop" ervoor tegen. Lekker is dat. De borden van een claxon met een rode streep erdoor ken ik, de omwegborden ook maar om gewoon een paar wegen te sluiten vind ik wel erg ver gaan. De mensen kijken me soms ook zo venijnig aan. Maarja, ik ben dan ook een opngelovige. Er wonen in dit deel van Sumbawa veel Bugis die makkelijk te herkennen zijn aan het teken voor op hun huis. Het zijn twee plaatjes naast elkaar die soms rechtop en soms schuin naar boven staan. De bedoeling is naar Kerambo te rijden maar zeer slechte hobbelweg en dat moet ik nu zeker met mijn eigen hobbelbuik niet erbij hebben. Terug in Sape is de moskee "uit". Mannen met gekleurde sarongs, batikoverhemden, topis'en de bidmatjes lopen in groepjes langs, vrouwen in het wit in andere groepjes.
We zijn alweer om half 3 in Bima terug en zoeken het kraton. Hier niet zo mooi als in Ternate. Het orginele gebouw doet dienst als museum en is in de Nederlands-Indie tijd gerenoveer met steen en cement, niet met het orginele hout. In de tuin onder een grote boom staan een paar herten te grazen, er valt alleen niks te grazen tot de regentijd weer begint.
Ik stik van de honger ondertussen en probeer het toch maar met Mariakoekjes (hoe toepasselijk na het bezoek aan Maria een paar uur geleden). Het lijkt goed te gaan dus ik wordt overmoedig als ik een es campurkraampje zie. Ik doet het gewoon toch. Ben nu toch vlakbij het hotel... Het gaat, laten we zeggen enigzins goed. Even bij Transnusa binnengelopen om te kijken welke routes zij hebben en of er iets bruikbaars tussen zit. Ik ben nog een beetje in dubio wat het na Sumbawa gaat worden. Een stukje verderop zit een multiagent die alle maatschappijen boekt die hier de vliegvelden aan doen. Volgens hem zijn er geen vluchten van Sumbawa naar Mataram. Daar klopt dus niks van en dit is dan ook mneteen een goede raad aan iedereen die ter plaatste vluchten wil regelen: alles meerdere malen vragen, maatschappijen, tijden en prijzen checken. Ze zitten er vaak naast en de voorbereide toerist is vaak beter op de hoogte dan de plaatselijke baliemedewerkers (en Ticket.IndonesiaRemoved to prevent your adress from being spammed. Click this to go to the user profile.info natuurlijk....)
De was is gedaan maar de zeep is niet overal even goed uitgespoeld. Pasgewassen goed ruikt hier trouwens best nog sterk naar zeep. Eerst maar even naar de lobby van hotel Lila Graha om mijn verhaaltje de wereld in te sturen. De eigenaresse is na eergisteren van gedachten verandert en wil niet dat we van het netwerk gebruik maken.............Raar. We proberen het illegaal in de auto voor de deur. Het lijkt heel even te werken (ik wist het password nog van een paar dagen geleden) maar net nadat ik ingelogd heb op Indahnesia en mijn bestand wil ophalen wordt de verbinding verbroken! Toeval? Zou kunnen maar het zou ook kunnen dat we gespot zijn. Eerst maar naar de warung Padang dan.Ik moet moed bij elkaar rapen om toch maar gewoon te eten met alle mogelijke gevolgen van dien. Hoop toch echt dat het morgen over is met die lange busreis. Ik bestel rijst met een stukje tonijn waar ik de sambal vanaf schraap en maar geen groenten. Het beweegt al genoeg hier binnen. Verder kent de eigenaar het recept zo langzamerhand, jus jeruk zonder suiker en zonder grote ijsklonten. Dan de jacht op een werkend internet of Wifi. Zonder succes: gesloten of het werkt niet. Dan maar wachten op betere tijden in Sumbawa.
Metrotv en TV One lijken maar e e n onderwerp te hebben: de corrupte rechter Nasaruddin die met zijn vrouw het land uitgevlucht is naar Singapore? Thailand? Cambodia?

Sumbawa Besar, zaterdag 11 juni

Om half 7 loopt de hp-wekker en ik heb nog anderhalf uur de tijd om mijn buik tot rust te manen. We hebben met de verhuurder afgesproken om 8.00 uur bij het hotel te zijn echter nu is het de omgekeerde wereld. Er wordt gebeld en gevraagd om we eerder kunnen vertrekken om een uur of 7. Hoezo? Nou een heel verhaal dat er iemand dood is, ze moeten naar Dompu. Ik zie het niet zo zitten om veel te lang met een rommelbuik op een terminal te zitten, niet weten hoe de toiletten eruit zien (meestal niet zo best op een terminal...) Bovendien zijn we nog lang niet klaar met alles inpakken. Ik ga eerst maar de hotelrekening betalen en treft een Nederlands stel in de lobby. Ze zijn gistermiddag vanuit Labuan Bajo met de ferry naar Sape gekomen, hebben een nacht in Bima geslapen en gaan nu naar Sumbawa Besar voor twee nachten. Alles geregeld vanuit Nederland. Ieder zijn ding. Ze vertellen dat vooral het laatste stuk de zee heel wild was. Daar staat het stuk tussen Flores en Sumbawa om bekend. Mij niet gezien.
Ondertussen een nieuw ritueel. Onze auto wordt omgeruild tegen een andere. Er zal iemand mee rijden naar de terminal zodat we geen gedoe hebben met ojeks (geen taxi's in Bima) en we hebben de auto sowieso voor tweemaal 24 uur gehuurd dus het komt precies uit. Om 10 over 8 zijn we op de terminal, betalen de chauffeur en het wachten is nu op de bus, die zo zal komen. Niet dus.
Een andere bus uit Mataram is wel net aangekomen en even later zie ik een groep ojekrijders rondom een westerse toerist staan. Ik ken het gevoel om zo ingesloten te worden. Nu wordt dat bij ons minder gedaan omdat Daniel erbij is maar helemaal niet aanwezig is het ook niet. Als ik alleen reis dat heb ik op zulke moment een paar handen en vooral ogen te kort. Even later gaat de backpacker achter op een ojek en ik neem aan dat hij naar de stad gereden wordt. Maar, 10 minuten later is hij weer terug een beetje zoekend rondkijkend. Ik ga eens kijken of ik iets kan doen. Er is wat verwarring over het ticket dat hij heeft. Is namelijk gistermiddag om 15.00 uur uit Mataram vertrokken maar door allelei omstandigheden = slechte weg, werk aan de weg en driemaal pech met de bus is de aankomsttijd uren later worden dan gepland, de bus naar Sape gemist en daarmee ook de boot die om 9 uur, nu dus, zal vertrekken. Ik vraag wat omriggende mannen hoelaat er een bus naar Sape gaat en de ferry naar Labuan Bajo en vertaal het even later in het Engels. Het komt wel goed, alleen wordt het nu de middagboot met een komst ergens middernacht, tenminste...... als ie vaart. Maar dat weet niet niemand. Ik "vertaal" het ticket ook nog even, het staat er ook allemaal niet duidelijk. Hij stelt zich voor als Chris uit Wales. We praten over reizen en werk en vakantiedagen en ik geef hem wat tips over Flores. Amazing, zegt Chris "you just know everything by heart" Ja, Chris dan heb je geluk omdat je precies de goeie Anna bent tegenkomen. Hij bedankt me meerdere malen, dat hoeft nou ook weer niet. Maar Sumbawa is nou niet het gemakkelijkste eiland om te bereizen en met Engels begint hier niet veel.
Het is kwart voor 10 als we eindelijke kunnen vertrekken. De bus rijdt veel langzamer dan wijzelf een paar dagen geleden. Op de monitor een optreden van de Mercy's die innmiddels al 100 jaar zijn volgens mij, daarna kroncong. Niet erg inspirerend Twee uur later zijn we op de terminal van Dompu en een half uurtje later zijn we op de plek waar de slechte weg begint. Intussend heb ik tijd genoeg om de kaart te bestuderen. Natuurlijk heb ik het al in het echie gezien maar wat heeft Sumbawa verschrikkelijk veel bergen. Ik denk een gemiddelde hoogte van 1000 meter met uitschieters van bijna 2000 meter en de moeder aller bergen natuurlijk de Tambora. Ik hoop toch nog iets van de Tambora te zien straks.Dan de eerste uitzichten over de Saleh baai waarvan ik de foto's vanuit de bus moet nemen. Maar flink fotoshoppen straks om ze nog enigszins mooi te krijgen. Hier word ik nog afgeleid de de mooie plaatjes maar dan begrijp is dat het toch echt menens is met de weg. Verschillende varianten vzn de ernst, hoeveel kilometer maar het zal weet ik later tot bijna in Sumbawa Besar zijn. En menens betekent op grote stukken een snelheid van minder dan 15 km per uur, stoten, hobbelen, in kuilen vallen en er weer uitkrabbelen en de voorgangers in het stof zien verdwijnen. Dit isa het smalste stuk van het eiland met tientallen werken aan de weg die wqeer opgelapt worden met keien en "pleisters" en dit stuk is meteen ook het minst fraaie stuk tot nog toe gezien. Bij Nap is Sumbawa op zijn smalst, letterlijk dan, maar 12 kilometer.Heel erg droog en behalve de vergezichten naar een vermeende Tambora die zich precies vandaag in de wolken verstopt heeft
Om 14.00 uur stoppen we bij een onooglijke en onaantrekkelijke nederzetting van kappote boten en een handjevol pondoks om even uit te rusten en te plassen. De volgende (echte) stop zal in Sumbawas Besar zijn in een echt restaurant waar we kunnen eten (inbegrepen in de busprijs). Ik snap er niks van want wij gaan naar SB
Intussend heb ik tijd genoeg om de kaart te bestuderen. Natuurlijk heb ik het al in het echie gezien maar wat heeft Sumbawa verschrikkelijk veel bergen. Ik denk een gemiddelde hoogte van 1000 meter met uitschieters van bijna 2000 meter en de moeder aller bergen natuurlijk de Tambora. Ik hoop toch nog iets van de Tambora te zien. Bij Nap is Sumbawa op zijn smalst, letterlijk dan, maar 12 kilometer.
In de "stad" hebben we de keuze uit een hotel naast de moskee of een hotel bijna naast de moskee. Dat gaan dan lange dagen en korte nachten worden. Voor ons geen eten want de busmaatschappij heeft het slimme plan opgevat om eerst midden in de stad naar een restaurant te rijden en daarna naar de terminal. Er zijn al mensen uitgestapt. We zien maar net per ongeluk dat we langs de jalan Hassanudin rijden, en daar is ons hotel dat we gisteren gereserveerd hebben. Snel onze spullen bij elkaar en uitstappen. De grote bagage zit in het ruim. Allemaal niet erg efficient want er gaat veel tijd op aan mensen laten uitstappen (en ze stappen niet allemaal zo snel uit als wij). Het is al tegen zessen als we uitstappen, verwelkomd door de muazin van de letterlijk naastgelegen moskee die ons toezingt of - roept. Het mag van mij ook wel minder hard deze heeft duidelijk nooit een prijs in een songcontest gewonnen. Een strepsil zou ook wel op zijn plaats zijn.
Onze kamer is op de eerste verdieping en al gereedgemaakt. De zeeblauwe wastafel en toiletpot zijn creatief bijgeschilderd met donkerblauwe verf. Vanaf een afstand lijkt het een futristisch batikeffect. Een donderblauwe binnenpot betekent dat je niet meer weet welke kleur je piest en dus niet weet of er een alarmfase is. Een "zozo" airco. Maar dit is het beste wat de stad te bieden heeft. Van de avond blijft niet veel over dan eten, naar de supermarkt en een auto zien te vinden. De supermarkt blijkt nog het gemakkelijkst hoewel met een provinciale keuze natuurlijk. Het ikan bakarrestaurant blijkt verhuist en de berichten waarnaar toe wisselen met de minuut. Uiteindelijk blijkt het best nog een eind weg (tenminste als de laatste informatie klopt) en er is hier niet alteveel openbaar vervoer. We zien nog maar een enkel angkot, benhur of becak. Ben ook best wel moe van de hobbelreis. Dan maar een gewone campur. Geen kraam met een gordijntje maar met pannetjes zoals wel eens gegeten op pulau Kei en in het oosten van Lombok. Dus eerst alle pannetjes open en kiezen. Er is tenminste groenten, gelukkig. Het zoeken van een auto gaat een drama worden. Al vele telefoonnummers gebeld, mensen aangesproken. Er zijn of geen auto's meer maar een groter probleem is dat in Sumbawa Besar alleen een auto met chauffeur gehuurd kan worden tenzij je een plaatstelijke ktp hebt. Hoe plaatselijk? Volgens mij alleen van Sumbawa Besar, dus niet eens van het eiland of van Nusa Tenggara Barat, laats staan van Sumatera.
Het is al bijna 10 uur. Eerst maar eens genieten van een wodka met Sunkistsinaasappelsap en slapen. Morgen vroeg op (da's niet zo moeilijk met de wekker naast de deur) en alle verhuurbedrijven afgaan.

Sumbawa Besar, zondag 12 juni

4.30 uur! De "wekker" van hiernaast loopt af. En hoe! Het vervelende van zo'n ongewenste wake up is dat je daarna wel in slaap valt maar ook met het risico veel te laat wakker te worden. Ontbijt is brood met Blue Band boter. Voor mij dan alleen een kopje thee.
Om 8 uur stappen we naar buiten met de angkot op jacht naar autoverhuurbedrijven. Het wordt helemaal niks. We hebben er nu al een stuk of 10 gehad, gebeld of er persoonlijk geweest. Het is hier voor ons onmogelijk om een auto te huren. Dan ben ik niet vrij met name het om de haverklap foto's willen maken of wat dan ook. En die vrijheid is voor mij het belangrijkste. Het wordt ook veel duurder omdat wordt verwacht niet alleen extra te betalen voor de chauffeur maar ook nog eens voor overnachtingen. Ik vind het maar een vreemde toestand. Ik begin nu ook te begrijpen waarom in de Lopnle Planet wpordt gesproken over het meenemen van een motor op de ferry naar Sumbawa. Als we vragen naar het waarom krijgen we vage antwoord. Dat het hier nu eenmaal zo geregeld is, dat dat in opdracht van de politie is. Er wordt ook verteld dat er veel problemen zijn geweest. Als voorbeeld wordt verteld over een paar Engelsen die de auto "gewoon" hadden achtergelaten. Allereerst zijn er hier bijzonder weinig toeristen op Sumbawa. Als ze er al zijn dan zijn het bijna allemaal reizigers die Sumbawa als doorsteek naar Lombok of Flores gebruiken, dan nog de surfers cvoor Hu'u maar toeristen die hier echt rondreizen ben ik nog niet tegengekomen. De meester huurders zijn dus locals, IOndonesiers. Dat daar vaak problemen mee zijn is algemeen bekend. Auto's "verdwijnen vaak" Misschien is het verhaal van die Engelsen inderdaad waar maar het zou wel eens kunnen zijn dat zij net zoals wij een paar dagen geleden een auto hadden die niet deugde en deze daaromn hebben achtergelaten. Ook is er hier geen enkele registratie zoals het invullen van formulier. Nou ja, rechtsom of linksom, het is eenmaal zo, over naar plan B.
Plan B houdt in dat nog een nachtje hier blijven, morgen op de een op andere manier naar Taliwang proberen of nog beter tot Maluk aan de zuidwestkust en dan tot vanavond een motor te huren zodat we in elk geval nog het kraton kunnen zien en richting Air Bari tegenover pulau Moyo. Het is pas half 10 maar nog geen ontbijt gehad.Soto ayam maar niet met alle bumbu's die erin horen. Dan een motor zien te versieren. Dat gaat een uur duren. De ojekrijders willen wel, maar willen niet. Ze zijn allemaal stuk voor stuk wantrouwend en ze vragen zomaar wat zoals Rp 100.00 tot 5 uur vanmiddag. Dat is absurd natuurlijk. Het is al half 11 intussen. Ik leg uit wat we betalen op Bali, Lombok, Samosir, pulau Weh en dat ik de helft van de maximale dagprijs zoals bijvoorbeeld op pulau Weh wil betalen en dat is Rp 50.000. Maar de ojekrijder wil niet. Het onderhandelen gaat hier moeizaam, of eigenlijk niet, want een tegenbod is er ook niet. Ik vind sommige mensen hier behoorlijk sombong, arrogant. Na 2,5 uur zoeken en het gedoe van gisteravond zonder succes loop ik weg, zeg tegen Daniel dat we de angkot naar de terminal nemen en dan zien we wel. Ik heb niet zoveel zin en tijd om ellenlange discussies, daar is mijn tijd te kostbaar voor. Ik kijk nog even achterom en zeg tegen de ojekrijder Rp 50.000 saja.
We staan al langs de kant om een gele angkot tot stoppen te wuiven als "het" ineens toch wel kan. Vijf minuten later zijn we op weg met een goudbruine motor en twee profielloze banden......Maarja, beter dan helemaal niks.
Al met al is Sumbawa dus een moeilijk eiland om te bereizen en je moet erg graag willen om er iets meer van te zien. Ik begin nu ook te begrijpen waarom veel toeristen er doorheen sjezen. Maar goed, tot nu in elk geval het oostelijk deel uitgebreid gezien en de stranden zuid van Taliwang schijnen allemaal beauties te zijn en dat laat ik met niet zomaar afnemen. Op de terminal veel variatie met betrekkende tot de vertrek- en reistijden van de bussen. We gaan er morgenochtend rond 7 uur maar gewoon heen en we zien wel. Eerst maar naar Taliwang en dan het laatste stuk van 30 kilometer naar Maluk dat een dramaweg is. Ik krijg het niet voor niks. De terminal is 5 kilometer buiten de stad. Waaroms geen idee. Sumbawa Besar is helemaal niet besar maar het is meer een groot dorp waar weinig verkeer is behalve op de twee hoofdstraten.
Op de terminal hebben ze es campur met zo'n gietijzeren ijsmachine. We bestellen twee kommen maar de melk schilfert en ik vertrouw het niet. Dan maar laten staan. Ik kan intussen weer gewoon eten dus moet ik het maar niet over me afroepen. Verder richting de haven maar de haven van Sumbawa ligt en ver weg en er is niet meer dan een betonnen steiger. Geen havenromatniek hier. Ik heb iets met havens, spoorwegen en stations, daar moet ik altijd naar toe. Het landschap naar het westen wordt hier mooier en mooier, toch wel jammer dat we onze eigen auto niet hebben. Nou ja, we zien wel, zijn nergens aan gebonden. Terug naar de stad, even boodschappen doen en na het middaggebed (..) kunnen we rustig weer op weg. Bestemming: het kraton en Air Bari. Met het kraton zijn we zo klaar, het is gesloten en van de buitenkant te zien niet echt heel mooi. De moskee er pal naast is meer de moeite waard met de twee aparte roze minaretten. De weg naar Air Bari gaat eerst recht omhoog zodat we een mooi uitzicht hebben over de stad. Op een afstand ziet het er best mooi uit, maar is vaker met dingen zo :-). Verderop een bijzonder combinatie van stoffige wegen en pijn-aan-je-ogen-groene rijstvelden. De weg naar Air Bari is een groot Lunapark met niet alleen de bekende gaten en weggeslagen stukken asfalt, maar ook nog eens losse kiezels en keitjes. Snelheid 15 kilometer per uur! Onderweg passeert een vrachtauto met veel mensen, muziek en palmtakken. Op weg naar een bruiloft?
Er staat een groepje koeien in de berm, precies in het zonnetje.Als ik afstap nemen ze een schrikhouding aan en als ik dichterbij kom staan alle 6 van het Milkamodel in een en dezelfde houding mij aan te kijken. Echt. De reactie is daarmee precies dezelfde als de mensen vaak onderweg. Dan ineens draaien ze om en schieten een paar meter weg en beginnen driftif met hun staarten te zwiepen. Oeps, wat moet ik daar nou mee? Oppassen? Als mijn Minou met haar staart zwiept dan betekent dat meestal herrie in de tent. Ik heb het er niet op. Het duurt lang voordat we er zijn, we vragen meerdere malen de weg want er zijn veel kleine wqeggetjes. De eerste begon met terus saja, jangan belok belok, 3 kilo....., steeds maar rechtdoor, niet naar rechts of links, 3 kilometer......Daarna is het nog 8 kilometer, dan weer 3, dan weer 5. Mensen zeggen nog liever zomaar wat in plaats van te zeggen dat ze het niet weten. Dat van jangan belok belok klopt ook niks. Een opgeschoten jongen legt uit hoe qwe moeten rijden. Even later brommert ie hard achter ons aan. "Hello miss, hello miss"........... en dan gaat ie weer terug en komt even hard weer aanrijden "I love you miss" Hoe oud moet ik nog worden voordat ze dat soort dingen niet meer tegen me roepen?
Een gedoe met de wegen, er lijkt geen eind aan te komen, het op een na laatste stuk gaat door iets wat het best te omschrijven is als modderwoestijn. Maar dan staan we weindelijk pal voor pulau Moyo dat aan de overkant ligt. Pulau Moyo moet heel mooi zijn maar met een en verschrikkelijk duur hotel (ik geloof dat het bij 800 US dollar begint....) met een eigen vliegverbinding van en naar Bali. De overtocht naar Moyo is maar Rp 50.000 per persoon, het normale tarief maar ook een normale sampan. We zijn hier dan wel op volle zee! Ik weet niet of het inderdaad e moeite waard is om nog een etra dag te blijven. De wegen op Moyo zijn slecht en het vervoer minimaal. Er gaan ook wel boten die een motor meenemen vanuit de haven waar we daarstraks waren maar dan is er meer tijd nodig. Verdere slaapplaatsen behalve dat gouden hotel zijn er niet. Air Bari zelf is arm en houdt zichzelf met de visserij staande. De vrachtauto van daarstraks staat in het dorp. We komen veel mensen op hun paassbest tegen. Er is inderdaad een bruiloft en er zijn zoveel mensen dat een deel ervan op het strand aan het eten is.
Als we teruggaan komt een man naar ons toe. Hij zwaait wat naar beneden richting mij en vraagt aan Daniel : `Si dia darimana" Waar komt ze vandaan. Ik heb ineens weer genoeg van dat gepraat over mijn hoofd en leg zelf uit dat SI DIA uit Belanda komt en dat SI DIA het niet zo netjes vindt dat er over haar gepraat wordt. Schrik. Ja allicht. Maar het is wel meteen duidelijk. Duizendmaal excuses en koketjes en kalfjes. Toeristen die aaleen Java of Bali aandoenen en geen Indonesisch spreken kunnen zich dit misschien niet voorstellen maar soms ben ik het gewoon zat dat gepraat over mijn persoontje. En, ja ik weet dat ik op een buiteneiland ben. maar ik ben ook no een gewoon mens. De 5 uur zon geeft mooi licht en mooie plaatjes. De dag toch nog nuttig besteed. Ook uitgevonden waar de ikan bakar warung zit voor straks en ik hoop eindelijk weer eens op wifi, hotspot of in elk geval internet.
De ikan bakar zit erin maar ik heb weleens lekkerder vis gegeten (in Jimbaran bijvoorbeeld). En ik zit nu okp een wiebelstoel met mijn laptop in de pondok te schrijven. Morgenvroeg naar Maluk. Heb zo het idee dat dat ook een avontuur gaat worden.

Salam manis Emoticon: Bye bye
Anne Mieke



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Hieronder verder vanaf maandag de 13e. Ook deze is nog niet door de spellingscontrole geweest. Even weinig tijd.

Taliwang, maandag 13 juni

5.24, de "moskeewekker" en om 6.00 uur die van de telefoon. Het ontbijt van nasi goreng met een ei slaan we over. Het is nl. precies nasi goreng, gebakken rijst, niks meer en niks minder. Er zijn nog niet veel angkots op de weg dus we moeten 5 hele minuten wachten. Een oud vrouwtje heeft haar handel voor deze dag meegenomen, drie grote rieten manden met bakbananen. Er stapt nog een vrouw in die aan de bijrijder vraagt of de nyonya naar de terminal gaat en knikt met haar hoofd mijn richting op.... twee minuten later dat ik mooie lippen heb. Zo kan het wel weer op de vroege ochtend. Maar ze blijft vanalles ongevraagd over me vertellen. Daniel legt uit dat het net zo netjes is om OVER iemand te praten als die iemand er zelf bij is en zegt dat als ze iets te melden heeft dat maar rechtstreeks aan mij moet doen. Er wordt niets meer gezegd......

We hoeven de terminal niet eens op te rijden, er staat al een bus klaar die over een kwartier naar Taliwang vertrekt. Nog tijd om een nasi bungkus op te eten in de warung aan de overkant. Veel beter dan het ontbijt van vanochtend.
De bus die ons naar Taliwang brengt is de meest aftandse bus waar ik ooit in gezeten heb, maar het goede nieuws is dat we voorin kunnen zitten en ik dus alles goed kan zien. Verder wil ik niks weten van onderhoud, veiligheid en de mogelijkheid op pech onderweg. Het gaat langzaam, erg langzaam. De bus zal er 3 tot 4 uur overdoen, en ik zit altijd in de bus die er het langste over doet. De route gaat langs de kust, het mooie stuk dat we gisteren zagen blijkt maar een klein deel te zijn. In de verte mooie bergen maar op korte afstand is alles droog en stoffig. Af en toe komen we langs een Balinees dorp en meer dan af en toe langs werken aan de weg hoewel dit stuk vele malen beter is dan het stuk vazn een paar dagen geleden van Dompu naar Sumbawa Besar. De chauffeur komt oorspronkelijk uit Noord Sumatera, orang Batak, en woont hier al 20 jaar. Het Tobameer verruild voor de droogte rondom Sumbawa Besar untuk merantau, om werk te zoeken. In die 20 jaar is hij twee keer teruggeweest met zijn gezin, totaal 6 personen. Dat kost een vermogen, niet alleen om de reis bij elkaar te sparen maar ook om straks weer een tijdje volgens de adat te levern. Onderweg moet er nog arak afgeleverd worden vlak voor RTaliwang. Ik ben verbijsterd. Daar gaat mijn hele informatie dat Sumbawa en dan vooral het westen waar afstammelingen van de Sasak wonen, devoted muslim is. Op Sumbawa zelf is geen arak, daar waren wij ook al achter. Het komt van Bali. Wat is dat toch altijd een gedoe met dat sembunyi2, alles in het geniep maar iedereen weet het.
We rijden door Alas, waar het markt is en we met de bus dus doorheen moeten kruipen. Verderop een mand met wat takken en palmbladeren. Er is iemand overleden. De lijkkist met een groen kleed (de kleur van de islam) en Arabische teksten staat klaar om naar de moskee of het kerkhof gebracht te worden. De chauffeur van de bus geeft Daniel 1000 Rupiah om in het houten kistje ernaast te doen.

En dan ineens..... DE RINJANI! Wow, dit is echt mooi. Het is wat heiig maar de contouren zijn duidelijk te zien. Het is de bedoeling om overmorgen de oversteek naar Lombok te maken en ik hoop op een wolkenloze lucht met het maximale zicht. We zijn bijna in Pototano. De bus neemt dus niet de rechtstreekse weg naar Taliwang maar gaat via het haventje. Het landschap wordt steeds kaler en vlakker de bergen steeds bruiner. We rijden langs het Lebomeer dat zo mooi is dat ik daar in elk geval naar toe wil. Het is maar een klein stuke vanuit Taliwang straks. Om kwart over 11 zijn op de terminal onmiddellijk ingesloten dooer een stuk of tien ojekrijders. Eerst even nadenken wat wijsheid is. Taliwang is al in de middle of nowhere en straks een buskticket boeken vanuit Jereweh, Jelenga of Maluk is vast een stuk duurder. Er gaat twee bussen per dag naar Mataram, eentje om 8 uur en eentje om 12.00 uur. Die van 8.090 uur is natuurlijk het fijnst dan zijn we al vroeg in de middag in Mataram. Maar hoe doen we dat met transport vanuit de verdergelegen plaatsen. Misschien zijn hier in Taliwang ook wel hotels. Het wordt dus Taliwang. Een angkotchauffeur zal ons naar de stad brengen en ons diverse hotels laten zien, dat gaat echter niet helemaal efficient.
Het wordt het Mawis hotel, the best there is in town, een kamer boven om nog enigzins daglicht te hebben. Het is nog niet eens afgebouwd en dat is niet alleen aan de buitenkant te zien. De lege cementzakken slingeren door de lobby. Ik kies een kamer die het minst naar sigarettenrook ruikt (wat is dat toch smerig). Het kan er mee door. Of toch niet. DSe airco "knippert" steeds aan en uit maar blijft uiteindelijk op aan hangen. Ik heb geen stroom voor mijn laptop en er is geen licht. Monteur erbij en plakband.... Nu ook nog een knipperlicht. Het probleem wordt verholpen door factor geluk volgens mij maar uiteindelijk blijft de airco het doen, de lichten, er zit stroom op het contact en de tv doet het ook.

14.00 uur. De ojekrijder vraagt een absurd bedrag om zijn motor te huren Rp 15.000 per uur!!! Met pijn en moeite kunnen we het terugbrengen tot Rp 60.000 tot vanavond 21.00 uur. Nog veel teveel maar ik wil graag vanmiddag al rijden. We rijden een stuk terug naar het zuiden waar we straks een paar glimpen hebben opgevangen van een meer. Eerst langs mooie rivieren en langs een lotusvijver met vissende mannen. Het meer is niet ver weg en is eigenlijk meer gedeeltelijke moerasgebied, venachtig. Het is een sprookjesmeer met een grillige vorm en de oevers zijn moeilijk te ontdekken. Het meer is deels bedekt met drijvende waterplanten, zoals waterhyacinthen. Oh wat ben ik jaloers want thuis duurt het altijd zolang voordat ik in de zomer weer een vijver vol heb. Veel rietsoorten, lotussen, eenden vogels en groene, blauwe en roze bananenbootjes. In de verte omsloten door dubbele rijen blauwe bergen. Dit is natuur ten top. Het lijkt wel wat op het Inlemeer in Myanmar. Dit is het mooiste stukje natuur dat ik tot nu toe gezien heb op Sumbawa. Er staan een paar jongens met luchtbuksen die vogels proberen te schieten (da's dan weer minder). Het is een plaatje, prachtig. Dit zou wat mij betreft toeristenbestemming nummer 1 kunnen zijn hier maar dan wordt misschien de natuur verstoord. Hoewel het Inlemeer in Myanmar is bekend maar trekt ook niet zoveel toeristen, maar net genoeg. Toch maar goed dat we Taliwang als basis gekozen hebben.

Even boodschappen doen en koekjes kopen. De dames achter de kramen schreeuwen allerlei dingen tegen elkaar over mij. Laat maar zitten met die koekjes. We rijden durian voorbij, stoppen kijken wat de kwaliteit is en vragen naar de prijs. De man kijkt ons aan en vooral mij uitgebreid van bov en naar beneden en terug.... Rp 50.000. Bisa kurang? Of er wat af mag. De man kijkt mij weer aan en schudt nee tegen Daniel. Wat is dit hier? Een durian kopen zonder af te dingen?

Dan proberen om voor morgen een auto te huren maar dat loopt op niets uit. We merkten het al in Sumbawa Besar. Mensen zijn hier wantrouwend, niet cooperatief, vragen de hoofdprijs of krabbelen op het laatste moment terug. Vooral dat laatste is irritant als je denkt een reisschemaatje in elkaar gedraaid te hebben. De een na de ander wordt gebeld. Het begrip klant is koning is hier onbekend. We moeten zelf allerlei nummers bellen om achter informatie te komen. Sebentar, een ogenblik dat bij ons misschien 5 minuten duurt kan hier gemakkelijk oplopen tot een of twee uur. We vinden de mensen ook erg arrogant. Als Sumbawa nou een rijk eiland is dan zouden ze zich dat misschien nog kunnen veroorloven. Maar Sumbawa heeft het minst te verteren van alle grote eilanden van Nusa Tenggara. Er is duidelijk verschil tussen hier en Bima.
Het is al bijna 19.00 uur en we hebben nog een adres voor autoverhuur. Het is iemand die we al een paar gebeld hebben. Alleen al het duidelijk maken van een adres is teveel moeite aan de andere kant en wordt afgedaan met naar kampung dalam en tanya saja, vraag het maar daar, iedereen kent mij. De eerste de beste die we het vragen kent meneer Roy niet, dat schiet lekker op. Uiteindelijk vinden we het adres - Taliwang is zo mogelijk nog donkerder dan de gemiddelde stad in Indonesie in de avond. Meneer Roy zelf zit op zijn plastic troon en de jongere mannen om hem heen lijken als knipmessen te buigen. Ik begin het te begrijpen. Daniel praat met de man en onderhandelt. Dat moet wel want ik wordt totaal genegeerd (het is hier blijkbaar het een of het ander). Het gesprek gaat stroef. Waar we naar toe gaan. Morgenvroeg is er een auto, of we alvast willen betalen en uiteindelijk.... toch maar niet. Cari yang lain saja pak, zoek maar een andere auto...... Ik ben verbijsterd en ik heb het gevoel dat ik hier iets mee te maken heb, ook al kan ik het niet bewijzen. Maar ik ben er klaar mee. Eerst eten en maar proberen om de motor van vandaag te huren want wat er nu gebeurt is ergernis en vooral verloren tijd.

In Taliwang eet je.... ayam Taliwang. Origineler kan het niet. Denken we. Fout. De taliwangs die ik op Lombok ooit gegeten heb waren lekkerder. De kip is ook geen gewone kip en veel te groot om de naam taliwang te mogen hebben. Maar ja die kip kan er ook niks aan doen dat we inmiddels de smaak van ergernis hebben.
Ik ga naar de warnet en intussen probeert Daniel een motor te regelen voor morgen. Die vandaag is morgenochtend in gebruik dus dat gaat niet. Een vriend heeft nog wel een motor en die hebben we morgen de hele dag. Er wordt een ferme prijs gevraagd van Rp 100.00 voor de huur van morgenochtend 8 uur tot morgenavond 9 uur maar verder dan Rp 80.000 gaat het niet. Dubbele Baliprijs dus en niet eens voor 24 uur. Het zij zo.
Terug in het hotel een nieuwe suprise. Er is geen water. Op het dank staat een tank en die is leeg. Punt. Ehm...... vullen misschien? Oh ja dat zouden ze wel eens kunnen doen. Het wordt tijd om ons verdriet te verdrinken. Heb een beetje heimwee naar Flores en Maluku. Er zitten muggen op de kamer, ondanks de airo. Ook dat nog. Grrrrrrrrrrrrr.

Taliwang 14 juni

De motor is er al om kwart voor 7. Het ontbijt is een schaal met twee plakken plakbrood brood met ananasjam en een hardgekookt ei een bekertje water met een rietjen en het geheel in plastic folie verpakt.Een boterham met een ei en ananasjam...... nee laat maar zitten. Eerst langs de terminal om het busticket voor morgen te bevestigen voor 8.00 uur vertrek uit Taliwang. Dat gaat niet in een keer goed. We hebben een ticket zonder tijd maar wel met stoelnummers en het kost energie om duidelijk te maken dat we dan niet een echte reservering hebben. Eindelijk valt het kwartje.

Dan verder richting zuid. Eewerst tanken bij een "vooroorloogs" tankstation van Pertamina, de nieuwe is in aanbouw en zo te zien is het wachten alleen op aanvoer van grote tankwagens. We rijden langs mangroven en de ene baai na de andere en dan ineens...... weer de Rinjani. Beneden een schilderachtige rivier die vlak bij de monding van de zee licht. Kleurige perahu, houten huisjes en mangroven. Het is maar drie kwartier tot Jereweh inclusief de fotostops. Daarna zou de weg slecht zou zijn. Eerst maar ontbijten op de pasar. Er staat een kraampje met pannetjes waaruit we zelf wat bij elkaar zoeken. De afstand Taliwang-Maluk varieert van 10 tot 80 kilometer, de reistijd van een tot drie uur. Helemaal geen slechte weg, zelfs ng beter dan het stuk naar Jereweh. Hij ziet er uit alsof ie pas een jaar of zo oud is. Ze hebben zelfs een streep op de weg geschilderd.....De weg is bochtig en gaat soms stijl naar boven en beneden en dat is lastig met een lichte motor. Het is groen om ons heen met veel losse bamboe een fijne soort waarvan de takken soms in bogen over de weg hangen. Ook veel vetplanten met paarse bloemen. En..... een tokeh. Yes, 11 keer, laat ie van zich horen maar.... ik vergeet een wens te doen. Muts.

Net voor Maluk ineens een gigantisch terrein aan beide zijden van de weg met slagbomen, beveiliging, vele auto's en honderden motoren. Dit is het domein van PT. Newmont een kopermijn die sinds 2002 geexploiteerd wordt en veel stof heeft doen opwaaien destijds bij de plaatselijke bevolking. Ondertussen verdienen er veel mensen er hun boterham aan. Ik begrijp nu ook waarom de weg van Jereweh naar Maluk zo goed is. Natuurlijk aangelegd voor deze maatschappij. In Maluk gaan we naar het strand pasir putih, gelegen in een flinke baai waar het op zondag vast en zeker heel druk is. In de verte hoge schuimende golver in de turquoise zee. Er loopt koeien op het strand die dezelfde kleur hebben als het zand. Deze doen niet moeilijk tegen mij, zijn niet schuw maar ook niet boos. Op het strand is ook Mario met zijn dochtersjes Klara en Tiffany. Hij is 12 jaar geleden vanuit Surabaya hierheen verhuist en werkt nu voor de kopermaatschappij. Of we straks even bij hem thuis langskomen.

We gaan verder op weg naar Sekongkang. Onderweg worden we stilgehouden door een stel op een motor. Ze vragen ons of dit de weg naar Tongo is en hoe ver nog...... ???? Verder naar het zuiden wordt het droger. Prachtige vergezichten over de baai van Maluk die we net achter ons hebben gelaten. De baai van Sekongkang heeft een paar guesthouses en is groter dan die van Maluk, met mooi gedrapeerde rotsen. Het lijkt hier wel op Tanjung A'an in het zuiden van Lombok maar dan met de grote surfingswaves. De afstand tussen eb en vloed is hier heel groot en het is moeilijk om langs het strand te lopen. Met elke stap tot aan het enkels in het zand. Eer staat een harde wind, misschien wel kracht 8 of 10 waardoor we moeite hebben elkaar te verstaan en tegen de wind terug te lopen. Een stuk verderop ligt het strand van Rantung. Het zand is witgeel met een lage begroeing. Hier geen palmbomen. Op de terugweg eten in Maluk en even kijken bij het koperbedrijf. Een van de securitymannen komt op mij af en vraagt in het Engels wat ik aan het doen ben. Daniel die verderop in de schaduw geparkeerd staat komt er bij en dan gaat het gesprek verder met Daniel. Er mag hier niet gefotografeerd worden. Ik doe net of ik gek ben en niet versta wat er gezegd wordt. Bovendien, we zijn hier op de openbare weg, en niet op het terrein van het bedrijf. Die foto's heb ik intussen allang gemaakt. Is niet zo spannend hoor, alleen maar om het plaatje compleet te maken.

Terug naar Jereweh voor de afslag naar Jelenga. Ook dit zou een slechte weg zijn, ook dit valt op het eerste stuk van 500 meter mee. Een mooie rivier met "uiterwaarden" en drie bruiine koeien erop, precies zoals ik het wil. Ik schrik van Jelenga. Hier hadden we gisteren eigenlijk heen gewild om te overnachten en vanuit hier de omgeving te verkennen. Het is meer dan goed dat we dat niet gedaan hebben. Jelenga is een zwaar islamitisch stranddorp met verder helemaal niets behalve twee hotels met bungalows. Nee, niet van het model Centerparks. Een is in renovatie, dus vaandaar dat we daar niemand te pakken konden krijgen. De andere is in een grote tuin aan het strand, maar verder helemaal niets. Geen warung te bekennen, geen signaal ook. Dat is nog allemaal nog tot daaraan toe. Maar het strand...... in een woord niet erg atttractief. Een lang eb hier en het droge seizoen zorgt ervoor dat er niet eens te zwemmen valt in de zee. Het enige leuke zijn een boom met roe bladeren en twee perahu die in de modder van het strand liggen. Terug naar Taliwang in de namiddagzon die weer mooi licht geeft. En borden met longsorgevaar. Even verderop staat een kraan met een rupsband en een vrachtauto stukken bergen uit te scheppen. Terug in Taliwang. Zullen we nog naar de haven rijden? Het is 10 kilometer, maar het kunnen er ook 20 zijn. Nee toch maar niet, het is al half 5 dus gewoon maar even naar de supermarkt en dan kan ik straks ook even typen. Het is niet zo druk bij de supermarkt maar op je beurt wachten is niet de sterkste kan van een Indonesier. Ons mandje staat al op de toonbank. Schuin achter ons staan een man en vrouw. De vrouw pakt haar boodschappen en legt ze voor ons mandjes voor de neus van de kassiere. Daniel kijkt mij aan met een blik van.... maar dat is voor mij niet genoeg. Ik pak haar spullen op en leg ze terug achter ons mandje met de mededeling dat we dat zo niet doen. Kaget, een paar mensen om ons heen schrikken maar doen er vervolgens niet moeilijk over om het over de "bule" te hebben. Ze snappen het nog niet geloof ik dus voordat we afrekenen en naar buiten gaan nog maar een paar volzinnen in het Indonesisch. Oeps, ze begrijpen nu dat ik niet maar een paar woorden spreek maar alles heb verstaan (niet iedereen hier spreek bahasa Sumbawa met de vele migranten). Geen sorry of wat dan ook. Ik vraag me soms af waar het fatsoen hier van de mensen is.

Als we naar het hotel terug willen hebben we een lekke band. Toeval? Ik weet het niet. Voor supermarkt staan een paar supervervelende jongetjes die we gisteren ook al hebben mogen ontmoeten met hun geschreeuw naar mij over niet voor herhaling vatbare onderwerpen. Dit is onze laatste dag en het is genoeg zo.
Terug in het hotel hebben we weer een piesstraaltje water, de was wordt gebracht en een of ander muts is met een strijkijzer met mijn lycra slips aan de gang geweest..... Ik neemt nooit echt mooie of goeie kleren mee naar Indonesie. Ik ben elke vakantie wel iets kwijt en elke vakantie is er wel iets kapot door het wassen. Mijn beugelbh's krijgen ze niet meer van mij sinds ze een paar reizen geleden ze eentje gewoon uitgewrongen hebben en de beugels helemaal uit model.
Dit was een leuke dag maar, weer, met een vervelende staartje.

N A A R L O M B O K

Mataram, Lombok 15 juni

Het hotel trekt Rp 50.000 van de rekeng af als compensatie voor het gedoe met de was, de electriciteit en vookral het water. Er is behalve ben hur geen openbaar vervoer dus gaan we idn twee keer met de motor en de bagage naar de terminal. we personen plus bagage past niet in een keer. De Tiara Mas vertrekt om 8.10 uur na wat figuur+lijke administratieve horten en stoen naar Pototane voor de ferryoversteek naar Labuhan Lombok. We hebben stoelnummers 1 en 2, naast de chauffeur. Nog een keer langs het prachtige meer dat nu in de ochtendzon glinsters met de mistige bergen op de achtergrond. Net voor Pototane zie ik dat het 391 kilometer is naar Sape en dat is dan min of meer de breedte van het eiland, tenminste van en tot het punt dat er begaanbare weg is. Dat hebben we afgelegd plus nog vele kilometers omdat we sommige wegen meerdere malen gereden hebben, een schatting van ongeveer 1000 kilometer in 10 dagen.De boot is een middelgrote ferry van ASDP. Niet zoveel autoŽs of bussen maar heel veel brommers. Om 9.55 uur zijn we los en varen we richting Lombok. We laten Sumbawa achter ons letterlijken figuurlijk. Langzaam worden de grijsbruine vergen steeds kleiner.

Ik had mijn conclusie al klaar maar het is altijd beter te wachten die de wereld in te sturen nadat je alles gezien hebt. Sumbawa is anders dan Lombok, dan Flores, dan Sumba, dan Timor. Van Nusa Tenggara blijft voor mij Flores op nummer 1 staan om de variatie in bezienswaardigheden, om de dansen en de muziek, om de cultuur, om de mensen maar nog meer absoluut om het mooie landschap. Op weg naar Mataram ga ik goed nadenken wat de volgende bestemming zal zijn. Ik heb absoluut geen spijt van Sumbawa maar zie het als een ervaring rijker. Ik zoek graag de grenzen op en de ene keer valt dat beter dan de andere keer. Naar Flores zal ik weer teruggaan, naar Sumbawa niet.

De zee is prachtig staalblauw, de vele gili's en de Rinjani die als een koningin op haar troon zit komen dichterbij. De koningin zit alleen met haar hoofd in de wolken. Over een paar uur zijn we weer in een iets meer westerse wereld met malls en grote supermarkten.

Om 11.37 liggen de oprijplaten goed en zetten we voet aan wal van Lombok. Nou ja, niet helemaal dan, we zijn tenslotte met de bus. Ik heb deze weg meerderde malen gereden en het is ongeveer 2 uur naar Mataram. Nog even in dubio of we in Mataram overnachten of naar Senggigi gaan. Alles is meteen anders. Het is drukker, de wegen beter, het landschap geciviliceerder. Een kartier later zitten we in een file: bruiloft! En daar wijkt alles voor op Lombok. Op de feestplek is het ook nog markt en het wordt een grote chaos, mensen en voertuigenmassa. Sinds de laatste keer zijn er weer moskeeen bijgebouwd en velen zijn nog lang niet af. De eerste durians ook weer gespot. We hebben een blinddate geboekt Hotel Mandika dat achter de mall ligt in Cakranegara. De kamer is geweldig met Balinees meubilair, maar de airco....... yep ik heb het weer. Eerst maar douchen en dan op jacht naar eten, een auto, durian, een nieuw voorraadje kurang halal met vergunning B en misschien tickets. En nadenken wat we verder gaan doen.
Ook hier problemen met het huren van een auto, Een van de verhuurders wil mijn paspoort hebben, geen kopie maar het paspoort zelf. Ik denk er niet aan en ik geloof er ook niks van dat andere toeristen/westerlingen dat doen. Uiteindelijk een bederijf in Senggigi gebeld maar als ze eindelijk komen na een paar uren willen ook zijn de KTP van Daniel of mijn paspoort. Tijd om uit mijn slof te schieten en dat lijkt nog te helpen ook. Even naar de hotspot in Mataram mall en ayam taliwang eten. En, dat is bijzonder, de taliwang hier smaakt vele malen beter dan die van een paar dagen geleden in Taliwang zelf.

Mataram, Lombok, 16 juni

Al voor 8 uur de deur uit richting Sekotong. Onderweg eerst een nasi bungkus met vis, ikan terie, tempe en groenten en een ei. Weer grote moskeeen in aanbouw, twee hele grote zelfs schuin tegenover elkaar. Ik ben niet meer aangesloten. Het is een gezellig weg die eerst richting Lermbar gaat. Dan kunnen we kiezen voor Sekotong lewat atas of lewat bawah, door de bergen of langs de kust. In Sekotong Timor is het donderdagmarkt. Zop eentje waarbij alles en iedereen midden op de weg parkeert, elkaar in de weg loopt en het doorgaand verkeer er doorheen moet kruipen. Hoe verder van de haven af hoe mooier turquoise de zee wordt, de atollen in de verte. Nieuwsgierig naar de `fabriekjes` langs de kant van de weg en de velen borden dat er goud te koop is maar even uitstappen. Het goud, dat hier naar zeggen vermengd is met zilver wordt in brokken uit de bergen getimmerd waarna een eerste machinale bewerking is. Daarna is het handenwerk, een vies karwei met modder en schaaltjes, tuinslangen en handen die voortdurend over de grond aan het schuren zijn. Terwijl we staan te kijken worden er wat "druppels" goud gevonden. Als we verder rijden zien hier tientallen van dergelijke bedrijfjes. Daarna zijn er weer de rijstvelden. Wwe worden gewenkt om naar beneden te komen. Ik loop voorzichtig over een dijkje op mijn slippers eigenlijk niet handig, hoewel ze dat hier dagelijks doen. Wij zijn die smalle grasstroken die vaak ook nog doorweekt en modderig zijn niet gewend. Eenmaal midden in het groener dan thuis grasgroen roept de dame "uang" en is daarmee ineens minder aardig. Maar niet op reageren maar leuk is het niet. Rijstvelden blijven een mooi gezicht, altijd. Wat minder mooi is dat we de verkeerde weg hebben genomen en daardoor min of meer aan de meest zuidwestelijke punt van Lombok zijn gekomen. We willen via deze kant tot aan Kuta komen. Eerst maar weer een stuk terug tot de afslag, aan de linkerkant het parelduikbedrijf. Lombok is beroemd om parelvisserij, met name in het zuidwesten. Een gevaarlijke job omdat de duikers vaak te snel achter elkaar heel diep moeten duiken. Als we weer op de goede weg zitten zien we veel afgegraven grond, tenten en tientallen brommers langs de kant van de weg. Iedereend probeert hier munt te slaan uit de goudzoekerij maar het resulteert ook in gevaarlijke toestand waarbij de landverschuivingen eigenlijk door de mensen zelf gecreerd worden. Nog maar niet te spreken over de stukken die uitgegraven worden waarna de grond met goudzoeker en al instort...... We komen uit bij een schitterend stukje strand met gedrapeerde rotsen in zee, surfbreaks en een witgeel strand met niemand erop. We rijden een stuk terug en slaagn de weg in naar Teluk Sepi om daarna de kustweg te vervolgen. Maar dat gaat niet lukken. Het is nog zeker 20 kilometer en de weg is heel slecht met voooral veel losse stenen en keien met scherpe kantjes. De weg is eenzaam en droog en als hier iets gebeurt (bandenpech en versleten remschoenen zijn vast neit voorbehouden aan Bima) dan staan we vrijwel zeker in the middle of nowhere. Dan maar eerst terug naar Sekotong mAar het is al tegen 3 uur en eigenlijk te laat om nog naar Kuta te gaan via Praya. Maar bij Narmada heb ik gisteren durian gezien dus wordt het een alternatieve route. En deze kleine weggetjes zijn weer de mooiste rijstvelden verstopt. Dan eindelijk weer durian maar een beetje (te) duur en voor de helft rot (dat laatste is nog het ergst).
Vanavond even op en neer naar Senggigi om wat oude kenissen te zien en naar de pasar seni en om drank te kopen. Mis. Er is behalve in Marina Discotheek helemaal niets meer te koop. De ene na de andere sweeping hebben ervoor gezorgd dat mensen het hebben opgegeven. Marina verkoopt alleen import tegen de hoofdprijs. Ook in Mataram is er vrijwel niet aan te komen. De toko van gisteren heeft niks meer naar mijn smaak. Morgen naar het noorden, misschien een rondje rond de Rinjani.

Lombok, Vrijdag 17 juni

Dat is vandaag maar dit stuk is nog niet klaar. Emoticon: Smile . We hebben twee intensieve dagen achter de rug ern er moet nog ingepakt, gegeten en geshopt worden. Ga proberen om morgen alles compleet te maken maar niet zeker want we hebben een lange reis voor de boeg, eerst naar Surabaya dan meteen door naar Madura.

Salam manis
Anne Mieke



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Laporan langsung dari bandara... . Hotspot en WiFi, daŽs het leuke van luchthavens... Emoticon: Smile

Mataram, Lombok, 17 juni
Same time, same breakfast, nu nog goedkoper voor Rp 3000. Niet te geloven. We rijden via Senggigi naar het noorden maar daar ligt nog iedereen te slapen. De mist is nog niet opgelost maar de gunung Agung aan de overkant op Bali is aan haar contouren wel herkenbaar. Makkelijk rijden hier. Een paar jaar geleden was het nog een puinhoop met de weg verder noord van Senggigi maar nu een prachtig zwarte glinsterende weg (er lijken glitters in te zitten...) met een felwitte middenstreep. Er zijn zelfs parkeerplekken voor mooie uitzichtplekjes. De baaien zijn eenzaam, de stranden zwart, de palmbomen glinsterend groen in de ochtendzon en de kleine perahu wachten op de volgende tocht over de Balizee. Een paar kilometer voor Bangsal heeft zich in een baai een nieuwe handel ontwikkeld, het oversteken met een snelle boot naar de GiliŽs. Of ze veilig zijn? Er kunnen behoorlijke golven zomaar ineens uit het niets komen tussen het "vasteland" en de eilanden. De nieuwe plek is misschien ontstaan door de maffia in Bangsal waar de echte oversteekplaats is. Bangsal is samen met Sibolga op Sumatera berucht om "bootmaffia". Je wordt bij aankomst compleet overvallen en nog net niet bedreigd als je geen ticket koopt bij de bootjongens tegen een prijs die het meervoud is van de echte prijs. Nog afgezien van het gehannes en agressief gepush om je een hotelletje aan te smeren. Een paar jaar geleden meerde de Peramaboot al aan in deze baai. Misschien waren zij het ook zat en zijn uitgeweken. Het voorbeeld wordt nu blijkbaar veelvuldig gevolgd. Toch maar even een poging wagen om in de haven te kijken. Voor ons rijdt een vrachtauto met meterslange bamboe die aan de voor- en achterkant gevaarlijk heen en weer zwiept. Ver komen we niet. Voor de rest van de weg geldt dat je een parkeerplaats opgeloodst wordt en eerst havenbelasting moet betalen of welke naampje ze ook verzonnen hebben. Dat bedoel ik dus. En niet gewoon ergens een bord of even uitleggen. Nee, met de alom bekende Bangsalagressie. Laat maar zitten.

Verder naar Tanjung en dan de hele boog over het noorden. Kijken hoe ver we komen. De Rinjani heeft haar hoofd weer in grijze wolken gestoken. Jammer maar dat is des vulkaans. Het landschap is hier droog met veel bijna drooggevallen rivieren en lage begroeiing. Borden met de ene na de andere waterval; daar hebben ze er hier genoeg van. Het is tegen 12.00 uur en we zijn al voorbij Banyan vlakbij Seneru waar veel trekkers de pittige tocht naar de top starten. Even nadenken wat nu wijsheid is. We kunnen even naar Seneru aan de noordkant aan de voet van de Rinjani en pelan2 weer terug of we maken het hele rondje langs de kust en via Labuhan Lombok weer terug of we nemen een "witte" weg binnendoor. Een "witte" weg kan vanalles betekenen. Ze zijn vaak kapot zodat het allemaal erg lang duurt. Gewoon een paar keer vragen maar. Ik wil die tocht door de bergen graag meemaken. De eerste 5 kilometer zijn een nogal beweeglijke beproeving maar dan is de weg ineens goed en blijft (redelijk) goed. Het stikt hier van de bloemen, kerststerren, lantana's, een soort lichtblauwe bruidssuier en gele "margrieten". De weg slingert, gaat soms zo steil omhoog en weer naar beneden dat het gewoon eng is. De auto kreunt behoorlijk. Hard de berg op rijden is geen optie omdat je niet weet wat er achter is. Af en toe een stuk tropisch bos. Na Sembalun zitten we in het Rinjani National Park en wij rijden over de enige weg die daar doorheen gaat. Apen langs de kant die niet de brutaliteit van die van Bali hebben. Groene bergen. Vlekken in de verten van zon/schaduw, stilte, laaghangende wolken, honderd kleuren groen, vogeltjes, beestjes in de struiken, beestje over de grond, vergezichten en helemaal omringd door groene, gele en blauwe bergen met de Rinjani inmiddels rechts van ons. Wat is die berg groot en hoog. Ik heb een beetje last van de hoogte. Het is hier prachtig en doodzonde dat hier weinig toeristen komen, waarschijnlijk omdat het te ver is van alles. Dit gebied staat tezamen met tanjung Aan in Kuta in het zuiden onmiddellijk op nummer 1 van Lombok. Van echt eten komt weinig terecht dus het wordt zo'n beetje de hele dag snacken met krupuk van koeienhuid en.... durian. Yes we hebben er weer een paar gevonden. De weg binnendoor naar Mataram via Pringgarata gaat niet helemaal goed dus zijn we niet voor donker terug. Het lijkt ook allemaal op elkaar Pringgarata, Pringgabaya, Praya.... Maar omdat we er nu langer over doen en het al een beetje schemert zien we precies uitstekend boven een rijstveld ook een mooi oranje bolletje onder een blauw-paars-grijs gekruld wolkendek uitkomen.

Pas om half 7 weer terug inm het hotel. Eigenlijk te weinig tijd voor wat we nog willen doen. Lenzen, een geheugenkaart erbij voor de camera en schoenenjacht. Het worden alleen de lenzen, boodschappen doen, even naar de hotspot, eten, hotel regelen, taxi regelen, inpakken..... en dan is het bijna 0.00. Over 5 uur begint de dag opnieuw.

Het volgende verhaal zal naar waarschijnlijkheid uit Madura komen.

Salam manis
AM


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
User
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Beetje laat, maar toch....Landkaart SUMBAWA EN LOMBOK

http://www.parpulo.nl/peta/nusa-tenggara-barat.jpg

met dank aan Jan (Simpati)


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/


You have to be logged in to post a message. You can login by clicking here.
If you do not have an account yet, you can register yourself here.



76,216,173 topic views - 234,382 posts - 13,692 topics - 25,236 members - last post @ 21-10-2019 15:24 CET

Created by indahnesia.com · feedback & contact · © 2000-2019
Other websites by indahnesia.com: ticketindonesia.info · kamus-online.com · indonesiepagina.nl · suvono.nl

124,676,052 pageviews Discover Indonesia Online at indahnesia.com